Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Üslubumu geliştirmek için, kulis yazarlarına öykünerek, bu hafta size iki tane yemek hikayesi anlatacağım. Refik Halid"den mülhem memleketten yemek hikayeleri...

Bahsedeceğim ilk yemek, "muhafazakarlar"ın çok sevdiği içkisiz bir et lokantasındaydı. Senede birkaç kere yemekte buluşup dertleştiğim çok yakın bir arkadaşım var. Birbirimize adeta rapor veririz. Görüşmediğimiz süre içinde kayda değer ne olup bittiyse.

"Geçen gün babamla aramızda çok ilginç bir konuşma oldu" diyerek, babasındaki değişimi anlatmaya başladı. Babası her seçimde oyunu Ak Parti"ye vermekle kalmaz, üstüne bir de dua edermiş:

"Analarının ak sütü gibi helal olsun!"

Son olaylar arkadaşımın kavi dindar babasını da etkilemiş. Etkilemekle de kalmamış, değiştirmiş. Oy vereceği partiyi değil, ama duasını değiştirmiş. "Kızım, yine onlara oy vereceğim, ama duamı değiştirdim" demiş:

"Yaptıkları hizmetlerden Allah razı olsun, eğer hırsızlık yapıyorlarsa da zehir zıkkım olsun!"

Bahsedeceğim ikinci yemek, Boğaz"a nazır içkili bir restorandaydı. İşine geldiği zaman Bektaşiyim diyen, işine gelmediği zaman arafta olduğunu söyleyen, ama her zaman doğrusunu söyleyen, ne ise o olan, rol yapmayan bir arkadaşımın misafiriydim.

İnsanlarda nasıl bir intiba bıraktığımdan kuşkuluyum, çünkü kimisi tekkeye kimisi meyhaneye çağırıyor. O akşam payıma meyhane düştü. Hiçbir yere aidiyet hissetmeyen araftaki yalnız arkadaşım, "kız arkadaşı" ile içerlerken beni hatırlayıp davet etmişlerdi.

Ben rakısız sek su içerken, fırsattan istifade onlarla şakalaşıyordum. "Tuttuğunuz yol yol değil, gelin sizi umreye götüreyim, Sünni olun kurtulun" diyordum.

Araftaki arkadaşımın aksine safını seçmiş kız arkadaşı, sıkı bir Gezi"ci. Benim ne düşündüğümü merak ediyordu. "Yapmaya çalıştığım şeyi, tavsiye edebilirim", dedim. Medyadaki müptezellere takılmadan, serinkanlılığımı koruyarak her açıdan bakmaya çalışıyorum, dedim ve bir örnek verdim.

Hükümet-Cemaat savaşında, cephenin en önünde yer alarak meydan okuyan, akıl veren, ahkam kesen, özellikle iki müptezel var. Bugün ayrı cephelerde, ama her zaman olduğu gibi yine en ön saflarda savaşan bu müptezeller, "dün" neredeydiler?

Gezi"ci arkadaşım sorunun cevabını bilmiyordu. "Dün dediğime bakma, 90"lı yıllarda birlikte dergi çıkarıyorlardı. Üslupları yine aynıydı. Mübalağalıydı."

Mesele, bunların dönekliği değil tıyneti. Tıynet nedir? Karakteri duvara benzetirsek, tıynet de bu duvarı meydana getiren tuğla.

Hem zaten dönmek, haddizatında radikal bir eylemdir. Bu cümledeki "radikal", kök-lü manasında değil, mübalağalı manasında.

Doğrusunu söylemek gerekirse, muhafazakarlığı eleştirenlerin, insanları döneklikle itham etmesi de çelişki. Bu hataya düşmeyelim.

En iyi entelektüel, fikirlerini değiştirebilendir.

En kötü entelektüel ise fikirlerini niçin değiştirdiğinin hikayesini anlat(a)mayandır.

Hesap vermekten bahsetmiyorum, çünkü hesap sorma makamı değiliz.

Söz müptezellerden açılınca, araftaki arkadaşımın çok sevdiği Türkçe üstadını (!) hatırladım. "Gördün mü senin müptezelin söyleşisini" dedim. "Ben laiklikten yanayım çünkü Cenabı Hak da öyle isterdi." diyor.

Bu müptezelin dürüstlüğüne hayranım. "İstiyor" demiyor, diyemiyor. Çünkü üniversitede kariyer yapmayı tercih etmiş biri olarak, o zaman kaynak göstermesi lazım. "İsterdi" diyor.

O zaman da sormak gerekiyor: Niçin "isterdi" diyorsun, "istiyor" diyemiyorsun?

"Cenabı Hak" istemekten aciz mi?

Kur"an-ı Kerim"de niye isteyememiş? Haşa, unutmuş mu, yoksa sonradan mı fikir değiştirmiş?

Yoksa rüyanda mı söyledi sana, bu isteğini?

O akşam, en azından şu konuda mutabık kaldık: Can çıkar, sağcılık çıkmaz.

Oysa müptezel değil de ilim adamı olsaydı, modern zamanların eseri laiklik ile "din devleti"nin, eski tabirle ifrat ve tefrit olduğunu görürdü. Eski tabirleri anlamayanlar için de, bunların hepsinin aşırı-yorum olduğunu söyler, uçtan uca savrulmaya gerek yok, derdi.

Bakmayın bugünlerde "Utandım" diye yazılar yazdığına. 28 Şubat"ta imam-hatip liselerinin ortaokul kısmına giden kız çocukları bile baskı görürken, kimi okullarda bu çocuklar coplanırken, zorla başları açılırken, bu müptezel utanmıyordu. Bu durum karşısında, "utanıyorum" diye yazılar yazmıyordu.

28 Şubat"ta hiç baskı görmediğine göre, istese bu yazıları yazabilirdi! Ama o bunu yapmak yerine, utanmadan, geçtiğimiz günlerde "28 Şubat"ta bile böyle baskı görmedim" şarkısını seslendirmek için sahnede yerini aldı.

Oysa her şey ortada değil mi: Askeri bir yönetim, şahsiyetli her insana baskı, darbe, hakaret değil midir müptezel?

O akşam yemekte hatırlattım mı, emin değilim. En azından şimdi hatırlamışken bahsedeyim: Bu müptezelde biraz ilim ahlakı ve utanma duygusu olsaydı, N. Ahmet Özalp"e herkesin huzurunda teşekkür ederdi. Vakit ayırarak, tek tek hatalarını gösterdiği için. İnsanlar onu Türkçe üstadı sanıyordu, ama o "Ubeydullah Efendi''nin Amerika Hâtıraları"nı günümüz alfabesine çevirirken bile birçok hata yapmıştı. Yazarken hünerlerini sergilediği dili okurken iyi olmadığı anlaşılıyordu. Hata üstüne hata yapmıştı.

Uzatmaya gerek yoktu. Hem söz hem tatlılar bitmişti. Gezi"ci arkadaşım garsondan hesabı istedi. İsterken de bir ricada bulundu. "Acaba fatura içkisiz olabilir mi?"

Bunu gören ben fırsatı kaçıramazdım. "Artık dilime düştün, kurtulamazsın" dedim. Ve espriyi patlattım:

"İnsanlar işte böyle başlıyor, yolsuzluk yapmaya."

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...