Türkiye''de tek bir ideoloji vardır, o da diyet ideolojisidir.
Siz diyet ideolojisini başka adlarla tanıyorsunuz... Adı değişse de, ''içindekiler'' değişmiyor. İdealist öncüler, gece gündüz bizi kurtarmak için canla başla çalışmış, bizim iyiliğimiz için ağır bedeller ödemişlerdir. Diyet ideolojisine göre; bugünümüzü ve yarınımızı onlara borçluyuzdur.
İster resmi ideoloji olsun ister illegal, ister sol olsun ister sağ, sebepleri başka olsa da sonuç değişmiyor, hep aynı şeyi hatırlatıyorlar bize: Ödemek zorunda olduğumuz diyeti, o bedeli...
O bedelin adına, kimileri laiklik diyor, kimileri İslamcılık. Kimileri sosyalizm diyor, kimileri milliyetçilik. Diyet borcumuzun adının böyle farklı telaffuz edilmesi, sizi yanıltmasın, anlamı -mealen- aynıdır: Ey gafil, borcunu ne zaman ödeyeceksin?
İdealistlerle kapitalistler arasında çok fark olduğunu zannedenler varsa, onlara bir iyilik yapalım ve denize atalım. Diyet borcu, kredi kartı borcu gibidir; ne ödemekle biter, ne de ölmekle. Bize nasıl miras kaldıysa, korkarım bizden de varislerimize miras olarak kalacak.
Yüzümüzü hangi yöne dönersek dönelim, ''iyilik emperyalizmi'' tarafından kuşatılmışız. ''Onlar''ın iyiliklerinden ve diyet borcumuzdan kurtulmak zor görünüyor:
Eğer bugün Türkiye''de ezanlar okunabiliyorsa, camiler ibadete açıksa ''onlar'' sayesindedir...
Eğer bugün padişahların kulu değil de özgür bireylersek, bu ''onlar''ın eseridir...
Eğer bugün Amerika Türkiye''de her istediğini yapamıyorsa, ''onlar'' "6. Filo"yu geri püskürttükleri içindir...
Eğer bugün Türkiye komünistler tarafından işgal edilmediyse, ''onlar'' engel oldukları içindir...
Eğer Türkiye faşizme teslim olmadıysa, ''onlar'' karşı koydukları içindir...
Eğer bugün Türkiye irtica karanlığına gömülmediyse, ''onlar'' senin benim yerime yanmayı göze aldıkları içindir...
Bu liste uzar gider, zaten ''onlar'' da her yerdeler. Kah ''sağ''ımızda, kah ''sol''umuzda, kah resmi törenlerde, kah yeraltı toplantılarında.
Nerede olurlarsa olsunlar, kim olurlarsa olsunlar, sorulardan muaf değiller, her şeyden önce ''onlar''a bir soru borcumuz var: Siz gerçekten iyi insanlarsanız, niçin karşılıksız iyilik yapamıyorsunuz? Niçin yaptığınız iyilikleri, sürekli başımıza kakıyor, diyetini istiyorsunuz?
Türkiye''yi bir banka şubesine benzeterek izah etmeye çalışalım... Yıllarca, sabahtan akşama kadar masasında oturarak, bulmaca çözerek maaşını alan güvenlik görevlisi, ''beklenen gün'' geldiğinde; hırsızları etkisiz hale getirir ve tehlikeyi bertaraf ederse, ona minnettar oluruz, borçlu olmayız. Borcumuz, halisane bir teşekkürden ibarettir. Çünkü güvenlik görevlisinin işi iyilik yapmak değildir, yaptığı da iyilik değildir, işini iyi yapmıştır sadece.
İtfaiyeciler gibi... Sizin kahramanlık sandığınız, onların görevidir, orada ''varolma'' sebebidir. Mübalağanın kimseye yararı yok, güvenlik görevlisinin veya itfaiyecinin iyi bir insan olup olmadığını bilemeyiz, işinde iyi olup olmadığını bilebiliriz zamanı geldiğinde. Bankanın güvenlik görevlisi veya itfaiyeci, yıllardır oturarak aldığı maaşın hakkını, yani birikmiş olan borcunu, ''beklenen gün'' geldiğinde fırsatı iyi değerlendirerek bir defada ödeme fırsatını yakalamış olur böylece.
