"Sen değiştin!" "Hayır hayır... Sen değiştin!"

Türklerin karşılaştıkları yeni koşullara çabuk intibak ettikleri söylenir; özellikle de otorite karşısında. Yüzyıllar önce Makyavel''i "Hükümdar"da "Büyük Türk"ün ülkesinde geçerli itaat ilişkisi üzerine söyledikleri abartılı olarak nitelenebilirse de yanlış değildir. Söz konusu tahlil özetle şöyleydi: "Büyük Türk"ün ülkesini sistemin aşırı merkeziyetçi niteliğinden dolayı fethetmek zordur; ama bir kez merkezi devirip onun yerine geçerseniz ahalinin itaatini sağlamak mesele değildir. Makyavel bu itaat ilişkisini Batı''da geçerli gördüğü sistemle de karşılaştırıyordu. Batı''da, "Büyük Türk"ün ülkesinin tersine, fethetmek kolay ancak yönetmek zordur.

Türklerin içinde bulundukları koşullara biraz fazla çabuk intibak ettikleri olgusu bugün Avrupa''da yaşayan çoğunluğu işçi göçmen vatandaşlarımızla ilgili olarak açıkça gözlenebilir. İki, bilemediniz üç kuşak sonra dilini kaybeden göçmen topluluk sayısı dünyada fazla değildir. Almanya''da çocuklarıyla Türkçe iletişim kuramayan anababaların sayıları epeyce çok. "Dil" bağı kopmuş bir anababa-çocuk ilişkisini düşünebiliyor musunuz? Bir insan anadilini, yani hemen herşeyini oluşturan bir varlığını kaybederek hangi "kültür ailesi"ne intibak edebilir? Ben Almanya''da, Kur''an kursundan çıkıp otobüsle evlerine dönerken aralarında Almanca konuşan genç kızlarla birkaç kez karşılaştım. Ne için? Herhalde iyi bir müslüman yarı-Alman olabilmek için. Böyle bir şey olamaz mı? Tabii ki olabilir, ancak bu kadar hızlı intibakı ben yine de sakıncalı bulurum!

Türklerin özellikle itaat ilişkisinde intibak kabiliyetlerinin yüksek olduğu tesbiti doğruysa, Türk medyasının bu hasleti fazlasıyla güçlü olarak kendisinde topladığı apaçık bir hakikattir. Türkiye''de siyaset (devlet) -medya ilişkisi malûm. Özellikle "ağır gazeteler" ve televizyon kanallarının içinde yer aldıkları grupların çıkarlarını nasıl kolladıkları, yayın politikalarını belirlerken bu çıkarları nasıl esas aldıkları filan artık her sayıda ve programda apaçık gözlenebilen hususlar. Dolayısıyla kurulan her hükümet, medya grupları gözünde vakit geçirilmeden yanına yaklaşılması gereken otoritelerin başında geliyor. Hep öyle olmadı mı? "Leydinin ayak sesleri"nden "Güvercinin kanat sesleri"ne, tabii ki araya Mesut Yılmaz ve (makul ölçüde) Deniz Baykal''ı da alarak belirlenen bir yayın politikası. Bütün bunları biliyorduk, ama medya gruplarını "yeni Türkiye düzeni"ne bu kadar hızla intibak edebileceğini doğrusu hayal edemezdik. Gerçekten insana şapka çıkarttıran cinsten bir intibak kabiliyeti! Meğer hepsi güçlü bir MHP+DSP iktidarını hayal edermiş de haberimiz yokmuş.

Sabah gazetesinin seçimden iki gün sonraki manşeti Çiller, Yılmaz ve Baykal''a yönelik olarak "Artık yeter/Millet hiç birinizi orada görmek is-te-miyor" tesbitinden hareket eden bir "çağrı" olarak düzenlenmişti; tabii ki, DSP ve MHP arasında "sıcak rüzgarlar esmeye" başladığını müjdeleyen "Bir Yavuz Donat Haberi"nin altında. Yani bir bakıma, "Merkez sağ öldü, yaşasın sağ kalan milliyetçi merkez!" havaları. Sabah''ın, "Allah aşkına siz de çekilin"(!) gibi iç paralayıcı başlıklarla süslenmiş bu sayısında "yeni Türkiye düzeni"ne en başarılı intibak sağlamış yazı da hiç şüphesiz "yeni Türkiye düzeni"nin yarısının eski bir amigosu olan Rauf Tamer''in kaleminden çıkmıştı. Tamer''i okuyunca aklımdan şunlar geçti: İşte nihayet Rauf Tamer''e "dünya varmış" dedirtecek bir "yeni Türkiye düzeni". Neydi o önce Hürriyet sonra Sabah''ta katlanılması gereken "hoşgörülü liberal söylemler"; "yeni dünya düzeni"ni anlamak ve anlatmak için harcanan günler!

Yazarımız nihayet yazılarını Tercüman yıllarında olduğu gibi sakınmadan, içinden geldiği gibi ve hem de "Türkiye''nin en iyi gazetesi"nde rahat rahat yazabilecekti. Bir gazeteci daha fazla ne ister!

Rauf Tamer önce "Neden MHP?" sorusuna kimlerin cevap veremeyeceğini sıralıyor: "Bunun cevabını yarı aydın, yarı zengin monşerler ve milletine tepeden bakan "Beyaz Türkler" veremezler." Ve hemen sonra, "Ezilmişliğin, itilmişliğin, kakılmışlığın isyanı" ile dile gelen "Arısı Türk/Balı Türk/Özü Türk" bir "hasret"! Tamer''e göre, karşımızda "Elinde tabancası değil, kitabı olan. Kavga değil, kavram peşinde koşan..." yepyeni bir MHP var. MHP''nin özellikle seçim sonrası açıklığa kavuşturmaya çalıştığı rolünü Tamer de iyi kavramış:

"28 Şubat süreci, onaylanmıştır. Ama teslimiyetçi figüranları da tasfiye edilmiştir. Sanırım Ordu da memnundur. Çünkü Ordu, MHP''den rahatsız olmaz. Ecevit''le de mutlu olur."(!) Türkiye''de güç dengeleri üzerine bir yazı bu kadar açık ve "içerden" yazılabilir! Tamer''in özellikle bir görüşü var ki, biraz da yazarımızın "denemeci" üslubundan olacak, söylenmek istenen tam olarak anlaşılmıyor: "Susurluk mu.. Alın size Susurluk./Mızıkçılık etmeyin./Çünkü sessiz çoğunluk böyle istedi." Ne demek "Alın size Susurluk"? Ne demek "Sessiz çoğunluk böyle istedi"?

Söylediğim gibi, "Ağır gazeteler"imiz (ve tabii bu arada Yeni Şafak gibi terazide "ağır çekmeyen" gazetelerimiz) ilk günden dümeni MHP''den yana kırmış durumda. Diyorlar ki: "MHP çok değişti, o artık yepyeni bir parti!" Oysa MHP diyor ki: (bkz: "MHP''de bir değişiklik olmadı" Murat Sökmenoğlu, "32-33 yıllık birikimin meyvalarını topluyoruz." Devlet Bahçeli) Hayır ben değişmedim, değişen sizlersiniz! "Hayır hayır!.." diyor gazetecilerimiz, "Sen değiştiğinin farkında değilsin, sen değiştiğin için ben değiştim!"

Medya-MHP yakınlaşması önemli bir konu. Yarın devam edelim. Cumhuriyet''ten başlayarak.