Düşmanlarımız''ın gizli planlarından haber vermek, bir insanı ''dostumuz'' yapmaya yeter mi?
Eğer hala ilkokul sıralarına sığabiliyorsak, o zaman sorun yok, bu ve benzeri cümlelerin içinde yaşamaya devam edebiliriz. Düşmanımıza düşman olan herkesi dost sayabiliriz.
Sanıyorum ilkokulu bitirdiniz, öyleyse, ''düşmanlarımız''ı işe karıştırmadan da arkadaş olmayı deneyebiliriz: Yerçekimi kanununu bulmuş gibi heyecanla, her şeyi Amerika Birleşik Devletleri''nin "Büyük Ortadoğu Projesi"yle izah etmenin zannettiğiniz gibi bir ağırlığı yok. Elma bile ondan ağırdır. Bütün şehir efsanelerini ve komplo teorilerini doğru kabul etsek bile, yine de bu "proje"de hayreti hakeden bir şey var mı?
–Yok.
Amerikan filmlerindeki klişeyi ödünç alsam, onlar gibi konuştuğum düşünülmez umarım: "Dürüst olmak gerekirse", bu satırların yazarı, ''düşmanlarımız''a değil, onların planlarını deşifre ettiğini zannedenlere hayret etmektedir.
Hayret edenlere hayret etmek, herkes için daha hayırlı olacak...
Hala arkadaş mıyız?
Öyleyse devam, izah edelim.
Sıfatı ne olursa olsun... İster gazeteci ister stratejist, ister politikacı ister araştırmacı-yazar...
Sözün burasında, yeri gelmişken, bir parantez açmama müsaade edin. Bir de böyle bir yazarlık türü çıkardılar: "Araştırmacı-yazar" Tek başına yazar sıfatını taşıyamayanlar, "araştırmacı"lığa sığınıyorlar. Belgeler yazarlığınızı değil, olsa olsa iddianızı güçlendirir. Her yazar araştırarak yazar zaten. Herkes kütüphanede araştırma yapmak zorunda değil. Kimisi parkta çalışır, emeklileri seyreder...
Hangi sıfatla olursa olsun, çok önemli bir şey söylüyormuş gibi, helecanla, Amerika Birleşik Devletleri''nin bölgemiz ve ülkemiz hakkındaki planlarına dikkat çekmeye çalışanları, Amerika yüzünden ihmal ettikleri şeyleri hatırlatmak, belki işe yarar. ''Devlet'' kavramı hakkında düşünmeye devam etmeli...
Hafızam bana yardım etmiyor, bu sözün sahibini bulmada: "Tanrı garson gibidir, insanlara hizmet eder; ama garson değildir!"
Devlet fetişizmi bizi öteki uca savurmasın. Sivil toplum fetişizmine de gerek yok. Derin devletten kaçarken ''derin toplum''a saplanmayalım. Pek tabii ki devlet garson ''gibi'' olmalıdır, fakat garson olmamalıdır. Aşçı da olmalıdır, müdür de...
Görevini kötüye kullanabileceği için garsona da dikkat etmeli. Son söz garsona kalırsa, yorgunluğunun bedelini bizden ziyadesiyle çıkarabilir, fatura ummadığımız kadar şişebilir.
Artık derin devleti konuşabiliyor olmak, derinlere inebildiğimizi, derin düşünebildiğimizi ispat etmeye keşke yetseydi.
Derin devlet varsa, geniş devlet neden olmasın?
Asıl mesele, Amerika''nın veya diğer rakiplerimizin ülkemiz ve bölgemiz hakkında planlar yapıyor olması değil. Bu durum, suyun akması, rüzgârın esmesi, güneşin yakması, kar''ın yağması gibi ''doğal''. Hep olan ve hep olacak olan şeyler...
Asıl mesele, etrafımızda bu ''doğal'' gelişmeler, mevsimler gibi kesintisiz yaşanırken, bizim planlarımızın olmamasıdır! Evimizi, komşularımızı ve çevremizi ihmal etmiş olmamızdır...
