Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Biraz eğlenmek istiyorsanız, internette şunu aratın: "Avrupa Birliği yolsuzluk raporu."

Geçtiğimiz günlerde açıklanan bu yolsuzluk raporu, ne ilginçtir ki, her gün yolsuzluk haberi vermekle meşgul Türk medyasında ciddiye alınmadı, "frikik" haberlerini geçemedi, manşet olamadı.

Rapora göre, Avrupa Birliği"ndeki bir yıllık yolsuzluğun miktarı: 120 milyar Euro. Yaklaşık olarak Dolara çevirecek olursanız: 160 milyar Dolar.

Ne ilginçtir ki, iki aydır, her gün sabahtan akşama kadar yolsuzluğun konuşulduğu bir ülkede, "yandaş medya"mız bile bu haberi ilginç bulmuyor, manşetlik olduğunu düşünmüyor.

Satır aralarından niyet okumakla yorulmayın diye, müsaade ederseniz, şu kapıyı kapatalım. Ki yolsuzluk haberlerinin arasında, cereyanda kalmayalım, bir yerlerimiz tutulmasın. Akıl tutulması yaşanmasın. Özellikle bugünlerde şu hukuk kaidesini hatırlamakta fayda var. "Suimisal emsal olmaz." Yani "kötü örnek, örnek olarak verilemez." Herkes yapıyor, ben de yaptım, denilerek bir suç hafife alınamaz.

Bir ara özet verecek olursak, bu rapor vesilesiyle iki noktanın altını çizmek gerekiyor.

Bir: Eğer derdiniz yolsuzluk olsaydı, bu önemli yolsuzluk raporunu da dert edinir, manşet yapardınız. Derdiniz, yolsuzluk değil sadece rakiplerinizin yolsuzluğu.

İki: Bu raporun Türkçe meali şudur: "Kel Avrupa"nın ilacı olsaydı, kendi başına sürerdi.

Avrupa Birliği"nin kriterlerini, "her derde derman" bitkisel ilaç reklamlarındaki sunucular gibi yere göğe sığdıramayan aydınlarımızı, bu raporla yüzleşmeye çağıralım. Biliyorsunuz, aydınlarımız yüzleşmeyi çok severler.

Detaylarda boğulmak yerine, adına "büyük fotoğraf" dediğimiz Avrupa"ya bakarak asıl soruyu sormanın zamanı gelmedi mi:

Avrupa Birliği"nin evrensel kriterleri ve tabii ki özgür medyası, "göründüğü gibi" dünyanın en iyisiyse, yıllık 120 milyar Euro yolsuzluk nasıl oldu?

Dahası: Rapora göre, yolsuzluk azalacağı yerde, yıldan yıla neden artıyor?

Sürekli cümle içinde kullandığımız "medeniyet"i, Türkçeye tercüme etmediğimiz için anlayamıyoruz, medeni olmayı başaramıyoruz. Medeni olmak, "ölçülü" olmaktır. Bu yüzdendir ki, medeni insan, överken de yererken de mübalağalardan kaçınır, her işinde olduğu gibi ölçülü davranır.

Ölçülü davranmaya çalışırsak, bizden iyi oldukları konularda da haklarını teslim etmek zorundayız. Yeri gelmişken, anmadan geçmeyelim. Gazeteci Hasan Kudar"ın "Bir Köy Enstitülünün Paris Anıları"ndan öğreniyoruz ki, kendilerinden öğreneceğimiz çok şey var.

Altmışlı yıllardan itibaren uzun yıllar Paris"te yaşamış gazeteci Hasan Kudar"ın anlattıkları, "gazeteci paketleme"de de nasıl geri kaldığımızı çok iyi gösteriyor.

Kudar kitabının "Olimpiya Davetiyeleri" bölümünde, oturma izni almak için, polis şefine "hediye" (!) olarak "Olimpiya davetiyeleri" verdiğini ve bir müddet sonra nasıl "yüz göz" olduklarını anlatıyor. Demek ki yozlaşma o zamanlar da varmış.

Yabancılara oturma izni veren polis bürosunun şefi, "bu işlerin nasıl olduğu"nu kendisine anlatmış. "Yalnız aramızda kalsın demeyi unutma"yarak. Verdiği sözü tutmamanın gazeteci etiğindeki yerini gazeteci Hasan Kudar düşünsün, biz Parisli polis şefinden "bu işlerin nasıl olduğu"nu öğrenelim:

"Bak bizde bu işler nasıl yürür. Bizim gözümüzde siz yabancı gazeteciler en tehlikeli insanlarsınız. Bakıyoruz, bir gün sizin için yasak yere biriniz girmiş. Biz bu arkadaşınızı yakalıyor ve sorguluyoruz. Adam bize diyor ki "Ben gazeteciyim. Sizin bana verdiğiniz kart"la çalışıyorum." Biz bunun üzerine hiçbir işlem yapamıyoruz. Ancak şüpheliler listesine alıyoruz ve Ona dikkat ediyoruz. "Peki" dedim "bu ülke sizin, niçin kulağından tutup atmıyorsunuz? verdiği cevap şu "Atmıyorsunuz değil atamıyorsunuz diye sorunuz. Bizimle sizin aranızdaki fark bu. Atmaya kalksak kıyameti koparırsınız. Aranızdaki dayanışma gereği hepiniz bunu haber yapar Fransa"yı kötülersiniz."

"Yasalara uydurularak sınır dışı ettiğiniz olmuyor mu?"

"Bazen oluyor. Bak bir örnek vereyim: Bizde bütün yabancı uyrukluların dosyası var. Oturma izni bitenler sizin gibi gelip uzatıyorlar. Biz önce dosyasına bakıyoruz, temiz ise uzatıyoruz. Eğer dosyasında bir kırmızı çizgi varsa bir hafta sonra gel diye erteliyoruz. 3 gün sonra bir bahane uydurup kimlik kontrolü yaptırıp "kimliğinizin günü geçmiş" diyerek adamı hemen ülkesine postalıyoruz."

Yanlış anlaşılmasın, rüşvet değil "hediye kültürümüz"ü Paris"te başarıyla temsil eden gazeteci Hasan Kudar, meslektaşlarına yapılan bu uygulamayı ne kendisi eleştiriyor ne de eleştirmediği için meslektaşları tarafından eleştiriliyor. Aksine kitabının arka kapağında övgülere mazhar oluyor. Benzeri uygulamaları faşizm diye eleştiren İlhan Selçuk, Ali Sirmen ve Mine Kırıkkanat tarafından.

Yazının başında söylesem, dudak bükerdiniz, ama şimdi itiraz etmezsiniz sanırım: Siyaset kültürü, genel kültürün özetidir,özüdür.

Konser biletleri hediye ederek işini hallettiren bir gazeteci, Dubai tatili hediye eden inşaatçıyı nasıl eleştirebilir? Herkes bütçesi elverdiğince "hediye" vererek işini hallettiriyor.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...