Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Türkiye''de temelsiz düşmanlıkların nedeni, temelsiz dostluklardır.

Yurt sathında gittikçe artan temelsiz düşmanlıklardan korkanlar, temelsiz dostluklardan da korksalardı, onları ciddiye alabilirdik.

Hormonlu yandaşlık kadar, hormonlu muhalefet de ciddi bir sorundur; gecekondular misali memleketi işgal etmişlerdir.

Her fırsatta bize hümanizm dersleri veren çağdaş Türk medyası, dört tarafımızın düşmanlarla çevrili olduğunu hatırlatan Türk milliyetçileriyle aynı kulvarda yarış halindedir. Her gün gazetelerde ve her akşam televizyonlarda, ''münazara''lar tertip edilmektedir.

Bu münazaralarda, hümanist medyamız ve vefalı muhafazakarlarımız, "Türk dostu" ve "Türk düşmanı" uydurmada çok maharetlidirler, bu konuda bayrağı kimseye kaptırmazlar.

İtiraf etmeliyiz ki, "Türk düşmanları"nı bulmak çocuk oyuncağı iken, "Türk dostu" icat etmek, başlı başına bir uzmanlık konusudur.

"Ermenilere soykırım yapıldığını söylemek için, elde yeterli delil yoktur." cümlesi, yabancı bir akademisyeni bir anda "Türk dostu" yapmaya yeter!

Oysa ortada bir dost değil, meseleye soğukkanlı yaklaşan dürüst bir akademisyen vardır sadece. Her dürüst insan dostumuz değildir, olmasına da gerek yoktur.

Yazar dediğin somut konuşmalı. Örnek isteyenlere, örnek şahsiyet, büyük "Türk dostu" (!) Bernard Lewis ömür boyu yeter de artar bile. Mübalağa ettiğimi düşünenleri uyarmalıyım: Onu yeni nesillere miras olarak bile bırakabiliriz.

Dünyada kendini çok yalnız hisseden bizlere dost bulmada da uzman olan Cengiz Çandar''ın yıllarca "Türk dostu" olarak takdim ettiği Prof. Dr. Bernard Lewis''in İsrail başbakanına yazdığı özel mektup, geçtiğimiz aylarda kamuoyuna faş olmuştu. Meğer dostumuz (!) Bernard Lewis, Mavi Marmara saldırısından sonra, Türklerden özür dilenmemesi için romantik mektuplar yazıyormuş... Şımarmayalım diye, iyiliğimizi düşünüyormuş.

Mezkur mektup sayesinde, ortada bir dostluk değil de çağdaş bir hurafe olduğu anlaşıldı da ne oldu? Yıllarca onun Türk dostu olduğunu iddia edenler ne bir hayal kırıklığı yaşadı, ne bu konuda duygularını ve düşüncelerini yazdı, ne de kamuoyuna bir açıklama yapma ihtiyacı hissetti. Ya ne yaptılar? Hiçbir şey olmamış gibi, asıl uzmanlıklarına devam ettiler: ahkam kesmeye, başkalarından hesap sormaya, özür beklemeye devam ettiler, ediyorlar...

Şaşırmak, dostluk ve düşmanlık gibi bir meziyettir; herkesin harcı değildir, anonim bir eser hiç değildir. O yüzden dürüst olup şaşırmaya çalışalım; "şok" olmayalım.

"Şok" olacak bir şey yok. Türkiye, bir kolaylıklar ülkesidir; bu ülkede dost veya düşman olmak için, yorulmaya gerek yoktur.

Bir sözle Türk dostu olunan Türkiye''de, bir sözle Türk düşmanı olunması sık karşılaşılan bir durumdur. Dostluğun içini dolduramayanlar, düşmanlığın da içini dolduramamaktadırlar.

Dostluk ve düşmanlık bahsinde olduğu gibi, meselelerin hakkını vermeyenlerin, bir dertle dertlenip yorulmayanların, temelsiz düşmanlıkları ve dostlukları ortadan kaldırmaları nasıl mümkün olabilir?

Keşke mesele tabela olsaydı. Farklı dünyaların mensubu gibi görünen, isimler konusunda kavga eden insanlar, aslında aynı düşünüyorlar, hala tabela asarak sorunların hallolacağını zannediyorlar.

Tabelayı söksek de, mesele yolumuzu kesmeye, görüşümüzü kapamaya devam edecek. Entelektüel bir gecekondu olarak ortadan kaldırılması gereken, ''temelsiz dostluklar''dan biri de Fransız gezgini, oryantalist, eşcinsel yazar Piyer Loti''ye gösterilen, asılsız hürmettir.

Eğer İstanbul dünyanın bilmediği herhangi bir şehir olsaydı, Piyer Loti''nin İstanbul''u dünyaya tanıttığından söz edilebilirdi. Kibarlık bizde kalsın; elbette kendisine müteşekkiriz. Fakat borcumuz, onun ismini İstanbul''un manevi merkezine vermeyi gerektirecek kadar büyük değildir. Loti, borç listemizin en alt sıralarındadır. Ona sıra gelene kadar, kıyamet bile kopabilir.

Borç borçtur, küçüğü büyüğü olmaz. Kendini Piyer Loti''ye borçlu hisseden ve her vesileyle ona borçlu olduğumuzu söyleyen vefakar entelektüel zevat, hazır defter açılmışken, niçin diğer borçlarını, borçlu olduğu diğer insanları hatırlayamamaktadır? Asıl mesele budur; tabela değil.

Türkiye, Piyer Loti''ye borçludur da, mesela o tepenin yamacındaki mezarlıkta medfun bulunan Ali Kuşçu gibi İstanbul''u inşa eden fikir adamlarına borçlu değil midir?

''Burası Türkiye'' olduğu için hatırlatmak zorundayız: Mesele, bir hakkın teslim edilmesi olduğunda, alacaklı olan kişinin dini, dili, ırkı ve cinsiyeti hesaba katılmaz.

Eğer İstanbul''un değerini bilen, her fırsatta İstanbul''un hakkını teslim eden ve İstanbul''u hakkıyla tanıtan bir yabancıya teşekkür edeceksek; o kişi yirminci yüzyılın büyük mimarlarından Le Corbusier''dir.

Böyle kıyas yapmak zorunda kaldığım için mimarın sevenlerinden özür diliyorum: Le Corbusier isminin yanında, Piyer Loti isminden bahsetmek; bir başucu kitabının yanında gazetelerin pazar ekleri gibi kalacaktır. Entelektüel magazin…

Ayrıca, buraya kadar gelmişken şu soruyu da ziyaret etmeliyiz: Bu nasıl bir şehircilik ve demokrasi anlayışıdır ki, müslümanlar için kutsal olan bir beldenin zirvesine, eşcinsel bir yazar olan Piyer Loti ismi verilmiştir?

"Estetik kaygılarla" Taksim''e cami yapılmasını yakıştıramayanlar, İstanbul''un en kutsal yeri olarak algılanan Eyüp semtine Piyer Loti''yi nasıl yakıştırabilmektedirler?

Meseleye serinkanlı yaklaşanlar, popüler tartışmalarda taraf olmak yerine, uyumsuzluğu giderecek çözümü bulabilir, zarf ile mazrufu birleştirebilirler: Piyer Loti''nin ismi bir bayraksa, ona en yüksek gökdelen yakışır! Çünkü ikisi de aynı dünyanın ürünüdür.

Meydanı ve tepeyi korkuya bırakmayalım: bu temelsiz tartışmalar, ne tepenin manzarasını bozar, ne de çaylarının tadını…

Çünkü o güzellikler Piyer yokken de oradaydılar!

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...