Bizi parçalamak isteyen vahşi hayvanların vahşiliğini anlatmakla ömür tüketmek yerine... Asıl mesele, doğası gereği vahşi olan komşularımızın ortasında, evimizin/ülkemizin ihtiyaçlarıyla yeterince dertlenmemektir. Mübalağa edebiyatın tuzudur, onsuz olmaz, göz de çıkarmaz: Türkiye hakkında planı olmayan tek millet, biziz! İyi niyetler, güzel temenniler, hayırlı dualar ve şık sloganlar, sahici ve sahih projelerin yerini tutamıyor. Amerika''nın "büyük" Ortadoğu projesi varsa, Amerika muhaliflerinin "küçük" de olsa, kendilerine ait bir fikri mi var?
Amerika muhalifliği de, Amerika gibi hurafedir. "İki devletli çözüm"ü ciddi ciddi seslendirenlere de hayret edelim... Filistin''de devleti azınlığa vermenin olumsuz domino etkisi, bölgede yıllardır devam ederken, bölgenin coğrafyasında ve tarihinde karşılığı olmayan, hayata geçmesi mümkün olmayan "iki devletli çözüm"ü seslendirmenin manası nedir? Oyalamaktan, vitrini değiştirmekten başka... Bu kumpanya, bu fikri seslendirenlere medyada yer ve itibar sağlıyor olabilir; ama hayatta bir karşılığı olmadığı için, pembe dizilerin akrabası olan ''pembe fikirler'' kategorisindedir. Halkın pembe dizileri varsa, entelektüellerin de pembe fikirleri vardır... Benzer ihtiyaçlardan doğan ve benzer ihtiyaçlara cevap veren.
Amerika''da neler olup bittiğini taa buradan gören (!), ama gözünün önündeki pencereden bakmayı unutan muhalifler bizimdir. Haydarpaşa Garı''nda, bu garın akıbetini düşünüp dertlenmekle yetinmeyelim. Bu haklı efkâr yerinde saymasın, bir yere varsın, bizi denizlerin meydanların ferahlığına ulaştırsın. Geçen gün son seferini yapan o gardaki banliyö trenleri, bizi "banliyö" trenlerinin adını merak etmeye, doğdukları yere, onları doğuran fikre, yani Paris''e götürsün.
Sözlüklerin şahitliği yeterliyse eğer, "banlieue" kelimesini, mealen ''sürgün yeri'' olarak Türkçeleştirebiliriz. Bir başka ifadeyle: ''Ötekilerin Treni''
"Öteki" kavramı, entelektüelin İsviçre çakısıdır. Onsuz olmaz. Çok kullanışlıdır. Tartışma açmaya, ahkâm kesmeye yarar. Turistlerle entelektüellerin belki de tek ortak noktası olan, medeniyetin kıblesi olarak görülen Paris''te "öteki" kim?
–Fransız olmayanlar.
Hümanizmin vatanı laftır; bu yüzden hep lafta kalır. Eleştirmekle vakit kaybetmeye gerek yok...
Fransız olmayanlara Paris''te yer yok ve onlar şehrin dışında yaşamak zorundalar. Efendileri uyanmadan sobayı yakması gerekenleri, çiğ taneleri buhar olmadan tarlada olması gerekenleri, çöpçüleri, işçileri ve diğerlerini Paris''e taşıyan trenin adı olmasın, "banliyö treni." Yani "ötekilerin treni"...
Bizim banliyömüz yoktu ki banliyö trenine ihtiyacımız olsun. Bizim şehirlerarası trenlere ve metroya ihtiyacımız vardı. Hala da var.
Sabahtan akşama kadar, içinde "öteki" kelimesi geçen o kadar derin cümle kurulmasına rağmen, bizim ötekilerimizin öteki olmadığını görmemek, başka bir tür yüzeyselliktir.
İstanbul''un ötekileri olarak görülen gayrimüslimler, şehrin dışına atılmamışlardı, aksine şehrin içinde yaşıyorlardı...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.