Bu Kopenhag Kriterleri, başımızı çok ağrıtacak!..

Çağdaş demokrasilerde, hiçbir devlet, "terörle mücadele" ile "siyasi mücadele" kavramlarını karıştırmıyor..

Bazı durumları anlatmak zor.. Çünkü "bazıları"na göre, Türkiye diğer ülkelere benzemez.. Türkiye''nin kendine özgü şartları vardır..

Bu "bazılar", zaman zaman işi iyice abartırlar.. Türkiye''nin, dünyanın en zor yönetilebilen, en sorunlu ülkesi falan olduğunu da söylerler..

Hatta, Türkiye''deki nüfusun fazlalığının ve hızlı kentleşmenin getirdiği problemlerin, dünyadaki en ciddi sosyo-politik sorun olduğunu iddia edenler bile vardır..

Bunlardan biri, 1,3 milyar nüfuslu Çin''in liderlerinden biri ile konuşurken, Türk kentlerinin çok kalabalık olduğundan yakınmış..

Çinli lider sormuş,

-Türkiye''nin nüfusu ne kadar?

Türkiyeli politikacı,

-Bizde 65 milyon kişi var, demiş..

Çinli lider gülmüş, konuşmuş,

-Böyle minik bir ülkeyi yönetmek, kimbilir ne kadar kolaydır.. Allah bilir, her Türk birbirini ismi ile biliyordur..

Demek istediğimiz şu..

Bu "Türkiye meselesi"ni fazla abartmayalım..

Hele Avrupa Birliği''ne, güç bela, aday adayı olduğumuz şu dönemde, "biz bize benzeriz" diyerek, Pakistan''a veya Irak''a benzemeye çalışmayalım.

Hepimiz gördük.. Bazılarımız çok şaşırdı.. Ama MHP bile, olayı kabullendi.

Bölücü PKK terörürün simgesi olan Abdullah Öcalan''ın cezasının infazının, sadece bir "Türkiye meselesi" olmadığını gördük..

"Karşılıklı-bağımlılık" olayına, bundan daha somut bir örnek verilebilir mi?

Şimdi birileri kalkıp, "Fazilet Partisi kapatılabilir" diye söylemler seslendirirse, adama sorarlar..

-Peki, Fazilet Partisi''nin kapatılması, Kopenhag Kriterleri''ne ne kadar uyar?

Biz bize ne kadar benzersek benzeyelim, Avrupa Birliği''ne üyelik yolunda olan bir ülkenin, kendi toplumunun farklı siyasi görüşlerini, inançlarını, geleneklerini, sürekli "tehdit" biçiminde sunması kabul edilemez..

Çağdaş demokrasilerde, hiçbir devlet, "terörle mücadele" ile "siyasi mücadele" kavramlarını karıştırmıyor..

Bir başka mesele de şu..

"Genelkurmay Başkanlığı" da, tıpkı "Yargıtay Başkanlığı" falan gibi anayasal bir kurumdur..

Hukukun üstün olduğu, demokratik ve modern devlet yapılanmasında, kurumların işlevleri belirlenmiştir..

Bir emekli yargıç yakınımız var..

Torunu biraz büyüyüp, kucağa alınır çağa gelince, bu yargıç dede de, bebeği kucağına oturmuş.. Bebek, hemen parmağını dedesinin burnuna sokmuş.

Hukukçu dede bu bebeğe, hayatının ilk hukuk dersini vermiş..

Bebeğin parmağını tutarken, kendi elinin parmağını da kaldırmış..

-Bak bu benim parmağım, bu da senin parmağın.. Hayatta herkes, kendi burnunu, kendi parmağı ile karıştırır, demiş..

O da devletin üst kurumlarından birinin, "Yargıtay''ın Başkanı" olan Sami Selçuk, bir demeç verip, "Genelkurmay Başkanı"nın sorumluluk alanına girse..

-Piyade silahlarını seçerken, bu Kalaşnikof''ları da düşünün... Ayrıca helikopterler meselesinde Sikorsky markası hiç de uygun değil, dese..

Olur mu böyle birşey?

Hakkında kapatılma davası süren Fazilet Partisi''ne karşı, siyasi içerikli bir suçlama ile, Genelkurmay Başkanı''nın çıkış yapması da, olmaması gereken bir durumdur.

Hele bu çıkışı sevinçle kutlayıp, "ne haber, gördünüz mü" diye çığlıklar atan bir özgürlükçü medya, hiç düşünülemez "Kopenhag Kriterleri"nin dünyasında..

Yani mesele Fazilet Partisi meselesinden çok öteye boyutlar taşıyor..

"Öcalan asılmasın" diye yazıp, söyleyenler, "Fazilet kapatılsın" dediği zaman, bu işte temel bir yanlışlık vardır..

Aklı başında her "dünyalı", bunu görür..

Bu Temel fıkraları, hiç ara verilmeden, uzayıp gidiyor..

Sonuncu duyduğumuz şöyle..

Allah, Temel''e "yürü ya kulum" demiş..

Bunun üzerine Temel, otomobilini satmış..

Bizdeki Evliya Çelebi, rüyasında "ya şefaat" der ama bu "ya seyahat" şeklinde anlaşılır ve Çelebi seyyah olur ya..

İşte öyle birşey..

Ekonomik açıdan dünyada iki çeşit ülke var..

Buna göre, ülkeler ikiye ayrılır.

1- Para kazanılan ülkeler

2- Para kazanılan ve para harcanılan ülkeler..

Dünyanın en yoksul ülkelerinde bile, çeşitli şekillerde çok para kazananlar, süper zenginler var.. En fakir Afrika ülkelerinden bile, dünya çapında zenginler çıkar..

Ama kazanılan paralar, Paris, Londra, New York, Zürih gibi kentlerde harcanılır.

Kendi ülkesinde çalışanına doğru dürüst ücret vermeyen zenginlerin, New York''un lüks mekanlarında, cömertçe bahşiş dağıttığını sık sık görürsünüz..

Örneğin Suudi Arabistan''ın petrol zengini aileleri, gider İspanya''nın Marbella''sında, Fransa''nın Cannes''inde villalar, malikaneler alırlar..

New York''un gökdelenleri, Londra''nın teras villaları, bu tür demokrasisi ya hiç olmayan, ya da yarım olan ülkelerin zenginleri tarafından kapışılır..

Türkiye''nin hem para kazanılan, hem de para harcanılan bir ülke olması şart..

Bunun yolu da, hukukun üstünlüğüne dayalı, çoğulcu ve sivil bir demokrasiden, serbest rekabetten, istikrar ve güvenden geçiyor..

Paris''e, Londra''ya, New York''a para yatıranlar, işte bu özgürlüğü ve hukuk düzenini satın alıyor..

Yani Türk zenginleri de, artık hukuka ve demokrasiye sahip çıkmalıdır.