Yükleniyor...
İbrahim Paşalı - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 20/04/2014, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
En kötü yalnızlık, sevincini paylaşacak kimsenin olmamasıdır.
Şu fani dünyada, kötü gün dostlarının yokluğundan şikayet etmek, o kadar çok vakit alır ki, bu yalın hakikat yalınız bırakılır. Hakikat bikestir.
Uzun yaşamak kederin kaderidir. Kader kelimesi kulak tırmalıyorsa şöyle düzeltelim: Kederin genlerinde uzun bir ömür vardır. Neş''eyse bu dünyadan değildir. Neş''enin naif bünyesi dünyanın yükünü taşımaya uzun süre dayanamaz. Serçe gibidir; ufacık bir şey bile neş''emizi kaçırabilir, keyfimizi bozabilir.
Neş''emiz kaçsa bile boyumuzun ölçüsünü almaktan kaçmayalım. Ağlamak, gülmekten uzun boyludur. İnsan uzun uzun ağlayabilir, ama ya gülmek? Dakikalara bağlıdır. Kırk gün yas tutabilirsiniz, ama kırk gün ''şen''lik yapamazsınız. ''Kırk gün kırk gece'' süren düğünler masallardadır. Cenazeye davet edilenler, düğüne davet edilenlerden her zaman daha fazladır. Neredeyse bütün şarkılar hüznün arkadaşıyken, mutluluğunuzu paylaşacak ancak birkaç şarkı vardır.
Kötü gün dostlarını küçümsediğimiz zannına kapılanları, bu duygu selinden kurtaralım. Arkadaş olmasak bile, bu, insanlık görevimizdir. Demeye çalıştığım o ki, nihayetinde insanoğlu meşrebine göre, az-çok, iyi-kötü üzüntüsünü paylaşacak bir şey bulur. Son nefesinize kadar üzülebilir, üzüntünüzü birileriyle paylaşabilirsiniz; fakat mutluluğun ''kullanım süresi'' çok kısadır.
Halden anlamayan ''kal''den (sözden) anlayacağı kuşkulu. Hemhal olmaya çalışalım: Çok ağrına gitmiştir, ezmiştir, incitmiştir, acıtmıştır. Dağların taşıyamadığı hayatın yüküyle dolmuşsundur. ''Bu kadarı da fazla!''dır. Meşrebine göre, gidersin, bembeyaz bir sayfaya, derin bir kadehe, hiç kullanılmamış bir duaya veya bir omuza yaslanır, bir güzel içini döker, rahatlarsın.
Bir nebze rahatladıysak, artık sadede gelelim. Popüler tasavvuf kültürüne aşina olanlar, asıl meselenin hal ve kal (söz) ikileminin arasından doğduğunu hatırlayacaklardır. Hal (değişim), kal (söz) ile değil amel (davranış) ile olur. Bu yüzdendir ki, şu meşhur replikler hiçbir işe yaramaz, bir şeyi değiştirmez: ''Kalbin temiz''se davranışların neden temiz değil? ''İyi kalpli''ysen niçin herkese karşı iyi niyetli değilsin? ''Yaratılanı yaratandan ötürü seviyor''san niçin davranışların sevgi dolu değil?
Söz enflasyonu yaşadığımız modern zamanların aksine, kadim dünyada sükût asıl, söz vekildi. Her şeyin israfı haramdı. Arif olan bilirdi ki, sadece dostluk değil düşmanlık bile kul hakkıdır; her kötü insana değil sadece hak edene düşmanlık edilirdi.
Etkisini yitirmemesi için, sözü ve sükûtu israf etmemek; nerede susup nerede konuşacağını ve neyi nasıl söyleyeceğini bilmek, bir zamanlar insanlık ödeviydi. Geldiğimiz ''hal''e bakın: Söz ile dünyanın değişmesini bekliyorlar. Ya hep konuşuyorlar, ya da hep susuyorlar. Mithat Cemal''in ''Sarıklı İhtilalci'' kitabında, Abdülhamit döneminin meşhur muhalifi Ali Suavi için söylediklerini hatırlamak farzdır, desek başımız ağrımaz:
''Suavi''nin en tali''siz tarafı budur: Doğru söylemeyi bilir, doğrunun nasıl söyleneceğini bilmez.''
İnsan olmaya çalışan ademoğlu için asıl ''yük'' budur.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.