TR
EN
AR
FR
RU
UR
Açıkçası, durum hiç de parlak değil!.
Politika, bir hedefe ulaşmak için yapılır.. Sadece taktikleri ve stratejileri olan, ama bir "hedefi" bulunmayan "politika" ile, çocukların "evcilik oyunu" arasında pek fark yoktur..
Bu "hedef"e, Turgut Özal'dan beri "vizyon" deniliyor Türk siyaset hayatında..
Ama Özal gibi istisnalar dışında, ne yazık ki "vizyonlu politikacılar" ve "devlet adamları", Türk siyaset hayatında pek rağbet görmüyor..
Bu "hedef" ya da "vizyon", ille de "seçilmişler" için şart değil.. "Atanmışlar" da, vizyon sahibi olabilir..
Örneği, 1945-1958 Fransa'sından verelim..
"4'üncü Cumhuriyet" olarak bilinen bu dönemde, parlamentonun sayısal bölünmüşlüğünden ötürü, bazılarının ömrü birkaç ay olan sayısız koalisyon geldi geçti Fransa'da..
Ama Fransa'nın "devlet adamı" çapındaki vizyon sahibi bürokratları, o siyasal istikrarsızlık ortamında, Avrupa Birliği'nin altyapısını, ülkenin elektrifikasyon programını, 2'nci Dünya Savaşı çöküntüsünün onarımını planladılar, gerçekleştirdiler..
Bugünkü Türkiye'de ise, ne yazık ki, seçilmişler de, atanmışlar da, genel olarak "vizyon özürlü"ler..
Yaratıcı ve çözüm üretici beyinler yerine, "eski"ye ve "statüko"ya takılmış, durgun zekalar, birbirleri ile, hedefi ne olduğu bilinmeyen birşeyin kavgasını yapıyorlar..
Bu yüzden, 40-50 hatta 60 yıl öncesinin sorunları, 2000'li yıllarda da, "kriz konuları" biçiminde gündemimizde..
Güneydoğu.. Kıbrıs.. Ekonomik gelişmemişlik.. Demokratikleşme.. Sivilleşme.. İnsan hak ve özgürlükleri.. Enflasyon.. Yerel yönetimlere yetki.. Merkeziyetçiliğin terk edilmesi.. Devletçilikten uzaklaşma.. Laiklik tartışmaları.. Uzlaşma kültürü.. Serbest rekabet..
Bakın bu konulara.. 1950 yılında, Demokrat Parti, Tek Parti CHP'yi devirip iktidar olduğu zamanda, 1'inci Menderes Hükûmeti Programı'nda bu konuların çoğu vardı..
1925'te Takrir-i Sukûn Kanunu uygulanırken, yine bu konulardan bazıları gündemdeydi.. Ya da 1930'da "Serbest Fıkra" denemesinde..
Sonuç ortada..
Harvard'lı Türk Ali Rıza Bozkurt'un deyişi ile, dedeyle torun aynı kaderi paylaşıyor ve "tüketilmiş nesiller" kalıyor geride..
Bir ülkede "çözüm üreten güçler" yerine "şikayetçi güçler" ağırlık kazandığı zaman, bilin ki o ülkenin işi iş değildir..
Bu durumun yansımasını, siyasi partiler alanında da görüyoruz..
Mevcut siyasi partiler, halkı çok mutsuz ettiği için, yeni partiler kuruluyor..
Ama dikkat edin.. Yeni partiler de, topluma "somut hedefler", çözüm yolları ve bir "vizyon" sunmuyor..
Yeni partiler, "şikayetçi güçler"i temsil ediyor..
Kimse bu yeni partilerin, eskilerden farkını pek bilmiyor.. Ama "eski"ye tepki öylesine fazla ki, ne olduğu tam bilinmeyen "yeni", hemen rağbet görüyor..
Veya sadece "adil", sadece "namuslu" ve sadece "şaibesiz" olmak, yeterli görülüyor..
Bu yetmezmiş gibi, "eski"yi korumaya ve savunmaya soyunan, kendiyle çelişkili kurumlar var..
Örneğin medya.. Örneğin üniversiteler..
Dünyada, serbest rekabetin, düşünce özgürlüğünün, değişimin, şeffaflığın simgesi olan "medya", Türkiye'de "eski"nin, "tek seslilik"in, "vizyonsuz siyaset"in ve "durgun bürokrasi"nin sözcüsü, savunucusu.. Medya her alanda serbest rekabeti değil, rekabetsizliği savunuyor..
Bu böyle nereye kadar gider, bilemiyoruz..
