"Değişim"e uymasak da, onu anlamalıyız!.

Değişimin yönünü ve çapını önceden görebilmek, insanları servete ve şöhrete kavuşturuyor. Alışılmış ve geleneksel bilgilerle bugüne ve yarına yaklaşmaya çalıştığınız zaman, geride kalıyorsunuz..

Örnek verelim mi?

"Koçlar", "Sabancılar", "Eczacıbaşılar" benzeri aile isimleri, Cumhuriyet''in kapitalist oligarşisinin simgeleridir. Bunlar çeşitli sektörlerde mal üretirler, ticaret yaparlar.

Büyük holdingleri ifade eden bu isimlerin sahipleri ve yönetim kadroları, değişimin getirdiği yeni olguları, gecikerek gördüler. Otomotiv, kimya, bankacılık ve benzer geleneksel sektörlerde büyümenin veya perakende satış zincirlerine açılmanın, yeterli olacağını sandılar. Örneğin "iletişim sektörü"nün yarınını göremediler. "Bilgi Çağı"na geçişin ürünleri konusunda, bilgisayarlarda, programcılıkta geri kaldılar..

Sonuç ortada..

Uzan ve Karamehmet ikilisi, "cep telefonu" veya "GSM" diye bilinen özelleştirmede atik davrandıkları için şimdi öndeler..

Çünkü gerek bireylerin, gerekse kurumların harcamalarında, "iletişim"e ayrılan pay, giderek artıyor... Telefon da, bu payın en yoğun harcama alanı. Şu anda 8 milyonu aşkın Türk vatandaşı, cep telefonlarına her "alo" deyişte, ya Karamehmet''e, ya Uzan''lara para ödüyor..

Yakın bir yarında, aynı şey, internet hatları ve çeşitli siteler için de olarak..

Yani, Koçlar, Sabancılar, "atom"larla ifade edilen dünyadan, "byt"larla ifade edilen dünyanın sanayiine ve üretimine geçmekte geciktiler..

Yarının dünyasında "telefon-televizyon-bilgisayar" üçlüsünün beraberliği var. Bireyler, bilginin, haberin ve eğlencenin kaynağına, inter-aktıf biçimde ulaşacak.. Herkes, kendi televizyon programını, kendisi belirleyecek.. Medya, artık kitlelere aynı haberleri sunmayacak.. Her gazete okuru, dijital ve inter-aktif iletişim araçları sayesinde, kendi gazetesinin içeriğini oluşturacak..

Böyle bir dünya gelirken, gazeteyi ve televizyon kanalını, devlet karşısında güçlü olmak için kullanan medya sermayesi de, dinazorlaşmaya mahkûmdur.. Çünkü artık "devlet"in değil, "halk"ın veya "tüketici"nin daha güçlü, daha zengin olacağı çağ geliyor.

Artık devletten beslenenlerin değil, halka mal ve hizmet sunanların daha fazla kazanacağı bir ekonomik ortamın, eşiğindeyiz..

Değişim, zenginlik ölçülerini de değiştiriyor.

Çok uzak geçmişte değil, daha 10-15 yıl öncesine kadar, Ankara''da, İstanbul''da insanların servetinden söz edilirken, ya "hanı var" ya da "apartman sahibi" denilirdi.

Şimdi koca koca gökdelenlerin sahip değiştirdiğini duyuyor ve bunların sahiplerinin isimlerini bile bilmiyoruz..

Değişimin getirdiği olguları, bazen fark etmeden kabulleniyoruz..

Örneğin yıllarca "PTT"nin özelleştirilmesini tartıştık. Hatta bazı "yurtsever"ler, özelleştirmeye karşı çıkmak için, "PTT özelleştirilirse, Kurtuluş Savaşı''nın ünlü telgrafçısı Manastırlı Hamdi Bey''in ruhu muazzeb olur" diye yazılar da döktürdüler..

Bir de bugünün gerçeğine bakın..

Fax makinası varken, kim telgraf çekmek için pastahaneye gidiyor?

Ya da, özel dağıtım servisleri varken, kim evrakını, P.T.T''nin "P"si ile gönderiyor?

Yaşamı her alanda böylesine etkileyen bir değişim sürecinde, devletin, idarenin ve siyasetin, eskisi gibi kalacaklarını mı zannediyorsunuz?

"Askerlik mesleği"nin konseptleri de değişiyor. Artık ülkelerin gücü, asker sayısı ile değil, teknolojik üstünlükle ve bilgili profesyonel kadroların varlığı ile ölçülüyor.

"İdare"de "merkez" değil, "yerinden yönetim" ağırlık kazanmakta..

Eğitim, gelecek yüzyılın en büyük uğraş alanı.. Ama "kitlesel ve ideolojik eğitim"e saplanan toplumlar, uygarlık yarışında geri kalıyor..

Böyle bir süreç yaşıyoruz..

Değişime uymasak bile, bunu anlamaya çalışabiliriz..

Sabah''ta bir yazar, Fenerbahçe''yi ancak "paşalar"ın kurtarabileceğini "Haydi Paşam" başlığı ile yazmış.. Fenerbahçe''li paşalardan bazıları da şunlarmış.. "İlhan Kılıç paşam, Atilla Ateş paşam, Ahmet Çörekçi paşam, Çevik Bir paşam, Karadayı paşam, Kenan Evren paşam, Hüseyin Kıvrıkoğlu paşam.." Aslında, acaba bu Fenerbahçe''yi, "Ordu Spor" yapmak daha doğru mu olacak?

Ecevit, "Avrupa''ya giden yol, idam cezasını kaldırmaktan geçer" diyor..

Mesut Yılmaz da, "Avrupa Birliği''nin yolu Diyarbakır''dan geçer" demekte..

Bunlara "hayır" demiyoruz..

Ama bilelim ki, Avrupa''ya giden yol, asıl, Ceza Kanunu''nun 312''inci maddesini kaldırmaktan geçer..

Eski başbakanlık müsteşarı ve eski bakan Hasan Celal Güzel''in, düşüncelerinden ve eleştirilerinden ötürü zindanda yattığı bir Türkiye''nin yolu, ne Avrupa Birliği''ne, ne de Amerika''ya gider..

Hasan Celal Güzel''in zindanda yattığı bir Türkiye''nin yolu, Saddam''ın Irak''ını, Esad''ın Suriye''sine, Taliban''ın Afganistan''ına, Mahatir''in Malezya''sına gider..

İnsanların düşüncelerinden ve inançlarından ötürü cezalandırıldığı ortam, Avrupa''nın değil, Çin''in, Kuzey Kore''nin, Burma''nın ortamıdır.

Avrupa Birliği, insan hak ve özgürlükleri, çoğulcu demokrasi, hukukun üstünlüğü gibi konulardaki samimiyetin ölçüsü, Hasan Celal Güzel olayına yaklaşım biçimidir..

"Avrupa''lı olduk" diye bayram eden kartel medyasının samimiyeti de, bu şekilde ölçülebilir..

Ecevit''i, Yılmaz''ı, Bahçeli''yi, bu ayıbı düzeltmek için göreve çağırıyoruz.