Modern dünyadaki "barış görüşmeleri"nin Türkçe meali, "tecavüzcünle evlen" demektir.
Bosna"daki "barış görüşmeleri"ni hatırlamayanlara, ilk cümle çok önyargılı görünebilir. O zaman Cenevre haberlerine bakalım. Haberlere inanacak olursak, Cenevre"de Suriye için "barış görüşmeleri" oluyormuş.
Haberleri yakından takip etmeyenler için, daha açık yazalım: Çağdaş devletler, Suriye"deki mazlumları zalimleriyle aynı odada toplamış ne yapıyor?
Haberlerin haber vermediği gerçek şu: "Barış görüşmeleri" adı altında, tecavüze uğrayan mazlum ile tecavüz eden zalimin evlenmesine yataklık ediliyor. Mazlum Suriye halkına, "tecavüzcünle evlen" diye baskı yapılıyor.
Haklarını teslim edelim ki bu barış görüşmeleri, eşitlik anlayışının zirvesidir. Hümanizmi temsil ettiğini iddia eden çağdaş devletler, zalim ile mazluma "eşit" davranıyorlar.
Pekiyi, bu kanlı şarlatanlık karşısında, dünya ve Türkiye medyası ne yapıyor, ne yazıyor?
Ekranlar "ortadoğu uzmanı" sürüsünün işgali altında olmasaydı, "barış görüşmeleri uzmanı" bir gazeteci olsaydı, "adaletin amaçlanmadığı barış görüşmeleri" saçmalığını tek bir cümle ile özetleyebilirdi:
Adaletsiz barış görüşmeleri organize etmek, sütsüz yoğurt yapmaya benzer.
Sütsüz yoğurt yapılabilseydi eğer, hakkını vermeden, bedelini ödemeden adaletsiz barış, bağımsız medya da olabilirdi.
Beni "bir dost"unuz kabul ederseniz eğer, lütfen bu yazımı da bir dostun mektubu sayınız. Vaktiniz darsa mektubu pekala tek cümlede özetleyebiliriz: Başbakanı mağdur edebiyatı yapmakla eleştirenler de sadece mağduriyet hikayeleri anlatıyorlar! Son örnek: Medya mensuplarının mağduriyet hikayeleri.
Hikayelerimizi masaya yatırırsak, gerçeğimizle göz göze gelme fırsatını yakalarız. Gerçek şu ki bu ülkede herkes mağduriyet hikayesi anlatıyor, varoluş hikayesi anlatmıyor. Sadece İslamcılar da değil üstelik. Solcular, sağcılar, feministler, eşcinseller, Aleviler, Kürtler ve son olarak da Kemalistler.
Birbirimizi hoş göremez miyiz? Elbette. Karşımızdakinin sözünü kesmeden hikayesini dinlemeli, hemhal olmalıyız ki o zaman gerçekten bir şeyler değişebilir. Evvelinde ve ahirinde, sadece ve sadece insanız, haksızlığa dayanamıyoruz.
Pekiyi mağduriyet/sansür hikayeleri anlatmaktan haber yapmaya fırsat bulamayan medyayı ne yapacağız?
Hukuk devleti, herkesin hakkının verildiği, sistemli olarak haksızlık yapılmayan örgütlenmenin adıdır.
Mesele şu ki hukuk devleti istediğini iddia eden medya, her şeyden önce kendi adının başına hukuk sıfatını öncül yapmak gibi bir dert taşımıyor: "Hukuk medyası" olmak, haberin hakkını vermek, gündemlerinde yer almıyor. Hukuk devleti istemek iddiasında samimiysen "hukuk medyası" ol.
Eğer haberin hakkını verseydiler, bir olayı bütün yönleriyle öğrenebilmek için, niçin bütün gazeteleri okumak zorunda kalıyoruz?
Medyadaki örgütlenmeye ve uygulamaya baktığımızda; en azından işine saygı duyup haberin hakkını vermekten eser görebiliyor muyuz?
Eğriye eğri doğruya doğru diyelim ve haklarını teslim edelim. İç politika haberi yaparken, özgür olamadıkları için, doğru-dürüst haber yapamadıklarını söylüyorlar. Mazeretleri var. Hay hay diyelim, ama sormadan da geçmeyelim: Pekiyi, dış haberlerde haberin hakkını vermekten sizi alıkoyan nedir?
İç politika, dış politika diye uçtan uca da savrulmayalım. Şeffaflık istediğini iddia eden medyanın şeffaf olmayan haberlerini nasıl izah edeceğiz: "... iddia ediliyor."
İddia eden "K"im?
Gizli özne. Meçhul.
5N1K haberin anayasasıysa, her gün kendi anayasasını ihlal eden medya, hükümetin anayasayı ihlal etmesini niçin eleştiriyor?
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.