CHP, Türkiye''nin en ''evrensel'' partisidir. Türkiye ne kadar değişirse değişsin, onu tanımlamak için kullanılan yaygın sıfatlar, değiştirilemeyecek gibi duruyor, ''evrensel'' görünüyor.
Onunla özdeşleşmiş, her halükarda hayatta karşılığı olan mümeyyiz vasıfları vardır. Yani biz bunlara onun evrensel sıfatları diyebiliriz.
Bunları özetlemeye çalışırsak: "Halktan kopuk", "insanlara yukarıdan bakan", "tepeden inmeci", "ben yaptım oldu zihniyetiyle hareket eden", "eleştiriye ve değişime kapalı" gibi sıfatlarda mutabık kalınabilir.
Muhafazakar insanların yıllardır CHP''liler için kullandığı bu ve benzeri sıfatlar, ne yazık ki artık birçok muhafazakar bürokrat için de kullanılabilir görünüyor.
Son örnek olan, ama son örnek olarak kalmayacak gibi görünen Karayolları Bölge Müdüründeki cevheri görmek, onun bulunmaz bir cevher olduğunu söylemek, boynumuzun borcudur.
Nasıl bulunmaz bir cevher olduğunun anlaşılabilmesi için, kişisel tecrübemden bahsetmek durumundayım, mazur görüleceğini umuyorum.
Kişilere takılmadan, aktüel siyasete batmadan, meseleyi konuşmak ne kadar derdimizse, kişilerin hakkını teslim etmek de o kadar derdimiz olmalıdır.
Yaklaşık bir yıl önce, bir pazar gece yarısı, Gölcük''ten İstanbul''a altı saatte gelmemizi sağlayan bulunmaz cevher, yine o idi sanırım. İyice anlaşılıyor ki, kriz yönetmesini beklememeliyiz, bari krize neden olmadan işini adam gibi yapsın yeter.
Rutin bir yol asfaltlama ve bakım işi, nasıl krize dönüştürülebilir örneği olarak, üniversitelerde hak ettiği yer kendisine verilmelidir.
Türkiye''nin en işlek yollarından birinde, bir gece yarısı sabaha kadar trafiğe saplanıyorsunuz; ve ne bilgi tabelası, ne trafik polisi var. Trafiğin niçin tıkandığı konusunda büyük kaza gibi ihtimaller düşünüyorsunuz, çünkü sizi bilgilendiren, yönlendiren yok. Bu ülkede trafik polisinin sadece ceza kesmek için istihdam edildiğini anlıyorsunuz.
Tedbir alma imkanınız veya alternatif yok. Yaşamayana mübalağa gibi gelecek, deprem zamanında görebileceğiniz manzaraların içinde kalıyorsunuz. Trafik ilerlemediği için, çaresizce yol kenarında bulabildiği her yere arabasını park edip uyuyanlar, çocuklarının ihtiyaçlarını gidermeye çalışanlar, yakıtı bitenler, içecek-yiyecek arayanlar... Yol kenarındaki kameralar, ya felaket filmlerini hatırlatan bu durumu görmüyor, ya da görenler umursamıyorlar.
Saatler sonra, körfezde gün ışırken, işkencenin nedenini öğrenebiliyorsunuz. Kalabalık bir ekip değil, gariban bir kaç ''amele'' yolu kapamışlar, kan ter içinde asfalt yapıyorlar. Yanlarından geçen arabalar, duygularını korna çalarak ifade ederken, taşeronun ameleleri şaşkın şaşkın bakıyorlar. "Niye korna çalıyorsunuz, biz işimizi yapıyoruz!"
Onların da hakkını teslim edelim. Amele işini yaparken, onların ''yöneticileri'' niçin işini yapmıyor, yönetemiyor? Hesaplamakla, teknik şartname hazırlamakla, yüklenici firmaya işi vermekle ve denetlemekle sorumluluğunun bittiğini zannediyor.
Dahası da var: Karayolları Genel Müdürlüğü''ne, internet sitelerindeki "iletişim" bölümünden, adınızı, soyadınızı, vatandaşlık numaranızı vererek, uzun bir mektup yazsanız bile sonuç değişmiyor. Çok meşgul oldukları için olsa gerek, cevap vermiyor, sizinle iletişim kurmuyorlar.
Yazının başında, CHP''yle özdeşleşmiş sıfatları anmıştık... Bürokratlar değişiyor, asfalt değişiyor, yollar değişiyor; muhtemelen daha ucuza daha çok yol yapılıyor; ama zihniyet değişmiyor. Trafikteki insanlar halk değil mi? "Halktan kopuk" olanlar değişip duruyor, ama iletişim hala kurulabilmiş gibi görünmüyor.
