Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

"Depresyon dilin ölümüdür."

Ne zaman Julia Kristeva"nın bu sözünü hatırlasam, tahrik olurum.

Olur olmaz her şeyden tahrik olup yoldan çıkanlar sapıksa, bir kelimeye takılıp konudan sapanlar da sap-ıktır. O yüzden konumuza; tahrik olmaya dönelim. Eskilerin diliyle söylersek, bazı şeyler "muharrik kuvvet"tir.

Ey okuyucu! Tahrik ile hareket kelimelerinin akraba olduğunu bilmiyorsan, ahkâm kesmek için acele etme. Bir sözden tahrik olmayı hayra yormayacağını hepimiz biliyoruz. Bunu tahmin etmek zor değil.

Asıl zor olan, içinden hiçbir şey yapmak gelmeyen depresif insanları tahrik etmek, harekete geçirebilmek. Ne raftaki sözlüğü almak, ne de internette araştırma yapmak için harekete geçerler. Elimizden geleni yapalım, bir kere daha deneyelim.

Genelleme yapmaktan kaçınalım ve somut konuşalım: Bu memleketin sağcısı da solcusu da, maçosu da feministi de depresyonda değil mi? Bu yüzden herkes oturduğu yerden, basma-kalıp, aynı cümlelerle konuşuyor. Sayıklıyor desek daha doğru. Çünkü herkes ağzına geleni "sayıyor".

Depresyon dilin ölümüne sebep oluyorsa, dilin ölümü de depresyona sebep olmasın?

Belki de şifa sözlüklerdedir, sözcüklerledir. Çünkü kelimelerin anlamı daral(tıl)dığında insana yaşayacak yer kalmıyor. Mesela "tek gecelik aşk" diyorlar, oysa tek gecelik olmayan şeydir aşk; sevinci de hüznü de geceler boyu sürer.

Tahrik olmanın anlamı daral(tıl)dığında, meseleden sap-mış oluyoruz, sapıklaşıyoruz. Bir meselenin izini süremeyen, hakkını veremeyen, ikide bir konudan sapan entelektüel sapıklar, kolayına kaçıp her vesileyle sağcıları/muhafazakârları yargılayarak, seküler ahlakçılık yapıyor, üstünlük taslıyorlar.

Ortadoğu"ya "bataklık" demekte ısrar edenler, meseleyi sulandırdıkları için orası "bataklık" olmadı mı? Hatırlamak işlerine gelmiyor. Birinci Dünya Savaşı"ndan önce orası olsa olsa çöldü, "bataklık" değildi.

Faşizme karşı slogan atarken bile sarhoş olanlar, eğer biraz ayılabilselerdi; daha düne kadar Türkiye"deki kitap fuarlarında sağcı yayınevlerine "eşit" yer vermeyenlerin de kendileri olduğunu görürlerdi. Kendileri gibi solcu olmayanları "sağcı" diye aşağılamak, solcu faşizmidir.

Ne hazindir ki rasyonel olmamız gerektiğini söyleyenler; kadın-erkek ilişkilerinde sebep-sonuç ilişkisini görmezlikten gelmeyi normal buluyor, irrasyonel bulmuyorlar. Niçin kadın-erkek ilişkilerini serinkanlı, rasyonel konuşamıyoruz?

Dünyanın öteki ucundaki bir kelebeğin bile üzerimizdeki etkisi var diyorlar. Bir kelebeğin kanat çırpması bile başka şeyleri tahrik edebiliyor, fırtınalara sebep olabiliyormuş. Sebep-sonuç dairesinde kelebeğin etkisinden bahsedenler saygı görür, ama bir kadının erkeğin üzerindeki etkisinden, bir erkeğin kadının üzerindeki etkisinden bahsedecek olursanız, mesele anında irrasyonel bir hal alabiliyor, kılıçlar çekiliyor, niyet okumalara kadar varabiliyor. Dil ölüyor, depresyon oluyor.

Kadınları şeytan olarak görmeye eğilimli olanlar ile kadınları melek olarak görmeye eğilimli olanların savaşında, bize düşen eğmeden, eğilmeden, eğilimlere teslim olmadan, bu ikilemi reddetmek. Çünkü insan sadece insandır, ne melek ne şeytandır.

İster güzel ister çirkin olsun, hayatta her şey insanı tahrik eder, harekete geçirir; uzaklaştırır veya yakınlaştırır.

Bir çift güzel söz bizi tahrik eder, yakınlaşmak için harekete geçirir, arkadaş oluruz.

Bir yazı, bizi tahrik eder, yazıdaki konuyu araştırmak için harekete geçirir, o konuda bilgi sahibi oluruz.

Kaba bir davranış bizi tahrik eder, uzaklaşmak için harekete geçirir, yalnız kalırız, "ol"uruz.

Mesele, bir lastik reklamında dendiği gibidir: "Kontrolsüz güç, güç değildir."

Nerede durması gerektiğini bilen kadın ve erkekler, dura-bilenlerdir, yapa-bilenlerdir.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...