Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Yemek yemeyerek intihar etmeye, dini bir terim olan oruç adını vermek, muhaliflerin dini siyasete alet etmesidir.

Bu adlandırmayla adeta bir tür kutsallık halesi yaratılıyor, ulvi bir amaç uğruna insanlar kendilerini feda ediyorlar algısı oluşturuluyor, böylece bu intihar eylemi bir tür dokunulmazlık zırhı kuşanıyor.

Eğer maksat, hapishanelerde kimsenin hayatını kaybetmemesi ise, bu konuda pek umut vaat etmeyen devlete seslenildiği kadar, ölüm orucu tutanlara da seslenilmesi gerekiyor. Ama nedense, olmuyor, olamıyor...

Tarih aptallar için tekerrür eder demeyi çok seven entelektüellerimiz, tarihi yazılar yazarak sorumluluklarını yerine getirdiklerini zannederken, aslında tekrar tarih yazıyorlar. Tekerrür ediyorlar...

Aynı tarihi hatayı tekrar ediyor, önceki ölüm orucu tecrübelerinden ders almıyorlar. Neye dayanarak devletin bu defa ikna olacağını sanıyorlar?

Devlet vicdansızsa onlar da basiretsiz. Basiretsiz bir vicdanın topalladığı destek yazılarıyla, istemeseler de ölüme destek oluyorlar. Oysa iki tarafa da seslenen, daha sağduyulu yazılar yazabilirlerdi.

Eğer mesele, ikna etmekse, iki tarafa da iletişimin bir bilim olduğunu hatırlatmak gerekiyor. Kaideler, sadece heykelleri değil, düşünceleri de ayakta tutar.

Vicdanının sesini dinleyen entelektüeller tarafından, güya devleti ikna etmek için kaleme alınmış yazıların başlıklarına bakarak bile, iletişimsizliğin sadece devletin eseri olmadığını söyleyebiliriz. Böyle dostları olanların vay haline, dost bildiklerine de dikkat etsinler: "Başbakana akıl lazım! Veriyorum.", " Erdoğan"ın bir çiftliği var, çiftliğinde bakanları var..."

Bu ve benzeri başlıkları taşıyan yazılar, ateşe benzin taşımaktan başka bir işe yarıyor mudur? Yazarın egosunu tatmin etmekten başka...

Devleti yönetenlerin empati yapmasını isteyenler, eğer kendileri de empati yapabilselerdi, bu yazıların ne gibi tepkilere neden olabileceğini, beklenenin aksine ters etki yapacağını çok rahat görebilirlerdi.

Eğer mesele, doğruların yanında olmak ve doğrulara ses vermekse, şurada da bir ''doğru'' var, ama yalnız ve sessiz, aşağıdaki paragrafta bekliyor.

Eğer maksat, hapishanelerde kimsenin hayatını kaybetmemesiyse, ölüm orucu tutanlara sesinizi duyurmanız, devlete sesinizi duyurmaktan daha kolay iken, niçin rasyonel davranmıyorsunuz? Niçin makul olmayan bir yolda, kervan düzmekle vakit kaybediyorsunuz? Ölüm orucu tutanlara moral veriyorsunuz...

Başka çareleri kalmadı diyenlerdenseniz, şu noktanın altını çizelim: Türkiye Büyük Millet Meclisi üniversite amfisi, milletvekili üniversiteli devrimci değildir.

Meclis kürsüsünden slogan atmayı vekil olmak zannedenlerin, alkış seslerinden duyulmaz olan sağduyusunu ve kaybettiği iletişim imkanlarını düşünün...

Ramazan orucunu ve kurban bayramını kabullenmekte zorlananlar, ölüm orucu tutan kurbanlara bir mabet gibi sessiz kalıyor, ölüm oruçlarını sorgulayanlara asabi dindarlar gibi tepki veriyorlar. Asabi dindar, karşısındakini kolayca dinsizlikle itham ederken, asabi entelektüel de karşısındakini vicdansızlıkla itham edebiliyor.

Sadece devletin zorbalığıyla değil, kutsallığı kendinden menkul ölüm oruçlarıyla ve insanların kurban edilmesini meşru gören bu çarpık direniş kültürüyle de mücadele edilmesi gerekirken, kendini tanrı zanneden devletten mucize beklemekte ısrar etmek, gökten koç inmesini beklemektir.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...