Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Mağduriyet edebiyatını sonlandırmanın yolu, o edebiyatın konusu olan mağduriyeti sona erdirmektir.

Mağduriyet sona erdirilsin ki, insanlar istedikleri gibi kendilerini gerçekleştirme fırsatı bulsunlar. Sahte dostlukların ve düşmanlıkların yerini, dostluğu da düşmanlığı da sahici insanlar alsın.

Mağduriyet edebiyatından şikayetçi olanlar, söz konusu mağduriyetlerden şikayetçi olmadıkları müddetçe inandırıcı olamazlar.

Her gün yazı ve konuşmalardaki örnekler değişiyor, konu değişmiyor; çünkü insanların kahir ekseriyeti, eleştirdikleri şeyi kendisi yapmakta bir mahzur görmüyor. Siz buna "mağduriyet edebiyatının mağdurlarının edebiyatı" deyin.

Kötü paranın iyi parayı kovması gibi, kötü edebiyat da iyi edebiyatı kovuyor. İyi edebiyatın yokluğunda, mağduriyet edebiyatları meydan savaşı yapıyor.

Meydan ve niyet okumakla çok meşgul oldukları için olsa gerek, hayatı "oku!"maya çok fırsat bulamıyorlar.

Keşke kelimelere verdiğiniz dikkatin bir kısmını, kelimelerin anlamlarına da verseydiniz. Lafa gelince herkes devşirme sistemini ilkel buluyor, ama eyleme gelince herkes aynısını yapıyor. Burslarla, kurslarla...

Tabelalara aldanmayalım, hepsi aynı şeyi yapmaya çalışıyor. Sahibinin devlet veya vakıf olması çok önemli değil. Dershaneler de yabancı kolejler de devşirmelik sisteminin modernize edilmiş kurumlarıdır. Kariyer vaadiyle içlerinden en iyilerini seçiyor, "best of" yapıyorlar.

Çocuklarını devşirme olarak veren köylü analar, çocuğunun istikbalini düşünüp bir yandan seviniyor, bir yandan da hasret gözyaşı döküyorlardı. Yıllarca uğraşarak, çocuğunu yabancı koleje yatılı olarak veren veya yurtdışına üniversiteye yollayan modern anneler gibi... Gözyaşlarını kariyer teselliyle siliyorlar.

Devşirme sistemine artık "natural selection" denilen günlere geldik...

Onların evrim dediğine, biz "kervan yolda düzülür" diyorduk...

Ben trajikomik diyeyim, siz "gülüyoruz ağlanacak halimize" deyin. Ne de olsa aynı şey:

Evrimi savunanlar, niçin "kervan yolda düzülür zihniyeti"ni eleştiriyorlar?

Kelimelere çok takılıp kalındığı için olsa gerek, anlamsızlık azalacağı yerde artıyor.

İnsanların kendilerini gerçekleştirmesini engelleyen, asıl konuşmamız gereken mağduriyet, bu ülkede insanların "hayata atılma" yaşı değil midir?

Askerlik sorunları olmadığı için, göreceli olarak kadınlar daha avantajlı görünüyor olabilirler. Erkeklere kıyasla, daha erken yaşlarda hayata atılıyor, okullarda yaptıkları hazırlıkların hayatın zorluklarıyla mücadele etmede yeterli olmadığını, onlar daha önce görüyorlar.

Askere gitmemek için, yüksek lisans ve/ya doktora yaptığını da hesaba katarsak, bir erkeğin ortalama otuz yaşında hayata başlayabildiği bu sistemi konuşmamız gerekiyor, ama konuşmuyoruz.

Biraz mübalağa etmeme müsaade ederseniz, meseleyi tek cümlede özetleyelim: İnsanın hayatının yarısının hayata hazırlanmakla geçtiği, ama hayata atılınca da hazırlıklarının hiçbir işe yaramadığını anladığı "şey"e artık hayat diyoruz.

Adına hayat dediğimiz bu şey, insanı uçtan uca savuruyor, ifrat ile tefrit arasında tüketiyor. İnsan ya şey"tanlaşıyor, ya da kendisini şey"h zannediyor, mütevazı bir insan olamıyor, olgunlaşamıyor.

Şey"tanlaşabiliyor; çünkü kendisini bir şey zannediyor, kerameti kendinden menkul iddialarda bulunabiliyor.

Şey"htanlaşabiliyor; çünkü okuduğu bir yazıyı bile anlamaktan acizken, daha tırnak içine alınmış bir ifadenin alıntı olduğunu bilmezken, yazıyı değil yazarın niyetini okumaya çalışıyor, ithamlarda bulunabiliyor. Her konuda ahkam kesiyor, ahkamların sonu kesilmiyor.

Oysa ne diyordu eskiler:

"Gökyüzüne çıkmak kolay, İsa olmak zordur."

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...