Huzursuzluk İslam"dandır
İbrahim Paşalı - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 23/09/2012, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Utanma duygusu olmayan insan, freni tutmayan kamyon gibidir.
İslam dünyasıyla ilgili bir mesele söz konusu olduğunda, durmak nedir bilmeden yıllardır aynı cümleleri kurmaktan sıkılmayan ağır entelektüeller, bu memleketin bozuk yollarında, insanlığın birikimini taşımaya çalışan, en asil duyguların insanı olan kamyoncudurlar.
Emekçidirler. Fikir işçisidirler. Hümanisttirler. Yükleri ağır, yolları uzundur. Memleket geri kalmıştır, arayı kapatmak için aceleleri vardır.
Nihayetinde bir benzetme bu. Bir başka ifadeyle söylersek alegori. Yani kurgu.
"Muhteşem Yüzyıl" ve "Huzur Sokağı" dizisi gibi kurgu... Muhafazakarlar, "Muhteşem Yüzyıl"ı çok sert eleştirdiğinde, "Hey dostum! Sakin ol, bu bir kurgu, gerçek değil, gerçekle kurguyu birbirine karıştırma!" diyenlerin sözünü ettiği kurgu...
Fakat ilginçtir ki, "Bu kadar saf olmayın, bu kadar çabuk dolduruşa gelmeyin, kurguyla gerçeği birbirine karıştırmayın!" diyenler, "Huzur Sokağı"nın da kurgu olduğunu unutarak, eleştirdikleri şeyi kendileri yapıyorlar. Bu dizi, "açıkları şeytan, kapalıları melek gibi gösteriyor" diyerek tepki gösteriyorlar.
Onlar dizi seyretmeye doymasın, biz yine yollara düşelim, yazımızın peşinden gidelim, kaderimize yardım edelim.
Bir hakaret maksadı taşımayan kamyoncu benzetmesinin hangi benzerliklerden doğduğuna dönelim.
İlk sırada, kamyon yazısı gibi her yerde yolumuza çıkan aforizmalar ve sorular var.
Özellikle son günlerde yine revaçta olan, en sevdiğim kamyon yazısı: "İslam ülkeleri niçin bu halde?"
Sakallarımın çıkmasını beklerken duymaya başlamıştım bu soruyu. Sakallarıma aklar düştü, yerçekimini bulmuş gibi hala aynı soruyu soruyorlar, ama peşinden gidip cevabını aramıyorlar, "bu halde" olanların dertleriyle hemhal olmuyorlar.
Bu soruyu soranlar, şu soruyu ne zaman soracaklar: "İslam ülkeleri" gerçekten ülke midir?
Suriye ne kadar ülkeyse, siz de o kadar entelektüelsiniz.
Pakistan modern dünyaya verilmiş ne kadar iyi bir cevapsa, siz de o kadar iyi sorular soruyorsunuz.
Ürdün ne kadar geniş düşünüyorsa, siz de o kadar derin düşünüyorsunuz.
Suudi Arabistan ne kadar katıysa, siz de o kadar hoşgörülüsünüz.
Birinci Dünya Savaşı''nı kazananlar, tarihi, coğrafyayı ve sosyolojiyi hesaba katmayarak, canlarının istediği gibi haritalar çizdiler, hayatta karşılığı olmayan, kağıt üstünde "İslam ülkeleri" meydana getirdiler.
"İslam ülkeleri", tarihin değil, emperyalistlerin eseri olduğu için bu haldeler.
Özgürlük sloganları eşliğinde, insanları bu haritalara hapsettiler, iletişimlerini kestiler, örgütlenmelerini engellediler.
Atalarımız ve komşularımız, eskiden olsa olsa fakirdiler, okuma-yazma bilmeseler de cahil değildiler, irfan sahibiydiler; "İslam ülkeleri" kurulduktan sonra ise bu derin sefalete ve nefrete düştüler.
Ancak bir kamyoncu, hiç kuşku duymadan, gözü kapalı, Halife ile Papa''yı aynı şey zannedebilir. Kamyoncular gibi acele etmeden, durup düşünenler, halden anlamaya çalışanlar ise, o günün imkanlarıyla yaraya merhem olsun diye üretilmiş olan hilafet kurumunu günümüz Türkçesine tercüme etmeye çalışırlar.
Tercüme, halden anlama mesleğidir. Halden anlamayana, sözlükler mot-a-mot kelimeler verir, bilgi vermez.
Can Yücel, Şekspir''in halinden anlayana kadar, "to be or not to be" hep mot-a-mot tercüme edildi ve derdi anlaşılamadı. Mesele, "Olmak ya da olmamak!" zannedildi.
Can Yücel, Şekspir''le dertleşti ve onun derdine tercüman oldu: "Bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin?"
Varolmak mücadelesi verenler için acaba bir ihtimal daha var mı? Bir gün bu toprakların tarihini, tarihi meselelerini günümüz Türkçesine tercüme edebilecek miyiz?
İnsanlara kamyoncular yukarıdan bakanlar, herkesi kendinden küçük görenler, sabahtan akşama kadar ötekileştirmenin zararlarından bahsetse de, Türkiye''yi ötekileştirmiş oldular.
Acele etmeyenler, adına takılmayanlar, hilafet kurumunun müslümanların sendikası olduğunu görebilirler.
Bizden öncekilere öteki muamelesi yapanları, hafife alanları, herkesi kendisi gibi ekonomiden anlamıyor zannedenleri, kimse durduramaz. Osmanlı Devletinin başarısını savaş ganimetleriyle izah etmeye çalışırsın. Ay sonunu getiremeyen sen, imparatorluğun sonunu da getiremezsin. Kimse de uyarmaz seni. Ganimetlerle değil bir imparatorluk, bir çete bile ayakta duramaz, bütçesiz, ekonomisiz olmaz.
Yine bir kamyon yazısı: Din bahane, asıl neden ekonomikti. Ekonomi gibi din de uzmanlık alanındır, anlamasan da. Ne zaman sıkıcı dini konular açılsa, için kararır, konuyu kapatmak için hep o hikayeleri anlatırsın, dinler yüzünden çok kan döküldü dersin. Haklısın. Eğriye eğri, doğruya doğru diyeceksek, şunu da eklemeli: Dinler yüzünden kan döküldü, ama daha az kan döküldü. Bütün din savaşlarında öldürülenlerden daha fazla insan, tek bir çağda öldürüldü: Hümanist Çağ. Kamyon arkalarında yazmadığı için bunu bilmezsin.
Haber değeri yüksek Hasan Cemal sayesinde, İlhan Selçuk''un annesinin Ermeni olduğunu, fakat bunu gizlediğini öğrendiğinde, nedense çok şaşırırsın. Şaşkınlığından bir soru doğurabilecek misin?
Oysa, biraz kitap okusan, Yunus Nadi ve Halid Ziya Uşaklıgil''in torunu olan Emine Uşaklıgil''in "Benim Cumhuriyet''im" adını taşıyan hatıratında (s. 71), zaten bunu daha önce yazdığını bilirdin.
Her şeye rağmen, sorularımızı daha iyi sorularla değiştirmek için, iş işten geçmiş değil:
Annesini savunamayan bir insan, neyi savunabilir?
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.