Anlamadık ama sonuç hayırlı oldu

Milliyet''ten Gökçer Tahincioğlu ve Türker Karapınar''ın dünkü haberi YSK''nın sergilediği "fikir değişikliği"ni güzel özetliyordu. Üç gün önce "oybirliği" ile ret, üç gün sonra yine "oybirliği" ile kabul…

YSK''nın 7 bağımsız adaya yol veren 21 Nisan tarihli "Basın Açıklaması" önümde. Açıklamayı iki kez altını çizerek okudum ve anlamaya çalıştım. Tamam bu tür metinlerin "amatörü" olduğum için metnin altından kalkamamış olabilirim. Ama böyle de olsa, sormadan edemiyorum: Milletvekili adaylığına kabul ya da ret meselesi bu kadar mı karmaşık biçimde açıklanır? Sonuç olarak bir "millet"in fertlerinin milletvekili olmak istediğiyle yaptığı bir başvurudan söz ediyoruz. Sanırsınız iş hukukuna ilişkin son derece karmaşık bir dosyayı inceliyoruz…

Milliyet''in adlarını andığım muhabirlerinin şu tespitleri ne kadar yerinde: "YSK; seçim mevzuatında, seçim takviminde ve içtihatlarında yeri olmamasına rağmen, siyasi partilere tanınan 2 gün içinde itiraz ve belge sunma hakkının bağımsız adaylara tanınmamasının eşitliğe aykırı olacağını belirterek, itirazları görüşme kararı aldı."

Bu yerinde tespit "Basın Açıklaması"nı okurken benim de dikkatimi çekmişti. Açıklama''nın gazeteciler tarafından haberleştirilen bölümünde aynen şöyle deniliyordu: "mevcut yasal düzenlemenin seçime siyasi partilerin listesinden veya ("ve" olacak, çünkü üçüncü bir ihtimal yok! K.B.) bağımsız olarak katılan milletvekili adayları arasında gözetilmesi gereken fırsat eşitliğini ortadan kaldırır nitelikte bulunması karşısında, (…) bağımsız adayların da tebliğden itibaren (…) iki günlük süre içinde belge ibraz edebilecekleri (…) kabul edilerek…"

Bu "kabul" tabii ki çok yerinde. Ama insan şu soruyu sormadan edemiyor: YSK''nın bağımsız adayları veto ederken şimdi sözünü ettiği bu apaçık "fırsat eşitsizliği" konusuna ilişkin düşüncesi yok muydu? Bu kavramın hatırlanabilmesi için protestoların sokaklara taşması mı gerekiyordu?

Milliyet muhabirlerinin dikkatimizi çektiği bir diğer önemli husus da şu: Haberden, "Basın Açıklaması"nın "Bütün bu açıklamalardan sonra…" diyerek başlanan son bölümünde, hakkını yitirmiş kişilerden bahisle "bu haklarına ancak ve sadece, 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu''nun 13/A maddesi uyarınca, talepleri üzerine mahkemece verilecek ''yasaklanmış hakların geri verilmesi'' kararı ile kavuşabileceklerdir" denilmesine rağmen, Leyla Zana ve Hatip Dicle''nin YSK''ya sundukları belgede "Adli Sicil Kanunu''na göre değil, yeni TCK''ya göre yasaklı olmadıklarının belirtildiği"ni öğreniyoruz. (Bu alıntıları yapıyorum ama bir taraftan da "acaba doğru mu yaptım" diye endişeleniyorum. Çünkü ne olur olmaz bir de bakmışsınız YSK bir kere daha "oybirliği" ile fikrini değiştirebilir!)

Tahincioğlu ve Karapınar, Zana ve Dicle''nin "yasaklı olmadıklarına dair" mahkemeden aldıkları kararda açık biçimde "TCK''dan mahkûm olanlara eski TCK''ya ya da Adli Sicil Kanunu''na göre memnu hakların iadesi belgesi verilemeyeceğinin belirtildiği, tespitin de TCK''nın YSK tarafından kabul göremeyeceği belirtilen 53. maddesi uyarınca yapıldığının vurgulandığı ortaya çıktı"nı da söylüyorlar. Bu bilginin altına şu notu eklemeyi de unutmayarak: "YSK ise kararında savunduğu tezlere rağmen, Zana ve Dicle''nin itirazını, TCK''ya göre verilen bu belge uyarınca kabul etti." (Biraz önceki "endişemi" tekrarlasam mı acaba?)

Demek ki milletvekili seçilmek gibi temel bir vatandaşlık hakkı YSK''nın konuyla ilgili önüne açtığı -sırasında ayrı tellerden çalan- birçok yasanın altından kalkamaması sonucunda az kalsın yasaklanacaktı. Yasama''nın bu dağınıklığı ve gayri ciddiliği ortadan kaldıracak yeni bir düzenlemeye gitmesinin şart olduğu anlaşılıyor. Yasalarının bu derece farklı yorumlanabilmesinin engellenmesi gerekmiyor mu? Temel hakları ilgilendiren yasaların çok daha açık-seçik biçimde düzenlenmesi gerekmiyor mu? Bülent Arınç, geçen gün ekranda konuya ilişkin yaptığı açıklamada haklı olarak şöyle diyordu: "Bu noktaya gelmeden, yasalarda değişiklik yapılmak suretiyle, YSK da yazılı hukuku uyguladığına göre, onun elini güçlendirmek veya daha liberal kararlar vermesine yardımcı olmak mümkün müdür, elbette mümkündür."

Demek ki "mümkün"müş…