İnsanın kendini ciddiye alması iyidir, fakat kendini çok ciddiye almak hastalık belirtisidir. Ölçü kaçırıldığında, kıvam tutturulamadığında, insan ya çok katı ya çok cıvık olur, rahatsızlık verir.
Mesele şu ki, uzmanlık konusu ne olursa olsun, işinin ustası için tarif benzerdir: Ustalık, malzemeyi iyi terkip etmek ve kıvamı tutturmak demektir. İşinin ustası, her zaman itidali elinde, bütün ihtimalleri gözünün önünde tutar.
İşinde usta olan kişi, fazlalıkları atarak kafa karışıklığına son veren, karışıklığı basitleştiren, sadeleştiren, güzelleştiren kişidir. Bunun içindir ki, "ne fazlası ne eksiği var" manasına gelen basit sıfatı, olumludur. "Çok basit" sıfatıysa eksik demektir, olumsuzdur.
Öyleyse meseleyi çözebilmek için basitleştirelim... Eğer evrimden bahsedeceksek, bundan inançlar da muaf değil. Her devrin inançları kendine göredir. Modern zamanların inançları da moderndir. Sözgelimi, entelektüellerin icra ettiği mesleklerin "çok önemli" olduğuna "inanılır". Eğer rasyonel olacaksak, sormak zorundayız: Bu inanç, hangi bilgiye dayanmaktadır?
"Halkı aydınlattığı için" gazeteci ne kadar önemliyse, hayatları pahasına dağ başlarına yüksek gerilim hatları çeken elektrik mühendisleri de o kadar önemlidir. Biri diğerinden daha önemli değildir.
İşini iyi yapan tiyatro sanatçısı ne kadar önemliyse, yatak imalatçısı o kadar önemlidir.
İşini iyi yapan ressam ne kadar önemliyse, çiftçi de o kadar önemlidir.
İşini iyi yapan doktor ne kadar önemliyse, fayans ustası da o kadar önemlidir.
Bir mesleğin diğer mesleklerden daha popüler olması, onu daha önemli, "çok önemli" yapmaz. Sadece "çok popüler" yapar. Gazetecilik, "çok önemli" bir meslek değildir, çok popüler bir meslektir.
Meslekler önemli, insanlar çok önemlidir. Sadece, işinde çok iyi olan insanlar, "çok önemli" olurlar. Keramet meslekte değildir, bu durum bir mesleği çok önemli yapmaz.
Özellikle siyasetçiler, medyayı eleştirdiğinde, bu durum, "faturayı yine medyaya kesti" olarak haber yapılır. Bu başlıkla hazırlanan haberler, medyanın günah keçisi ilan edildiği ve siyasetçilerin işin kolayına kaçarak yine özeleştiriden kaçtığı mesajını taşır. Bu haberleri hazırlayanlar, eleştirdikleri şeyi kendileri de yapmasalar, haklılıklarına gölge düşmeyecektir. Fakat medya da kendisini tutamaz, kıvamı tutturamaz, eleştirdiğinin aynısını kendisi yapar, her vesileyle faturayı iktidara keser, özeleştiri yapmaz. İşin kolayına kaçanlar, ister gazeteci ister siyasetçi olsunlar, «çok önemli» işlere/haberlere imza atamazlar.
"Öz"eleştiri, adı üstünde, "öz"el olanların, özelliği olanların yapabileceği bir iştir. Her sansür hikayesinde, taraflar ötekini suçlarken, iletişim sektöründeki iletişimsizlik gözden kaçırılır. "Sansür niçin kötüdür, açıklayınız." başlıklı kompozisyon ödevlerini köşe yazısı olarak yazanları selamlamakla yetinerek, vakit kaybetmeyelim, meselenin özüne yoğunlaşalım: Her şeyden önce, iletişim sektöründeki iletişimsizliğin nedeni nedir?
Siyasi iktidar sansürün nedeni olabilir, ama iletişim sektöründeki iletişimsizliğin nedeni değildir.
Her sansür hikayesinde, karakterler değişse de hikaye değişmiyor. Kendilerini çok önemli gören ve bunun gerekçesini haber vermenin çok önemli olmasıyla izah eden gazeteciler, meslektaşlarının yazısını, ona haber vermeden değiştiriyor veya basmıyorlar. Haber vermeyi adeta kutsal sayan bu mesleğin mensupları, ne zaman başları sıkışsa, ne zaman dara düşseler, imanlarını, meslek kriterlerini unutuyorlar. Kendi meslektaşına, mesai arkadaşına bile saygısı olmayan, mesleğin ve arkadaşlığın gereği olarak muhatabına haber vermeyen, şeffaf olamayan, bilgi paylaşmayan, yönetici pozisyonundaki gazeteciler, utanmadan, gazetecilik dersi vermeye devam ediyorlar. Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz sözü, özellikle zor günler içindir.
Zor zamanlarda, habere en çok ihtiyaç duyan arkadaşlarına bile haber vermeyen, işini iyi yapamayan gazeteciler, politikacıları taklit ederek, suçu başkalarına atarak, yetersizliklerini örtmeye çalışıyorlar. Klişe iktidar eleştirileriyle, iktidarın klişelerini ödünç almış oluyorlar sadece, gazetecilik yapmış olmuyorlar. Çünkü yazısını sansürledikleri mesai arkadaşları, hem de yıllardır medyanın içinde olmasına rağmen, haber alamıyor! Yazısının ve kendisinin akıbetini öğrenemiyor. Yıllardır medyanın içinde olanlar bile haber alamazken, halk nasıl haber alabilir? Mesai arkadaşına bunu yapanlar, halka neler yapmaz. Yaptı da zaten...
Gazetecilerin "çok özgür" olduğu dönemlerde, Türkiye özgürlüğünü kaybedip, medyaya bağımlı hale gelmişti. Bankaların kime satılacağına, kimin bakan olacağına onlar karar veriyorlardı.
İktidardan saygı görmemelerini anlayabiliriz, ama gazeteciler de halkın kendilerini niçin ciddiye almadığını, niçin saygı göstermediğini, niçin yalnız bıraktığını anlayabilirler mi? Lise seviyesinde, "sansür niçin kötüdür, açıklayınız" konulu kompozisyon ödevleri yazmak yerine, halk —ayırım yapmaksızın— hepimize niçin mesafeli davranıyor, eskisi gibi niçin saygı duymuyor konulu yazı dizileri yapsalar, tirajları artardı belki de. Kim bilir...
Haddimizi bilerek yazının kepenkleri indirelim. Bu sorunun cevabını biz değil, ölene kadar köşesini bırakmayan, "padişah yazarlar" daha iyi bilecektir.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.