Ama bizden önceki kuşakların bize bıraktığından daha yoksul, daha fazla problemli, "şikayetçi güçler"in ve "tüketilmiş nesiller"in sayısının daha çok olacağı bir Türkiye'yi, çocuklarımıza, torunlarımıza bırakıyoruz..
Bu ayıp, hepimize yeter..
ŞAKA
Ama ne demokrasi!.
AK Parti kimbilir kimleri ürküttü ki, hem medyatik, hem de hukuksal kampanyalar hemen başlatıldı..
AK Parti eğer bir banka olsaydı, belli ki BDDK hemen buna el koyar ve Tayyip Erdoğan'ın yurtdışına çıkışı yasaklanırdı..
"Acaba" diyoruz..
AK Parti, bir İngiliz veya bir Alman partisini, kendisine ortak mı alsa?.
Böylece, ekonomide olduğu gibi, siyasetteki "Türkiye Riski"ni de azaltırdı..
VİDEOMATİK KOMPLOLAR
Durgun zekaların, kokmuş senaryoları!.
Kabak tadı vermedi mi bu 28 Şubat modeli medyatik ve videomatik komplolar?
Bilmem kaç yıl önce, kimbilir hangi derin devlet görevlisinin çekip arşivlediği bir görüntüyü veya konuşmayı, bilmem kaç yıl sonra, duruma göre "taze haber" gibi sunup, birilerini hedef kılmak, artık kabak tadı vermedi mi?
Tayyip Erdoğan'ın oy almasını istemiyorsan, senin oy almasını istediğin kişinin veya partinin, başarılı olmasına uğraşsana..
Sanki Tayyip Erdoğan yıpratılır veya susturulursa, Mesut Yılmaz'ın oyu veya itibarı mı artacak?
Bunu geçmişte denedi Mesut Yılmaz.. Kendisi de, Ağustos başında Ertuğrul Özkök'le yaptığı söyleşide günah çıkartıp, ayıbını kabul etti..
- Tansu Çiller'e yıpratma kampanyaları açtık.. Yanlış oldu, demedi mi?
Şimdi aynı yöntemi, yine medyayı taşaron olarak kullanıp yapmak, akıl işi mi yani?
Ne oldu demokratlık, sivillik, değişim, hoşgörü?
Şunu söyleyelim..
Tayyip Erdoğan muhtemelen değişmiştir..
Ama "kullanılmaya alışkanlık" ve "ajan-provokatör gazetecilik", genlerde vardır..
Bunlar da, yöntemleri de, değişmez..
Bu "hedef"e, Turgut Özal'dan beri "vizyon" deniliyor Türk siyaset hayatında..
Ama Özal gibi istisnalar dışında, ne yazık ki "vizyonlu politikacılar" ve "devlet adamları", Türk siyaset hayatında pek rağbet görmüyor..
Bu "hedef" ya da "vizyon", ille de "seçilmişler" için şart değil.. "Atanmışlar" da, vizyon sahibi olabilir..
Örneği, 1945-1958 Fransa'sından verelim..
"4'üncü Cumhuriyet" olarak bilinen bu dönemde, parlamentonun sayısal bölünmüşlüğünden ötürü, bazılarının ömrü birkaç ay olan sayısız koalisyon geldi geçti Fransa'da..
Ama Fransa'nın "devlet adamı" çapındaki vizyon sahibi bürokratları, o siyasal istikrarsızlık ortamında, Avrupa Birliği'nin altyapısını, ülkenin elektrifikasyon programını, 2'nci Dünya Savaşı çöküntüsünün onarımını planladılar, gerçekleştirdiler..
Bugünkü Türkiye'de ise, ne yazık ki, seçilmişler de, atanmışlar da, genel olarak "vizyon özürlü"ler..
Yaratıcı ve çözüm üretici beyinler yerine, "eski"ye ve "statüko"ya takılmış, durgun zekalar, birbirleri ile, hedefi ne olduğu bilinmeyen birşeyin kavgasını yapıyorlar..
Bu yüzden, 40-50 hatta 60 yıl öncesinin sorunları, 2000'li yıllarda da, "kriz konuları" biçiminde gündemimizde..
Güneydoğu.. Kıbrıs.. Ekonomik gelişmemişlik.. Demokratikleşme.. Sivilleşme.. İnsan hak ve özgürlükleri.. Enflasyon.. Yerel yönetimlere yetki.. Merkeziyetçiliğin terk edilmesi.. Devletçilikten uzaklaşma.. Laiklik tartışmaları.. Uzlaşma kültürü.. Serbest rekabet..
