"Devlete karşı boynu bükükler" cumhuriyeti...

Apo devletten özür diliyor, "Yanlış yaptım" diyor... Devletin büyüklüğüne riayet ediyor...

Fethullah Hoca keza öyle. Özür diliyor.

Ecevit özür diler bir üslupla konuşuyor. "Ben bu devlet için, laiklik adına nasıl mücadele ettim, bunu devletim bilir..." diyor.

Mesut Yılmaz, "Devlet vatandaşına tuzak kurmamalı..." diyor.

Çakıcı, "Ben devletime güveniyorum, onun için de memleketime dönüyorum..." diyor.

Mehmet Ağar, "Ne yaptımsa devletim için yaptım..." diyor.

Hakan Şükür golleri attıktan sonra, "Gollerimi bu devlete, Mehmetçik''e, şehit analarına ithaf ediyorum..." diyor.

Cumhurbaşkanı Demirel ne diyor?

"Devletten büyük yoktur, ama yine de devletin iyi korunması gerekir."

En büyüğünden en küçüğüne hemen herkesin devlet önünde boynu bükük...

Hemen herkes, her an devlet tarafından suçlanabilirmiş, karalanabilirmiş gibi bir durum sözkonusu... Devlet, vezir yaptığını bir anda rezil edebilir, ipliğini pazara çıkarabilir gibi bir ortamda yaşıyoruz...

Kuşkusuz bu durum yeni değil. Ben kendimi bildim bileli bu böyle. Yani siz değin, cumhuriyetin kuruluşundan bu yana... Ben diyeyim 12 Eylül''den bu yana... Ne farkeder?

Bir devletimiz var... Kutsal, dokunulmaz... Tartışılmaz ve eleştirilemez...

Ama o devletimiz, işte bu nitelikleri nedeniyle yasa tanımaz, hukuk bilmez, insanlık ile ilgilenmez, vatandaşını hiçe sayan bir despotik yapılanma haline dönüşmüş... Bizzat o devleti yönetenler ya da yönettiklerini zannedenler korku içinde.

"Acaba devlet benim hakkımda ne düşünüyor, hangi hareketim devleti rahatsız eder?"

Bunun için bütün politikacılar birbirlerini, bütün bürokratlar yine birbirlerini kontrol ediyor... Hepsi birden de, medya dahil olmak üzere karşılıklı birbirlerini kontrol ediyorlar...

Böyle bir ortamda insanların korkmasından doğal ne olabilir?

Kimsenin bir garantisi yok... Şartlar gerekirse, Ecevit''in Fethullah Gülen ile seçim öncesi yaptığı görüşme, hatta (!) görüntülü olarak medyadaki ''düğmeci''lerden birine iletilebilir...

Devletin elinde herkesin ipliğini pazara çıkarabilecek kadar belge, bilgi, rapor, telefon bandı, video görüntüsü ve benzeri bulunuyor...

Yanlış anlaşılmasın, devlet o anlamda o kadar güçlü, bu kadar organize değil...

Bu yapı bu kadar denetimsiz, başıbozuk ve eleştiriden uzak büyümüş ki, büyüdükçe içindeki organlar, kurumlar, daireler birbirlerinden ilgisiz, birbirlerinden kopuk ve birbirlerini asla denetleyemeyen kanser hücreleri gibi çoğalmışlar... İçlerine kapanmışlar...

Kapalılık ve gizlilik esas olunca, yasadışılık, hukuk tanımazlık, açıklığı, hukukiliği ve kamuoyu denetimi gibi mekanizmaları tamamen defterden silmiş...

Toplum, her türlü komploya açık, esrarengiz dalaverelerin döndüğü karanlık bir Ortaçağ yapısını andırıyor. Böyle bir yapıdan, bu yapının işlemesinde rol oynayanların bile korkması çok normal. Bu nedenle en küçüğünden en büyüğüne, bu yapı içinde rol alan ve devletle bir biçimde ilişkisi olan herkesin boynunun bükük olmasından doğal bir şey olamıyor. Tabii böyle bir yapıda denge unsuru olarak bağımsız ve özgür medya ile gerçek sivil toplum örgütleri fren rolü üstlenebilirdi...

Açık toplum için, hukuk devleti için mücadele edebilirdi...

Türkiye''nin sorunu da bu...

Medyanın da sivil toplum örgütlerinin de boynu bükük...

Onlar da bu kapalılığa gizliliğe yalana dolana aynen devlet içindeki mekanizmalar gibi yaklaşıyorlar, biat ediyorlar... Hatta daha beter işler yapıyorlar. Toplumu kışkırtıyorlar, yanıltıyorlar... Kitlelerin kin ve nefrete sürüklenmesini istiyorlar...

İşte, bu ''boynu bükükler'' cumhuriyetinde, adları büyük, titrleri muazzam, ama kendileri küçük insanların devletten korkmalarının temel nedeni bu...

Kendilerinden korktukları için korkmayanları ezmeye çalışıyorlar...