Organik tarım da irticai faaliyettir

Eğer aynı yolun yolcusu değilsek, birbirimizden ileride veya geride olamayız.

Yolumuz veya hedefimiz aynı değilse, ileride-geride kıyaslaması yapılamayacağı için, ilerici veya gerici de olamayız.

Olsa olsa ayrı yolların yolcusu, ayrı dünyaların insanı oluruz, birbirimize uzak veya yakın düşeriz.

Aramızdaki uzaklığın veya yakınlığın nedeni budur.

Yolu hesaba katmadan, hayali bir düzlemde, sadece kulağa mantıklı gelen kıyaslamalarda bulunmak, ileri-geri konuşmak, entelektüel yolsuzluktur.

Türkiye''de yıllardır sadece bankaların değil, kavramlarımızın, kitaplarımızın, belgelerimizin ve hatıralarımızın içi usulsüz işlemlerle boşaltılmıştır.

Bu entelektüel ''yol''suzluğun eski adı, usul/yöntem sahibi olmadan, bilgi sahibi olmaktır. Yöntemsiz düşünmektir. Yolda olmamaktır.

Kadim dünyada, talebe yola çıkmadan önce mutlaka usul/yöntem öğrenmek zorundaydı. Kütüphanelerimizdeki usul/yöntem kitaplarının çokluğundan bihaber olanlar, sanılanın aksine, dini metinlerin bile nasıl da uzun uzun kritik edildiğinden habersiz olanlardır.

O zamanlar, "usul-ı fıkıh" bilmeden, hukuki bir konuda hüküm verilemezdi. Aynı yolun yolcusu olmadan, yol yordam bilmeden, bir konunun hukuktaki yeri tespit edilemez, bugünkü gibi "caizdir-değildir" diye baştan savılamazdı. Yoksa ne yapılırsa yapılsın, ''yolsuzluk'' olurdu, usulsüz olurdu, karşılığı olmazdı, böyle bir yere varılamazdı.

Yol yordam bilmeden, istediğiniz kadar okuyun, araştırın, belgelere ulaşın. Elde ettiğiniz malzemeyi ''kullanmış'' olursunuz. Kendi zanlarınızı desteklemek için.

Usul bilmeyen bir "araştırmacı-yazar" veya akademisyen, Osmanlıların ihracatı çok katı kurallarla sınırladığının belgelerine ulaştığında, hep tavsiye ettiği şeyi yapmayı unutur. Başka bir açıdan bakmaya çalışmadan, ihracatı sınırlamanın Türklerin ticaret bilmediğinin delili olduğunu iddia eder. Öyle ya, tezini doğrulayan belgelere de ulaşmıştır.

İddia sahibi belgelerle konuşmaktadır, ama belgeler konuşamamaktadır. Tarihi belgelere dublaj yapılmaktadır. Yeni Osmanlıcılar da usul/yöntem bilmediği için, onlar bile inkar edemez bu belgeleri!

Meselelere inanç konusu olarak değil de, bilgi konusu olarak bakabilen, serinkanlı ilim adamlarının bildiği gibi, bugünkü "bolluk ekonomisi"nde en önemli hedef olan ihracat, o günkü "kıtlık ekonomisi"nde tali bir konuydu.

"Kıtlık ekonomisi"nde en önemli hedef: soğuk hava depolarının, hızlı ve ucuz nakliye imkanının olmadığı geniş imparatorluk coğrafyasında, kıtlık olmaması için her türlü tedbiri almaktı. Kıtlık olmaması, insanların aç ve biçare kalmaması değişmeyen gündem maddesiydi. Devleti yönetenler gaflete düşse bile, sistem kıtlık olmaması üstüne kurulmuştu.

Bunun için Osmanlı şehirlerinde iç gümrük sistemi vardı. Ancak o şehir nüfusunun ihtiyaçları temin edildikten sonra, ihtiyaç fazlasının ihraç edilmesine izin veriliyordu.

Kırk yıldır bu soruların peşinden gittiği için bunları bilebildiğimiz, iktisat tarihimizin yorulmak bilmeyen karıncası Mehmet Genç''i hürmetle selamlamadan aşağıdaki paragrafa geçmeyelim.