Bakın bu konulara.. 1950 yılında, Demokrat Parti, Tek Parti CHP'yi devirip iktidar olduğu zamanda, 1'inci Menderes Hükûmeti Programı'nda bu konuların çoğu vardı..
1925'te Takrir-i Sukûn Kanunu uygulanırken, yine bu konulardan bazıları gündemdeydi.. Ya da 1930'da "Serbest Fıkra" denemesinde..
Sonuç ortada..
Harvard'lı Türk Ali Rıza Bozkurt'un deyişi ile, dedeyle torun aynı kaderi paylaşıyor ve "tüketilmiş nesiller" kalıyor geride..
Bir ülkede "çözüm üreten güçler" yerine "şikayetçi güçler" ağırlık kazandığı zaman, bilin ki o ülkenin işi iş değildir..
Bu durumun yansımasını, siyasi partiler alanında da görüyoruz..
Mevcut siyasi partiler, halkı çok mutsuz ettiği için, yeni partiler kuruluyor..
Ama dikkat edin.. Yeni partiler de, topluma "somut hedefler", çözüm yolları ve bir "vizyon" sunmuyor..
Yeni partiler, "şikayetçi güçler"i temsil ediyor..
Kimse bu yeni partilerin, eskilerden farkını pek bilmiyor.. Ama "eski"ye tepki öylesine fazla ki, ne olduğu tam bilinmeyen "yeni", hemen rağbet görüyor..
Veya sadece "adil", sadece "namuslu" ve sadece "şaibesiz" olmak, yeterli görülüyor..
Bu yetmezmiş gibi, "eski"yi korumaya ve savunmaya soyunan, kendiyle çelişkili kurumlar var..
Örneğin medya.. Örneğin üniversiteler..
Dünyada, serbest rekabetin, düşünce özgürlüğünün, değişimin, şeffaflığın simgesi olan "medya", Türkiye'de "eski"nin, "tek seslilik"in, "vizyonsuz siyaset"in ve "durgun bürokrasi"nin sözcüsü, savunucusu.. Medya her alanda serbest rekabeti değil, rekabetsizliği savunuyor..
Bu böyle nereye kadar gider, bilemiyoruz..
Ama bizden önceki kuşakların bize bıraktığından daha yoksul, daha fazla problemli, "şikayetçi güçler"in ve "tüketilmiş nesiller"in sayısının daha çok olacağı bir Türkiye'yi, çocuklarımıza, torunlarımıza bırakıyoruz..
Bu ayıp, hepimize yeter..
ŞAKA
Ama ne demokrasi!.
AK Parti kimbilir kimleri ürküttü ki, hem medyatik, hem de hukuksal kampanyalar hemen başlatıldı..
AK Parti eğer bir banka olsaydı, belli ki BDDK hemen buna el koyar ve Tayyip Erdoğan'ın yurtdışına çıkışı yasaklanırdı..
"Acaba" diyoruz..
AK Parti, bir İngiliz veya bir Alman partisini, kendisine ortak mı alsa?.
Böylece, ekonomide olduğu gibi, siyasetteki "Türkiye Riski"ni de azaltırdı..
VİDEOMATİK KOMPLOLAR
Durgun zekaların, kokmuş senaryoları!.
Kabak tadı vermedi mi bu 28 Şubat modeli medyatik ve videomatik komplolar?
Bilmem kaç yıl önce, kimbilir hangi derin devlet görevlisinin çekip arşivlediği bir görüntüyü veya konuşmayı, bilmem kaç yıl sonra, duruma göre "taze haber" gibi sunup, birilerini hedef kılmak, artık kabak tadı vermedi mi?
Tayyip Erdoğan'ın oy almasını istemiyorsan, senin oy almasını istediğin kişinin veya partinin, başarılı olmasına uğraşsana..
Sanki Tayyip Erdoğan yıpratılır veya susturulursa, Mesut Yılmaz'ın oyu veya itibarı mı artacak?
Bunu geçmişte denedi Mesut Yılmaz.. Kendisi de, Ağustos başında Ertuğrul Özkök'le yaptığı söyleşide günah çıkartıp, ayıbını kabul etti..
- Tansu Çiller'e yıpratma kampanyaları açtık.. Yanlış oldu, demedi mi?
Şimdi aynı yöntemi, yine medyayı taşaron olarak kullanıp yapmak, akıl işi mi yani?
Ne oldu demokratlık, sivillik, değişim, hoşgörü?
Şunu söyleyelim..
Tayyip Erdoğan muhtemelen değişmiştir..
Ama "kullanılmaya alışkanlık" ve "ajan-provokatör gazetecilik", genlerde vardır..
Bunlar da, yöntemleri de, değişmez..
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.