Sağcılardan bıktık, bugün sıra solcularda

AB''ye üye ülkelerde, son on yılın seçim sonuçlarının açıkça gösterdiği gibi, sırası geliyor "sağ"la yatıp "sol"dan kalkılıyor, gün geliyor "sol"la yatıp "sağ"dan kalkılıyor! Bu tür bir siyasi hareketlilik bir ülke için bir şans tabii ki.

Dikkat ettim, bu köşede şu kadar zamandır Türkiye''deki "sol" üzerine bir tek yazı yayınlanmamış. Sadece bu köşede değil, gazetelerin hemen hiçbir köşesi artık "sol"dan söz etmiyor. Gazetelerde karşılaştığımız bütün haber, yorum ve analizler sadece "sağ" ve "sağcılar"la (başta "en büyük sağcı" Süleyman Demirel olmak üzere!) ilgili. Bütün siyasi, ekonomik ve toplumsal beklentiler "sağ"ın içindeki çekişmeler ve gelişmelerle sınırlı. DSP''den söz etmenin "sol" ile bir ilgisi olmadığı apaçık. Bir bütün olarak "sol"la ilgisi olmayan CHP''nin içinde yer alan sağcı olmayan bazı duruşlar da, bu partinin Meclis dışında kalması sonucu hepten cılızlaşmış durumda. Bu tek kanatlı yelpaze durumu muhakkak ki bize özel bir durum. "Sağ"la yatıp "sağ"la kalkmak "medeni ülkeler"de karşılaşılan bir manzara değil. Kapısına dayandığımız AB''ye üye ülkelerde, son on yılın seçim sonuçlarının açıkça gösterdiği gibi, sırası geliyor "sağ"la yatıp "sol"dan kalkılıyor, gün geliyor "sol"la yatıp "sağ"dan kalkılıyor! Bu tür bir siyasi hareketlilik bir ülke için bir şans tabii ki. Bir ülke bu dinamizmiyle, siyasi geleneğini olduğu kadar sürekli yenilenen ekonomik ve toplumsal taleplerini de tekrar tekrar gözden geçiriyor. Yekpare (monolitik) olmayan bir sistemin her alanda canlılığını koruyabilmesinin ve dolayısıyla sürekli gelişebilmesinin başka bir yolu da yok zaten.

Madem öyle, ben de bugün artık bıktırıcı bir hale gelen ülke "sağ"ından ve sağcılarından değil de, ülke "sol"undan ve solcularından söz edeyim: Özgürlük ve Dayanışma Partisi (ÖDP)''ni bilmeyenimiz yok. Bu parti asıl olarak ülkedeki sosyal demokrat olmayan Marxist solun değişik yorumcularının biraraya gelmesiyle kurulmuştu. İçinde bir miktar da "çevreci" ve "kadın hakları" savunucusu barındırıyor. Son genel seçimlerden herkesi hayal kırıklığına uğratan bir oyla çıktı. (Oysa üç oy da bizim evden gitmişti!) ÖDP''nin yayın organı olarak nitelenebilecek "Özgürlük" adlı bir dergisi de var. Bu siyasi gazete, partide yer alan farklı kesimlerin farklı görüşlerine yer veren bir "forum" olarak düşünülmüş.

Geçenlerde bir arkadaş (adını da söyleyeyim de, yazının günahı ona çıksın: Birikim''den Apo!), şimdiye kadar çok az sayısına göz atabildiğim Özgürlük gazetesinin son birkaç sayısını elime tutuşturdu. Bunlardan birisi 1 Ocak tarihli yeni binyılın ilk sayısıydı. Gazete birinci sayfanın tamamına "Che"nin güzel bir fotoğrafını yerleştirmiş ve üzerine şu başlığı atmış: "21. Yüzyılda/iki... üç daha fazla Devrim/daha fazla Özgürlük". Sayfanın sağ alt köşesinde de Can Yücel''in "Yaprak Dökümü" adlı gerçekten o çok güzel şiiri. Gazete beni çok şaşırttı. Nereden çıkmıştı şimdi "iki... üç daha fazla Devrim"? (Sanki 20. yüzyılda gerçekleşen bir ikisi yetmiyormuş gibi!) "Che"nin fotoğrafının kullanılmasına da bir anlam veremedim. "Che"nin "kızıl yıldız"ıyla "bugün" arasında ne gibi bir ilişki kurulabilirdi? Şaşkınlığım, Özgürlük gazetesinin bir partinin yayın organı olmasından kaynaklanıyordu. Yoksa, benzer bir sayfanın herhangi bir grubun elinden çıkmasına kimsenin itirazı olamazdı tabii ki. Seçimlere giren, seçmenlerin gönlünü kazanarak iktidar olup memleketi kendi programına göre yola sokmaya aday olan bir siyasal parti kendisini ancak bu "sayfa" ile mi ifade edebiliyordu?

