Kimse, bu yazıyı üzerine alınmasın!..

Hukuksuzluğa alışmış insanların tek ürktüğü şey "güç"tür, "iktidar"dır, "derin devlet"tir..

Hukuksuzluğa alışmak, sigaraya alışmaktan daha derin ve kalıcı bir olaydır..

Neticede iradenizi devreye sokar ve sigarayı bırakırsınız.. Ya da doktorunuz, "artık sigara içmen mümkün değil" der ve çaresiz bırakırsınız sigarayı..

Ama hukuksuzluğa alışınca, bunu bırakmak pek mümkün değildir.. Çünkü sadece vücudunuz değil, beyniniz ve kişiliğiniz de "hukuksuz ortam"a alışmıştır..

Nasıl balıkları sudan çıkartırsanız nefes alamayıp ölürlerse, hukuksuzluğa alışmış kişiler de, hukukun üstün olduğu ortamda yaşayamazlar..

Alışkanlıklarının esiri olmuşlardır artık..

Eğer bir gazetede yazıyorlarsa, savcılar iddianamelerini açıklamadan önce, bu suçlamalar, onların sütunlarında yayınlanır..

Davası devam eden tartışmalı konuların kararları, onların sütununda verilir..

Onların iftira dolu yazıları ile, insanlar gözaltına alınır, tutuklanır..

Hukuksuzluğa alışmış insanların tek ürktüğü şey "güç"tür, "iktidar"dır, "derin devlet"tir..

Güçlülerin ve kendilerini besleyenlerin karşısında, körpe söğüt dalı gibi eğilirler.. Mafya babalarının karşısında da, kendilerine maaş verenlerin önünde de, hazır-ol vaziyetinde dururlar..

İktidar sahiplerinin devrileceğini veya güçlü bürokratların ayağının kayacağını, onlardan öğrenirsiniz..

Çünkü daima, "bir ekip çalışması" içindedirler.. Başkentin dar sokaklarında ve karanlık koridorlarında komplo üretimini yapanlar, onları beslemektedir.

Hukuk dışı ortamlarda yaşamaya alışanlar için, "ahlak" da ikincil bir konudur..

Ezilene, "bir de benden" diye tekme atmak, erkekliğin göstergesidir..

"Muhbirlik" ile "muhabirlik" kavramlarını karıştırıp, gazetecilik mesleğini de yozlaştırırlar..

Uygar dünyanın hukukuna karşı tavır koymayı, milliyetçiliğin ve bağımsızlığın bir gereği gibi sunarlar..

Savcının veya polisin görevini üstlenip, ülkenin meşru partilerini "Batı düşmanı" diye suçlarlar.. Ama "Batı"nın, ne kadar temel hukuk ve insanlık kuralı varsa, bunların hepsini reddederler..

Onlara bakarsanız, toplumdaki en namuslu, en cesur, en su katılmamış mert insana verilecek örnek, kendileridir..

Ama ayağınız kaymaya görsün..

Eli-kolu bağlanmış, susturulmuş insanlara, onlar saldırır..

Rüzgargülü gibi, güçlülerin yanında hemen yer almayı onlar bilir..

İşbitiricilere, ihale takipçilerine, köşe dönmecilere, en aşırı yağcılıkları onlar yapar..

Ne oldukları, ideolojilerinin türü, özlem duydukları yaşam tarzı belli değildir..

"Ahlak" ve "namus" laflarını bol bol kullanırlar..

Ama hiç ağızlarına alamadıkları ve önlerinde susta durdukları isimler, ahlakın da, namusun da antitezleridir.

Bankaları boşaltanlar, onların öfke alanının dışındadır..

Silah tacirleri, onların ilgisini çekmez..

Ne "Susurluk çeteleri", ne de "siyaset-mafya-medya" üçgeni, onları ilgilendirir..

"Hukukun üstünlüğü", "Şeffaf Devlet", "İnsan Hakları", "Serbest Rekabet", "Globalleşme", "Çoğulcu Demokrasi" gibi olgular, onların asabını bozar..

Bu tür, hukuksuzluğu bir tutku haline getirmiş insanlar, her toplumda var.. Genellikle "Şark"ta, bunlara prim veriliyor..

Ama Batı''da, bunların ipliği hep pazara çıkartılmıştır..

Sovyetler''de ve Doğu Almanya''da bile, zamanla, bunların dosyaları kamuoyuna açıklanmıştır. Hangi görevle, hangi hedeflere saldırtıldıkları, belgelerle açıklanmıştır.

Türkiye de, elbet bir gün tam anlamı ile "Batılı" olacak.. Tarih ve coğrafya, bizi Avrupa Birliği ile entegrasyona zorluyor.. "Hukukun üstünlüğü", bizim de temel ilkemiz olacak bir yakın gelecekte..

Bakalım o dönemde, ne yapacak hukuksuzluğa alışmış bu kişiler?

Beceriksiz menajer..

Metin Toker, Bülent Ecevit için, "Demirel''in menajeri" demiş..

Ve, Demirel''in 1980 öncesinde Ecevit için söylediklerini hatırlatmış.

-Kendisine üç kaz emanet etseniz, akşam ikisini kaybetmiş döner!

"Acaba" diyoruz..

Şu 28 Şubatçılar ve Demirel, o dönemde Ecevit ve Yılmaz yerine, Fatih Terim''e menajerlik verselerdi, şimdi daha iyi durumda mı olurlardı?

Bilen varsa, beri gelsin!..

Size de garip gelmiyor mu? Önce, "Öcalan Asılsın" diye kampanyalar açıldı. İmralı duruşmalarında, şehit aileleri, yargılanan Öcalan''dan daha ağırlıklı biçimde verildi kamuoyuna..

Sonra, "Öcalan Asılmasın" diye kampanyalar açıldı..

Öcalan''ın cezası infaz edilirse, Türkiye''nin başına uluslararası platformlarda ne tür işler açılabileceği, yazılıp, söylenmeye başlandı.

Şimdi de, uluslararası ilişkiler konusunda herşey göze alınarak, HADEP''li belediye başkanları tutuklanıyor..

Eğer bunun adı "ince politika" ise, biliyoruz ki ip inceldiği yerden kopar..

Ama eğer bu tür konularda, ülkenin bir temel hedefe yönelmiş ana politikası yok ise, durum vahimdir..

Sonunda gerçekten Türkiye''nin Avrupa Birliği aday üyeliği, göstermelik bir tabela adaylığına döner..

Güneydoğu sorununa çözüm üretmek yerine, bu sorunu sürekli kriz sürecinde tutmak, ne devlete, ne topluma, ne de bölge insanına bir şey kazandırdı.. Sonuçta ülkenin dış politik geleceği, bir teröristin kaderine (veya Öcalan''a) kilitlendi..

Süreci sil-baştan başlatmak, doğru mudur?