Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Bir bağımlılıktan kurtulmanın en iyi yolu, kendine yeni bir bağımlılık bulmaktır.

Bunun en iyi örneği, sigarayı bırakanların halidir: Sigarayı hatırlamamak için, kendilerine –sigaradan daha güçlü– meşgale arar, o şeyle meşgul olurlar. Sabahtan akşama kadar, her fırsatta, cep telefonlarında okey oynarlar mesela.

Sonuçta, bir bağımlılığından kurtulduğunu zanneden kişi, aslında daha bağımlı hale gelmektedir. Eski bağımlılığından kurtulabilmek için, ondan daha güçlü bir bağımlılığa terfi etmiştir.

İkiz kardeş oldukları için birbirine çok karıştırılıyorlar: Gönülden bağlılık ile çaresiz bağımlılık. Bu ikisinin arasında, yalnızlıktan silinmeye yüz tutmuş, ince bir sızı gibi, dar bir patika sessizce uzayıp gider. O tenha patikada sarp yokuşu tırmanmaya çalışırken, daha iyi görürüz: Peygamberlerden bize miras kalmış kadim yalnızlığımızı.

Bir alkol bağımlısının tövbe edip namaza başlamasını, hafife aldığımız zannedilecek; ama biz yine de ''ama''sını söyleyelim. Tövbe eden alkoliklerin çoğu, bu defa da şeyhine/hocaefendisine bağımlı hale gelir.

Bağlılık ile bağımlılık arasındaki farkın görülmediği yerde, gönülden bağlılık gibi görünen bu ilişkide, huylu huyundan vazgeçmez, sadece bazı alışkanlıklarından vazgeçer. Bu, akıl sağlığını tehdit eden ''çaresiz bağımlılık''ın bir sonraki evresidir sadece. Sarhoşluk veren maddenin yerini, sarhoşluk veren mana almıştır.

Namazda bile gözlerin kapanmasına müsaade etmeyen bir dinin mensupları, hürmet ettikleri insanların her söylediğine gözü kapalı inanır hale gelmiştir. Sahabe/sohbet kültürü, yerini ''laf söyletmeme kültürü''ne bırakmıştır. Her söylenene inanmak, adı üstünde inançtır; iman(dan) değil. Hap gibi cevaplardan hoşlanıyorsanız, kıymetini bilin: İslam dünyası ''inanç dünyası'' olduğu için bu haldedir.

TRT ile büyüyenler ''İnanç Dünyası'' programının jeneriğini hatırlayacaklardır. Hafife aldığım zannedilecek, ama itiraf etmeliyim ki çok hikmetli bir jeneriktir bu: Açan çiçeklerden, akan ırmaklardan, yüzen balıklardan ve dönen gezegenlerden ''insan''a yer kalmayan, ''inanç dünyası''nı çok iyi özetler.

Gayri-insani, insansız ''inanç dünyası''ndaki bu çarpıklığı hala göremeyenlerdenseniz, son çare olarak, peygamberleri yardıma çağıralım: Sanılanın aksine, Allah, ateist toplumlara peygamber yollamamıştır. Peygamberler hep ''inanç dünya''sına yollanmıştır! Kendilerini inançlı/dindar gören ve kendilerine toz kondurmayanların aslında bataklıkta olduklarını göstermek için...

Kulağa tuhaf geldiğini bildiğim gibi, peygamberlerin ''inançlı insanlar''ı düzeltmek için yollandığını da biliyorum. Bu duruma da çok şaşırmamak gerekiyor, çünkü sonuç değişmiyor: Sadece ve sadece mütevazı olmak için, her zaman aklı başında ve ölçülü olunmasını salık veren bir dinin mensupları, hala inancı iman, bağımlılığı bağlılık ve sarhoşlukları ''marifet'' zannediyor.

Geçen zaman içinde çok şey değişse de, gelişse de, zihniyetin bir türlü değişmediği görülecektir. Madde bağımlıları yetmezmiş gibi, bir de ''mana bağımlısı'' insanlar türedi. Herkes sözünün manasından sarhoş gibi, herkesin kafası bir hoş. Memlekette bu kadar hoş olmayan olaylar olurken, bu aymazlık başka neyle izah edilebilir?

Görüntüde çok fark olmasına rağmen zihniyetlerin farklı olmadığına birkaç örnek verelim:

''Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı'', gazeteciler ve yazarlar ile ilgisi olmayan basın toplantıları yapıyor, bir Allah''ın kulu da çıkıp bu tuhaflığı işaret etmiyor, ''önce bu çarpıklığı konuşalım'' demiyor, diyemiyor.

Bir toplumun hukuka ne kadar saygılı olduğunu en iyi görebileceğimiz yer, sokaklardır. Trafikte hak-hukuk tanımayanlar, niçin sadece haberleri seyrederken kul hakkını hatırlıyor?

Herkes kendini çok farklı zannediyor, ama kimse benzerliği görmek istemiyor: Bu ülkede bir başbakanın, holding patronunun veya hocaefendinin karşılanma töreni nasıl aynı olabiliyor? Zihniyetler farklıysa, niçin bu zihniyet farkı hayatın her alanında kendini göstermiyor?

ATV-Sabah Grubu''nun satışını eleştirenler, Cumhuriyet Gazetesi''nin de Milli Emlak''tan benzer şekilde alındığını ya bilmiyor, ya da bilmek istemiyorlar. Medyada sahiplerden başka bir şeyin değişmediğinin en iyi delili bu olsa gerektir. Sadece ve sadece gerçekleri öğrenmek isteyenler, Yunus Nadi''nin torunu Emine Uşaklıgil''in hatıratında detayları bulabilirler.

Zorla bağışın rüşvet olup olmadığını tartışanlar, neden bunun bizim ortak çarpık kültürümüz olduğuyla yüzleşemiyorlar? Mesela Sabancı Üniversitesi''nin de aynı zihniyete sahip olduğu görülmüyor: Üniversite, internet sitesinde, kurs katılımcılarından zorla ''burs fonuna 1500 TL katkı'' istemekte bir mahzur görmüyor: http://cumartesiokulu.sabanciuniv.edu/basvuru

Türkiye''de eleştiri kültürünün gelişmemesini sadece muhafazakarlıkla izah edenler, her zamanki gibi kolaya kaçıyorlar. Modern Türkiye''nin en önemli eleştirmenlerinden sayılan Nurullah Ataç''ın ölene dek, eski dostu Yahya Kemal ve Ahmet Hamdi Tanpınar''a niçin küstüğünü hatırlamakta fayda var. Kızı Meral Tolluoğlu ''Babam Nurullah Ataç'' kitabının 66. sayfasında her şeyi anlatıyor:

''Benim kanıma, sezişime göre babam Beyatlı''ya da, Tanpınar''a da babamın yazı dilini eleştirdikleri için darılmıştı.(...) Bir zamanlar çok sevdiği bu iki insanın ne yüzünü görmek ne de adını anmak istiyordu.''

Eleştirmen eleştirilmeye dayanamıyor!

Sözün bittiği yerde, biz de Nurullah Ataç gibi onun çok sevdiği türküyü söyleyelim:

''Evlerinde makine

Kalk gidelim hakime

Beni baştan çıkaran

Orta boylu Sakine''

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...