Özgürlük gazetesinin bu sayısının arka sayfası da "Çelişkiler çağı: 20. yüzyıl"a ayrılmış. 20. yüzyıldan seçilmiş birkaç olay fotoğraf da kullanılarak yorumlanmış. Benim dikkatimi en çok 1917 Ekim Devrimi köşesi çekti. Lenin''i kürsüde halka hitap ederken gösteren bir fotoğrafın altında aynen şöyle yazıyor: "Bu yüzyılın en büyük gelişmesi, sömürülenlerin tarihte ilk kez Ekim 1917''de kendi iktidarlarını kurmaları oldu. Ancak 72 yıllık ''sosyalizm'' deneyimi kapitalizmin maddi kuşatması ve ideolojik bombardımanına daha fazla dayanamadı. Proletarya da kazanımlarına sahip çıkmayınca..."(!) Aferin ÖDP''ye! Demek kendisiyle dayanışmaya girenlere böyle bir "tarih" öneriyor. "Kapitalizmin maddi ve ideolojik bombardımanına daha fazla dayanamayan" bir Devrim! Kendisine söylenecek hiçbir laf yok; ne olduysa dışardakilerin, "onların" gayretleri sonucu oldu... Üstelik "kazanımlarına sahip" çıkmayan "proletarya" da kusurlu. Yirmibirinci yüzyılın başında yapılan bu yorumdan kimin "kusursuz" olduğunu çıkartmak da artık size kalsın!

Özgürlük gazetesi AB konusunda da çok "utangaç" bir tavır sergiliyor. Gazete bir "forum" olarak düşünüldüğünden, benim dikkatimi AB''ye "evet" ve "hayır" diyen iki yazı çekti. Her ikisini de üşenmeden okudum. "Hayır"cı yazar bir yerde şöyle diyor: "Gerçekten de, AB üyeliğinin bir sonucu da olsa, ilk elde demokratikleşmenin kötü bir şey olduğunu söylemek zordur. Burjuva demokratik bir rejimde hiç yaşamamış insanların bu tutumunun anlaşılabilir nedenlerinin olduğu açık."(!)

Evet, "demokratikleşmenin kötü bir şey olduğunu söylemek" gerçekten "zordur"! Ayrıca, ne yapalım, bu ülkenin insanları işte böyle bir şey; şimdiye kadar "Burjuva demokratik bir rejim"de hiç yaşamadılar, anlayışla karşılamak gerekir... Bu "hayır"cı yazar, emperyalist kapitalizmin küresel egemenliğini ulus devletleri aşan birtakım "alt sistemler" aracılığıyla yürüttüğünü hatırlattıktan sonra da bakın ne diyor: "AB bu alt sistemler arasında en gelişmiş olanıdır. Emperyalist bir bloklaşma hareketidir."(!) Son olarak AB''ye "evet" diyen bir yazıdan da birkaç satır aktaralım: "Emperyalizmin Avrupa''yı daha iyi bir sermaye cennetine dönüştürme çabalarının karşılığında emek güçlerinin görevi, AB''nin dışına çıkmak değil, emperyalist dayatmalara karşı mücadeledir."(!)

AB''ye ilişkin bu ve benzer yazılara da şaşırmamak gerekirdi; eğer Özgürlük gazetesi bir siyasi partinin yayın organı olarak algılanan bir gazetede olmasaydı. Ama değil. ÖDP, çok sesliliği savunmak amacıyla da olsa, bu tür yorumlarla yoluna devam edebilir ve seçmenlerinin sayısını çoğaltabilir mi? Belli ki, partiyi oluşturan farklı cenahlardan ortaya anlamlı bir "mozaik" çıkmamış. Gerçek anlamda bir çok seslilik ve parti içi çoğulculuk yerine "herkesi memnun etme" gibi bir "ilke" geçmiş. Herkesin "tarih"i ve "bugün"ü bildiği gibi okuduğu böyle bir zeminden memleketin ufkunu açacak bir "sol" politika çıkmasını beklemek herhalde boş bir umut olur. Sonuç olarak belki şu söylenebilir: ÖDP hiç yoktan iyidir; ancak ülkedeki siyasetin kendine gelmesi açısından varlığının pek de bir önemi yoktur.