İktisat ilgi alanımıza girmiyor olabilir. Kendisinden bu konuda bir şey öğrenmesek bile, en azından edep adap (yöntem) öğrenebileceğimiz, az sayıdaki mümtaz ilim adamlarımızdandır. Onun her vesileyle öğrencilerine söylediği gibi:

"Belgeler çocuk gibidir, konuşmayı bilmezler, onların diliyle konuşmazsan, onlara doğru soruları sormazsan, sana bir şey söylemezler."

Usul/yöntem bilmeden köklü fikirler ve kurumlar geliştirmek mümkün olamadı. Bunun içindir ki birkaç baklavacı, kahveci ve şekerci dışında, Türkiye''de radikal/köklü bir şey yoktur. Köklü eğitim kurumu denilenlerin mazisine bakmaya gidin, yorulmadan geri dönersiniz.

Ne radikal dincilerin fikirleri köklüdür, ne radikal solcuların, ne de radikal laiklerin. Hepsi yeni yetmedir, yerden bitmedir. Sürekli "yeni"lmeye mahkumdurlar.

Kürsülerde yaşayan bu insanların radikal olan sadece karakterleri, üsluplarıdır. Dönek sıfatına muhatap olmak pahasına, eski fikirlerinden dönseler de, aslında bir kere daha, radikal olduklarını teyit etmiş olurlar.

Çünkü dönmek, haddizatında radikal bir eylemdir. Dünün radikal İslamcıları, günümüzün radikal demokratları olurken, dünün radikal solcuları günümüzün radikal liberalleri, dünün radikal laikleri bugünün radikal faşistleri olabiliyorlar.

Nerede dururlarsa dursunlar, meslekleri mübalağadır, sıfatlarla bir şeyleri değiştirdiklerini zannederler.

Tarımın başına getirilen "organik" sıfatı da onların eseridir.

"İlerici" aydınlarımızın eseri olan "organik" etiketini kaldırdığımızda, altından "gerici" insanların yapmış olduğu, eski usul tarım çıkacaktır.

Daha derin düşünebilmek için, biraz daha geriye gitsek, acaba çok üstlerine gitmiş olur muyuz: Yıllar önce hormonlu çilekler tezgahları doldurduğunda, çilekler üzerinden bile gericiliğin tarihini yazabilen, bu hormonlu meyveleri "aklın ve bilimin ışığında" yapılan modern tarımın marifeti olarak görenler, bugünün "organik tarım"cıları değil mi?

Neden geri döndüler, niçin gericiler gibi eski usul tarım yapmaya başladılar?

Modern tıbbı yere göğe sığdıramıyorlardı, şimdi alternatif tıpla şifa arıyorlar, bitkisel kürler hazırlıyorlar.

''El verme'' yöntemiyle, usta-çırak ilişkisiyle öğretilen, uzun yılların tecrübesinin eseri olan bitkisel ilaçları, inceleme ihtiyacı bile duymadan, "kocakarı ilacı" diyerek, hepsini toptan aşağılayanlar aynı "ilerici" kişiler değil miydi?

Eski usul tarımın adını organik tarım, kocakarı ilaçlarının adını bitkisel kür yaptılar; ama her şeyden önce yapmaları gerekeni yapmadılar: Özeleştiri.

İddia ettikleri gibi, özel olsaydılar, bir özellikleri olsaydı, özeleştiri de yapabilirlerdi.

Gavur kardeşlerimiz "ilerleme" adı altında, tıpta, tarımda, ekonomide ve siyasette hadlerini aşarken, onlara imrenen biz mağlupların çocukları, her gün "niçin geri kaldık?" sorusunu sayıkladık.

Popüler şarkılardan sıkılan aydınlarımız, popüler sorulardan ve cevaplardan sıkılmadılar, bir gün bile soruyu değiştirmeyi düşünemediler, "katkısız" sorular soramadılar: "Batılılar niçin haddini aştı?"

Eğer adalet olsaydı derdimiz, hiç gocunmadan şunu diyecektik. Bazı konularda onlar haddini aştı, bazı konularda biz -kendi yolumuzdan- geri kaldık.