Köprüler, yollar, barajlar ''yapanlar'', yani mühendis olarak başarılı olan bürokratlar, niçin konuştukları zaman başarısız oluyor, her şeyi ''yıkıyorlar''? Eserlerini kendileriyle gölgeliyorlar.
Bir proje üstünde çalışırken, en ince detayına kadar hesaplar yaparken, iletişim bilimini hesaba katmadıkları için mi?
İletişimin de mühendislik gibi bir bilim dalı olduğunu bilmedikleri için mi?
İletişim kurmak için, önce iletişimcileri aşmak gerek. Kendilerini kuşatmış, etraflarında duvar örmüş uzmanları aşamadıkları için olsa gerek, "halktan kopuk" kalıyorlar, işlere gömülüyorlar.
Kahir ekseriyeti mühendis olan bu bürokratlar, ne zaman bilgilerini güncelleyecekler. Yollar, köprüler, tüneller, barajlar gibi iletişim de insan içindir. Daha doğrusu, ulaşım araçları olarak adlandırılan her şey, nihayetinde iletişim araçlarıdır.
İletişim işin cilası değildir, doğasıdır. İletişim, senin ''işinin doğası gereği''dir.
Ters bir okuma yapacak olursak: İstisnalar dışında, bürokratların çoğu "halktan kopuk" olmasa, hala başbakanın "halktan kopuk" olmadığına bu kadar vurgu yapılmazdı. Hala bu vurgulanıyorsa, hala insanlar işlerini halletmek için başbakana ulaşmaya çalışıyorsa, bu durum, ne yazık ki bürokratlarının "halktan kopuk" olduklarının teyididir.
Mühendislik başarılarıyla bu durumu örtmeye çalışmak da beyhude bir uğraştır. Bürokrat resmi mühendis demek değildir. Mühendislik yaptıkları kadar bürokratlık yaptıkları zaman, sorun çözülecektir.
Yazının başlığına bağlayacak olursak.
İnsana olan ilgimiz oranında bilgi sahibi oluyoruz, iletişim kurabiliyoruz.
İnsanlardan bezip uzaklaşmak ayrı bir şey, insandan uzaklaşmak ayrı bir şey. Çoğu zaman ''insan''lığımızı muhafaza etmek için insanlardan uzak düşeriz.
Konumuz inanıp inanmamak da değil. Meraklı bir okuyucu olarak, Kur''an-ı Kerim''i okuduğumuzda, "memleketimden insan manzaraları" görürüz.
Bizim gibi korkan, heyecanlanan, çırpınan, ye''se düşen, sözünden cayan, çocuklar gibi sevinen, seven, sevilen, sevişen, akıntıya kürek çeken, yorulan, dinlenen, saçları ağaran, gözleri nemlenen, yanakları ıslanan insanlar, peygamberler çıkar karşımıza. Ne kanat vardır ne de hale.
Peygamber dediysek, yanlış anlaşılmasın; her şeye rağmen insan olmaktan vazgeçmedikleri için onlara, Hz. İnsan diyoruz.
Muhafazakarların yazdıklarına/yaptıklarına geldiğimizde ise; birçok romanda, filmde, koltukta insan değil insan-üstü varlıklar görüyoruz. Algı.
Haşa, onlara kutsiyet atfetmiyoruz, peygamber demiyoruz, ama onlara insan olmayı, yani bocalamayı, çelişkiye düşmeyi, düşe kalka yürümeyi de yakıştıramıyoruz.
Onlar da zor zamanlarda kendilerine yardımı olabilecek "örnek"ler bulamıyorlar. Çünkü "örnek insan" diye anlatılanlar insan değil ki! Peygamber gibi, insan-üstü varlıklar...
İster bürokrat olsun ister sanatçı, onların birçoğu, hayatları boyunca, o "örnek insan"ları okuyarak, dinleyerek, seyrederek büyüdüler. "Örnek insan" olamıyor. haklarına girmemek için gerçeği söyleyelim: İsteseler de öyle "örnek insan" olamazlar.
Bize "örnek insan" değil, yeri geldiğinde örnek davranışlar sergileyebilen insan lazım!
Yoksa bu ''insanlar'' hayatımızı, şehirlerimizi mahvetmeye devam edecek, insana yaşayacak yer bırakmayacak...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.