İlaç kutusunu her defasında yanlış tarafından açmak ve prospektüs ile göz göze gelmek gibi, sıkıcı durumlar vardır.
Herkesin hakkında konuştuğu bir meseleyi anlamak maksadıyla, televizyonu veya gazeteleri açtığımızda da benzer durumla karşılaşırız. Prospektüs gibi köşe yazılarıyla, haberlerle...
Prospektüsler gibi "anlaşılmaz" ama itibarlı bu güce boyun eğmemek, bu özgüvene hayran olmamak ne mümkün!
Daha gerçek ile hakikat arasındaki farkı bile izah edemeyenler, sürekli gerçeklerden bahseder, her şeyin içyüzünü açıkladıklarını iddia ederler. "Asıl mesele" der dururlar...
"Asıl mesele"ye eskiden hakikat diyorduk, şimdilerde ise gerçeklik diyoruz.
"Cümle içinde" kullanalım:
Asıl mesele şu ki, Türkiye"de demokratikleşmenin önündeki en büyük engel, bu büyük medya düzenidir.
Bu kadar çok medya çalışanının olduğu dev bir sektör, Norveç gibi demokratik bir ülkede varolamaz. Gündem bu kadar çok yoğun olmayacağı için küçülmeye, işsiz kalmaya mahkumlar.
Başbakanın her gün konuşup ülke gündemini meşgul etmesinden şikayetçi olmaları yanıltmasın, televizyon programlarının ve köşe yazılarının konularını, ilkokul öğretmeni gibi, başbakan veriyor. Onlar da gazetelerde kompozisyon yazıyor veya televizyonlarda münazara yapıyorlar.
Bunu yaparken de, hangi yanda olurlarsa olsunlar, "gerçekliği olmayan gerçek"lerle, çok sık yalanlara ve yanlışlara imza atabiliyorlar.
Çünkü gerçekler hakkında düşündükleri kadar gerçeklik/hakikat hakkında düşünmüyorlar.
Yukarıdaki iddia çok önyargılı geldiyse, ispatı bize düşer. Söz gelimi, gündemde yeni vergiler olduğunda, ister köşe yazarı ister okuyucu olsun, verginin gerçekliği hakkında düşünmüyor, sadece bazı yüzeysel kıyaslamalarda bulunuyorlar. Artışı gösteren grafiklerle gerçeklerden bahsediyorlar.
"Gerçekliği olmayan gerçekler"le inşa edilmiş, ortak yanılsama şu ki, modern insanlar, eğitim seviyelerimiz ve yaşam tarzlarımız ne olursa olsun, Osmanlı Devleti zamanında insanların daha fazla vergi verdiğini zannediyoruz.
Hakikat şu ki, eğer Osmanlı tebası, bizim ödediğimiz –dolaylı, dolaysız– vergileri görebilseydi, sabahtan akşama kadar haline şükrederdi.
"Gerçekliği olmayan gerçek" ne demek?
Hakikat ile gerçeklik kelimelerinin eş anlamlı olduğunu bir kez daha hatırlayarak, izah etmeye çalışalım: Faraza, bir insanın yalanının gerçek(leşmiş) olması, yani yalan söylediğinin ispat edilebilmesi, o kişiyi yalancı yapmaya yeter, ama o "gerçek(leşmiş)" yalanı doğru yapmaya yeter mi?
Gerçek, vakıa, olay demek: Vuku bulmuş, meydana gelmiş, olmuş...
Doğru-yanlış hakkında konuşacaksak, şu noktayı da hatırlamak zorundayız: Yalan bile bile, yanlış ise bilmeden söylenir. İstemeden, önemli bir nokta gözden kaçırılmış, yanlış anlaşılmıştır.
Bir yalan ne hakkında ise, hangi gerçekliği tahrif ediyorsa, o gerçekliğin gerçekleri, yani hakikatin şahitleri de kendini savunur. Eninde sonunda, gerçekliğin gerçekleri, gerçek(leşmiş) yalanların ve yanlışların icabına bakar, hakkından gelir. Eskiden buna yalancının mumu yatsıya kadar yanar, derlerdi...
Hacı amcaların, genç kızların ve emekli subayların sabrını daha fazla zorlamamak için, önce siyaset, sonra sanat dünyasından bir örnek verelim.
Muhalif köşe yazarları, iktidarı eleştirirken, her vesileyle iktidarın ve zenginliğin insanı çok değiştirdiğinden, çok yozlaştırdığından bahsetmeyi çok severler. Gizli bir ahlak polisliğidir bu; siyaset dünyasındaki ahlaksızları ima ve ifşa etmek için.
Yozlaşma bir hakikat ise, gerçek sadece zenginlerin yozlaşması değildir. Fakirlerin yozlaşması da bir gerçektir.
Sadece zenginlik değil fakirlik de insanı çok değiştirir, yozlaştırır. Nitekim fakir kelimesi de buradan gelir: "İnsanın belini büken." Siz buna insanı omurgasızlaştıran deyin. Zenginliğin insanı nasıl yozlaştırdığından bahsederken, yozlaşmış omurgasız fakirleri de unutmayalım.
Daha önce konuşmuştuk sanırım. İddialarının aksine, yaratıcılıktan eser olmayan, kopyala-yapıştır zihniyetinin, sanatçı muhafazakarlığının en iyi örnekleri, sanat filmleri hakkında kurulan cümlelerde görülür.
Kahraman bireyimiz "geçmişiyle yüzleş"meye kendini kaptırdığı için olsa gerek, ettiği lafı kulağı duymaz hale gelmiştir. "Herkesin anlayamayacağı" sanat filmlerinden bahsedilirken, yönetmenin kendi dilini kurduğu, "sembolik bir dil" kullandığı söylenir.
Sembolik dil de ne demek?
Sembolik olmayan dil mi var ki, "sembolik dil" olsun!
Dil, zaten, sembollerden oluşmuş dizge demektir.
Tek başına hiçbir anlamı olmayan, harf adını verdiğimiz sembolleri düşünün... Bu yazıdaki harflerin her birinin bir sembol olması gibi, dil, ortak olduğunda dildir. İster Hollywood ister sanat filminde olsun, bir erkeğin bir kadına kırmızı bir gül vermesi de (sembolik) bir dildir. Hepimizin bildiği gibi, "Seni seviyorum," demektir.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.