Muhsin toplum

Vurdumduymaz bir toplum olma özelliğimiz giderek artıyor. Bu gidiş nereye kadar, onu da kimse bilmiyor.

Şikâyetçi olmadığımız hiçbir yanımız hemen hemen yok gibi. En idealist zümrelerimizde bile sapmalar, sapıtmalar; yatmalar, yalpalamalar; düşmeler, düşürmeler hadsiz hesapsız. Ağzından şikâyet dökülmeyen insan sayısı gittikçe azalıyor.

İnsanımızın en hassas bölgesi midesi. Beslenme belası en büyük derdi. Günlük yiyeceğini temin eden insan başarılı ve mutlu kabul edilir, bugün.

Ya giyim derdi, barınma derdi, sağlık derdi, eğitim derdi, ulaşım derdi?... Saymakla bitmeyen daha nice nice dertler. “Ne olacak bu milletin hali?” demeyen bir fert bulmak imkânsız, nerdeyse.

Ve ne olacak insanlığın hali? Dünya evi ve orda oturanların büyük çoğunluğu hayatından memnun değil. Açlık, sefalet, savaş, anarşi dünyayı sarsıp, sallayıp duruyor; kasıp kavuruyor.

Ya kalb ve ruh derdi?..

Üç günlük dünyanın dertleriyle boğuşmaktan kalbini ve ruhunu düşünecek hal mi kaldı insanda? Evlerde, caddelerde, meydanlarda modern tekniklerle desteklenen görüntüler, hayat tarzı, insanda sonsuzluğu düşündürecek takat mi bıraktı? Kalbin ve ruhun sılasını düşünecek gücü mü kaldı. Dünya bütün cazibesi, albenisiyle öyle abanıyor ki insanın üzerine, onunla boğuşmaktan kalbe ve ruha sıra gelmiyor, bir türlü.

Gönlünü dünyaya kaptırmışların dünya ötesi bir kaygıları da kalmıyor. Bütün dertleri dünya olanların sıkıntıları da, şikâyetleri de hep dünyevi oluyor. Dünyayı öteye bitiştirecek köprüler kurulmadan, kalbin ve ruhun da ihtiyaçları olduğu kafalara kazınmadan kurtuluş yolu da pek görünmüyor. Ay''ı Güneş''in aydınlatması gibi, dünyayı da ötenin aydınlatması gerekiyor. Dünyaya ötenin ışığı düşmeli.

Peki, bu nasıl olacak, bunları kimler yapacak?

Yüreklerinde öteden benekler taşıyanlar. Kalblerinde, kafalarında “Kâbe”den birer benek bulunduranlar. Yüzlerini günde kaç defa oraya döndürenler… Özlerini Kâbeleştirenler. Ruhlarındaki beneklerin günlük dünya kirleriyle örtülmesine izin vermeyenler… Kur''an şifasıyla her dem tedavi görenler. Onun mutfağından gönüllere, akıllara, ruhlara her gün gıda sunanlar. Bu beslenmeyle, ötelerle irtibatını artıran, öteleri buralara yaklaştıran, dünya ile öteleri iç içe kılabilen ruhlar, bütün dünyevi dertlerin üstesinden gelirler, Allah''ın izniyle.

İnsanlığın sonsuzluk susuzluğunu gideren, eşsiz gök buluşmasıyla, Yüce Dost görüşmesiyle zenginleşip o zenginliğe insanlığı da ortak eden Sevgili, bütün bu dertlerin tedavisini yapmış, tedavi yollarını, vasıtalarını insanlığa emanet etmişti. Onun usta ve çırakları asırlardır insanlık yolunda, Hakk için halkın emrinde yaşayarak bu emaneti korudular, kendilerinden sonra gelenlere devrettiler.

Ama onlar neredeler?

Onlar buradalar, yanımızdalar, çevremizdeler; hava gibi, su gibi bizi kuşattılar da biz mi farkında değiliz?

Gerçek hayale mi karıştı? Görüntüler kuşatması altında kendimizi kayıp mı ettik? Uydularla antenler arasına sıkışmış, ruh ve gönlünü onlara tutsak etmiş birer esirler topluluğu muyuz? Günlük hayatlarımızı, dizilerdeki hayatlarla mı karıştırdık? Senaristlerin kaleminden, setlerin kameralarından ekranlara yansıyan, gözyaşı ve şiddet dolu yapay hayatların kurbanları mı olduk?

Daha çok izlenme, daha çok seyredilme aşkına, hırsına, kendi insanını sadist, mazoşist birer ruh hastası etmekten hiç çekinmeyen ekranların oyuncağı mı olduk? Gerilim, sürekli gerilim sarası geçiren senarist, yönetmen, yapımcı; çirkinin, kötünün, yalan ve yanlışın sahnelenmesinden zevk alır hale geldi. Seyircisine gerilim adına her türlü şiddeti pompalayan, püskürten ekran, hangi derde deva olacak? Hastalıkların, hastalıklarla tedavisi nerde görülmüş?

Muhsinler topluluğunun doğmasına yol açacak ruh kanalları nerede? Güzelleştiren, sevdiren; iyiye, doğruya davet eden, onlara iyi, doğru, güzel örnekler sunan; zıtlarını ise sadece dolaylı yollardan hissettiren, sezdiren cemal âşıkları nerede? Nerede Hüsn ü Aşk''ın sahipleri? Güzel gören, güzel düşünen; güzeli görüp hep güzelleri gösteren erler neredeler?

Mü''min ve Müslim yani elinden, dilinden emniyette, güvende ve selamette olunan; duymayı, düşünmeyi, davranışları her şeyi, güzelleştiren Muhsin ruhlar, mükemmel insan mimarlarıdırlar. Mutlu toplum kurucularıdırlar. Onlarsız ideal toplum olur mu?

Çirkin, korkunç, kanlı, gözyaşı dolu, feryat ve figanlar yükselen; gerilim yüklü sahnelerle kuşatılmış bir ailede, bir toplumda sağlıklı yapı kalır mı, yoksa da kurulur mu?

Gökyüzündeki uyduları güzele, doğruya, iyiye âlet edemeyen; onları sonsuzun sesi soluğu haline getiremeyen ve gönül yüzündeki alıcıları da sonsuza ayarlayamayan iradeler, savaşı kaybederler.