Karşılık beklenerek yapılan işler iyi olabilir, iyilik gibi de olabilir, ama iyilik olamaz. İyi işin ve iyiliğin izahı bu kadar basitken, ayaklar yerden kesildiğinde, ayakları yere basmayan akıl yürütmelerle karşılaşabiliyoruz. Kaynağı belirsiz diyet borçlarıyla tanışıyoruz. Çünkü kahramanlar, yani ''onlar'' omuzlardan inmek istemiyorlar. ''Sizi ben kurtardım, ben olmasaydım, bugün siz de olmazdınız'', deme noktasına varıyorlar. İlginçtir ki, bizi diyet borcumuzu ödemeye davet ederken, kendi borçlarını hatırlamıyorlar...
Kelimeler ne için var? Hatırlamak ve hatırlatmak için... Öncelikle itiraf etmeli ki, Türkiye''deki çoğu entelektüelin Osmanlı tarihiyle olan ilişkisi, baba-oğul kavgalarını hatırlatıyor. Delikanlı, babasıyla kavga eder, hatta babasını reddeder, fakat babasının evinde kalmaya, babasının ödediği kredi kartını kullanmaya devam eder. Hoş görebiliriz, gençlikte ve entelektüellikte olur böyle şeyler...
"Evladının başını kesen benim ecdadım olamaz" diyerek Osmanlı''yı reddedenler, dedelerini idam edenleri ata sayabiliyorlar.
O ki, Osmanlı''yı reddediyorsunuz, niçin Osmanlı toprağı Türkiye''yi de reddetmiyorsunuz?
Dedelerini reddediyorsan, dedelerinin evinde kalma. Türkiye, Osmanlı toprağı değil mi, reddi ecdad yapıyorsan, reddi miras da yapmalısın, hazıra konmamalısın.
Bankayı başarıyla koruduğu için, hiçbir güvenlik görevlisine prim olarak banka verilmemiştir. Bankayı hırsızlardan korumak, nasıl bankayı güvenlik elemanının malı yapmazsa, Türkiye için savaşmak da sizi bu ülkenin sahibi yapmaz.
Ecdadını yeterince temiz bulmayanların temizlik konusundaki hassasiyetleri, iyi niyetli olunsa bile takıntıyı çağrıştırıyor. ''Domestik'' ev kadınlarının her gün sabahtan akşama kadar temizlik yapması gibi, Türkiye''deki birçok entelektüel de temizlik hastası gibi davranıyor. Her gün tarihimizi temizliyorlar, kimilerini parlatıyor, kimilerini karalıyorlar. Temizlik yapmaktan kitap okumaya bile vakit bulamıyorlar.
Olur a, onların yanında, "İstanbul''un fethi" diyecek olsak, bizi süzmekle kalmıyorlar. Cümleden fetih kelimesini siliyor ve tozumuzu alıyorlar: fetih değil işgal, diyorlar, üstüne basa basa.
Kimi işgallerin tam manasıyla fetih olduğunu, bir coğrafyaya saplanıp kalmış insanlık tarihinin önünü açtığını görmüyorlar. Hadi bunu görmek zor diyelim, şunu görmek de mi zor: Bizans, Konstantinopolis''i emlakçıdan mı satın almıştı?
Bizimkiler işgalciydi de, çağdaş devletler gayrimenkul yatırım ortaklığı ile mi toprak sahibi oldular? Noterde sözleşme ile mi kuruldular?
Tarihe saplanıp kalmayalım, güncel örnekle bitirelim: Polat Alemdar, uyku sersemliğiyle yatağın ''sol'' yanından kalksa Behzat Ç. olur...
Lümpenlerin Polat''ı varsa, entelektüellerin Behzat''ı var. Kanun tanımayan derin kahramanları...
Ya kimi kimsesi olmayan biz kulların hangi diziye sığınsın ya Rabbülalemin!
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.