''Asosyal linç'' mi var ki, "sosyal linç" olsun?
Linç, zaten kalabalıkların işidir. Zamanımızın diliyle şöyle de denebilir: Linç, zaten sosyal bir etkinliktir, ''kalabalıksal'' bir eylemdir.
Asosyal veya sosyal medyada, birilerine tepki vermeye biraz ara verseniz ve sürekli yinelediğiniz şeyleri bir kere de heceleyerek okusanız, "sosyal linç" örneğinde olduğu gibi, tuhaflıkları farkedebilirsiniz.
Kulaktan dolma bilgilerle dolup dolup taşanların, bentleri yıkarak aşanların, sadece eğitimsiz kitleler olmadığını keşfedersiniz.
Genelleme yapsak başımıza bir şey gelir mi, deneyelim, görelim: Sadece karanlıktaki seyirciler değil, aydınlık sahnedekiler de duyduklarını yineleyip duruyorlar.
Aslını araştırmadan, anlamaya çalışmadan, çoğu kez duyduklarıyla hareket ediyorlar; ya sosyal medyada toplu tepki veriyorlar, ya da bu tepkilere "sosyal linç" diyor, demokrasi dersi vermeye başlıyorlar.
''Harflerin ürünü'' olan kelimelere takılmayıp, konuşmasının özünü görmemizi isteyen kişi, kendisi için istediği şeyi niçin kendisi yapmıyor; "tekstil ürünü" dediği kumaşın özünü göremiyor, anlayamıyor? Sen kumaşa takılırsan, insanlar da kelimeye takılırlar...
Duyumlarla hareket ederek, sosyal medyada insanları örgütleyerek hıncını paylaşanlar nasıl hurafeyse, "konvansiyonel" asosyal medyada bunlara "sosyal linç" diyenler de hurafedir.
Sosyal medyadaki ortak tavırlar nasıl hurafeyse, "aydınlardan ortak tavır"lar da öyle hurafedir.
Eski okuyucuların sabrını zorlayarak, bir kez daha vurgulayacak olursak: Türkiye''de hurafeler savaşıyor! Hurafe hurafeye karşı...
Birilerinin asılsız şeylere (hurafelere) savaş açması, iyi niyetin eseri olsa bile, bu tavır o kişilerin hakikati temsil ettikleri, hurafe olmadıkları anlamına gelmez.
Halkın hurafeleri varsa, entelektüellerin de hurafeleri var.
Aynı şeyi yapmalarına rağmen, nedense, adı farklı oluyor. Halk yapınca "sosyal linç", sanatçılar yapınca "demokratik tepki" oluyor.
Hangi sıfatı kullanırsak kullanalım, mesele aynı: sanatçılar dışında, muhafazakarların, alınganların, anlama özürlü olanların ortak tepki gösterme hakkı yok mu?
Muhafazakarların "Muhteşem Yüzyıl" dizisine gösterdikleri tepkilere linç kampanyası diyenler, laiklerin Can Dündar''ın "Mustafa" filmine gösterdikleri tepkilere niçin "sosyal linç" diyemediler?
Şiddete başvurmamak koşuluyla, hukuk dışına taşmadığı müddetçe, kim yaparsa yapsın, bütün tepkiler hukukidir, demokratiktir.
Yeri gelmişken altını çizelim, hoşgörü dayatması da şiddetin bir türüdür. Herkes hoşgörülü olamaz, olmak zorunda da değil. Hukuk dairesinin dışına çıkma, iftira etme, haksızlık yapma yeter.
Hoşlan ya da hoşlanma, hoş görülü ol ya da olma, gerçekleri gör, herkesin hakkını teslim et yeter.
Görünüşte ayrı dünyaların insanı gibi görünen, ama özünde aynı olan hurafeleri bir kenara bırakıp hakikati konuşacaksak, önce özgürlüğün bedava olmadığını hatırlamalıyız ve hatırlatmalıyız.
Diktatörlüklerde bedeli çok ağır olan özgürlük, demokrasilerde de çok hafife alınıyor, bedava sanılıyor.
Günümüzde daha çok demokrasi kavramıyla ima edilen, hava gibi muhtaç olduğumuz özgür dünya, herkesin hesap verdiği, herkesin bedel ödediği yerin adıdır.
Özgürlüğü sloganlardan öğrenenlerin, ifade özgürlüğüne "düşünce özgürlüğü" demelerini mazur görebiliriz. Onlar, düşünmenin sessiz konuşmak demek olduğunu, bunu da zaten hiç kimsenin engelleyemeyeceğini, sloganlar kalabalığı yüzünden göremiyor olabilirler.
Özgürlük, istediğimi söyleyeyim, ama bunun hiçbir bedeli olmasın demek değildir.
O zaman, başıboş dolaşanlarla özgür insanlar arasındaki ince çizgi ortadan kalkar.
İnsan her düşündüğünü ifade ederse, ''başı boş'' kalır.
Eskiler boşuna dememiş, boş konuşmamış:
"İstediğini söyleyen, istemediğini işitir."
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.