Çekilin Pozitif Türkiye"nin önünden

22 Temmuz seçimleri bir açıdan demokrasinin zaferidir, diğer bir açıdan da bazılarının, bazı siyaset tarzlarının, bazı siyasilerin devrinin battığı yerdir.

Biliyoruz ki demokrasi sonuç değil süreçle ilgilidir. Seçenin seçilenden daha önemli olduğu, kimin yönettiğinin anlamsızlaştığı, nasıl yönetildiğimizin anlam kazandığı bir durum.

Önümüzdeki tablo büyük bir değişimin fotoğrafıdır.

Her toplumda -pozitifte olsa- değişime direnenler vardır, olacaktır.

22 Temmuz''da sandıkta gömülenler değişime direnenlerin ya kendileridir yada zihniyetleridir.

Yeni bir durum var önümüzde.

Buna bir ad vermek gerekirse benim tercihim; Pozitif Türkiye''dir.

Pozitif siyasete ''evet'' diyen geniş halk kitlelerinin elinde şekillenecek olan Pozitif Türkiye.

Demokrasi sadece oy istemiyor, sonrasında da hakkını vererek süreçlere tam katılım istiyor.

Bir ayıklanma dönemidir yaşadığımızı.

Siyasetten bazı kurum, kişi ve tarzların tasfiyesidir yaşadığımız.

Halksız demokrasi, halksız siyaset, halksız parti, halksız Türkiye anlayışları diplerde sürünüyor şimdi.

Her başarı sorgulanmayı da beraberinde getirir.

Temmuz seçimlerinde kazanan Pozitif Türkiye''dir.

Ya kaybedenler?

Medyanın kimi yönetici ve yazarları.

Bunların hem öngörü, analiz problemleri var, hem de sosyal verileri okuyamıyorlar, sosyal bir çevrenin içinde değiller, küçük cemaatlerinin dışına çıkamıyorlar. Ya da bilip gördükleri gerçekleri yazmak yerine, “bu bize uymaz” deyip halkı, kamu oyunu gönüllerinde olana göre yönlendiriyorlar, yanlış bilgilendiriyorlar, açıkçası kandırıyorlar. Medyanın “itibar problemi” kendisinden kaynaklanıyor. Bunu tirajla kapatmak ya da mazur görün “mahallemizin dışına pek çıkamıyoruz” gibi basite indirgenmiş bir cümleyle açıklamak durumu kurtarmaya yetmiyor. Sorun daha derinlerde. Medyanın aktörleri büyük ölçüde demokrasiyi özümsemiş değil, “biz ve ötekiler” ayrımı gerçeklere baskın geliyor. O yüzden başarısızlık sorgusu etkilemez onları, ar edip köşelerinden çekip gitmezler, “aslanlar gibi direndik” övgüsü parlar gözlerinde.

Bizi kim bilir daha hangi konularda kaç kere aldattılar, fırsat bulsalar yine aldatacaklar. Kendini medyanın yapıtaşları olarak gören yazar ve yöneticiler, bu öngörü ve analiz performanslarını dünya ile rekabet eden bir şirkette sergileselerdi, ertesi gün iş bulabilirler miydi?

Bizde medya normal değil. Medya normalleşmeden, toplumun rahatlaması, demokrasinin oturması, askerin kışlada rahat etmesi, bürokrasinin iktidar arzusundan arınması oldukça zor.

Tehlikenin farkında olmayanlar, tehditle siyasete, sandığa yön vermeye kalkanlar da kaybettiler bugün.

Nasıl ve ne amaçla yaptıkları meçhul bilimsellikten uzak anketçiler de kaybettiler. İdeolojilerine endeksli anket sonuçları üretirseniz sonuç böyle olur, payınıza sadece büyük bir hüsran düşer.

Bu kayıplar basit bir yenilgi değil, bir zihniyetin yetersizliğinin, çağını idrak edememenin, çağdışı kalmanın ilanıdır.

Cumhuriyet mitingleri ambalajında solda birlik için kitleleri hipnoz eden organizatörler de var kaybedenler listesinde. Onlar ki Cumhuriyeti ve değerlerini sola alet ettiler.

Kimi kışlada, çoğu emekli darbeci askerler de var listede. Siyaset siyasetçilere bırakılmayacak kadar önemlidir, diyorlarsa emeklileri ortaya çıkıp siyasete girsinler, kışladakiler de üniformalarını teslim edinceye kadar sabretsinler. Ne içerinde verilen 27 Nisan muhtırası ne de dışarıdan, ta İtalya üzerinden estirilen “demokrasiyi rayından çıkaran” demokrasiye ihanet mesajlarıyla da artık bir şey olmuyor, toplum ürkmüyor.

Anlayın artık; son söz sizin değil.

Ey paşalar, size ısrarla “negatif rol” yükleyenlere aldanmaktan vazgeçin, içinizdeki darbe meraklılarını ve çetecileri ayıklayın da zan altında kalmaktan kurtarın kendinizi.

Unutulmaz kaybedenler arasında “vatan elden gidiyor” sloganı altında bayrak sallayan çetecileri hatırlamamak ne mümkün. Bunlar ki, vatanı, bayrağı, şehitlerin kanlarını “kirli yollarına” döşemekten hiç utanmadılar. Suç üstü yakalandıklarında evlerinden cephaneler, krokiler, ölüm listeleri ve karanlık planları çıktı. Şimdi kendi kabus senaryolarında boğuldular.

“Fikrin bittiği yerde gövdeni siper et” anlayışını benimsediler ki burası bir “cephe”, harp meydanı değildi, Kurtuluş Savaşı''nda hiç değildik.

Kaybedenler listesinin başına aday bir kişi daha var, o da Köşk''te kendine vekalet eden Sezer. Pozitif Türkiye''nin negatif Cumhurbaşkan''ı Sezer… Toplumu, siyasi iktidarı ve demokrasiyi içine sindiremeyen bir hukukçu olarak tarihe geçiyor…

Halksız, seçkinci elit tavrı, darbe kışkırtıcılığı, askeri siyasetin içine çekme çabası, dayatmacı, dinle sorunlu, laiklikten başka “değer” bulamama sıkıntısı yaşayan devlet partisi CHP''de kaybetti. CHP''nin kaybettiği tek şey uzun zamandır elinde tuttuğu devlet iktidarıdır. Kaybettiği bir “değer” yok, çünkü muhafaza ettiği hiç bir “değer” de yoktu ki.

İlk etapta “ne alakası var” deseniz de Demirel''in 40 yıllık siyasi birikimi de dibe vurdu. Demirel''in üstlendiği kışkırtıcı ve karıştırıcı rolle şekillenen siyasi manevraları, akıl hocalığı, bitmek tükenmek bilmeyen hırs ve ihtirasla bezenmiş ayak oyunları devri de bitti Temmuz seçimlerinde. Güniz Sokak sonsuz bir sessizliğe açılıyor şimdi.

Erbakan''ın, önceleri siyaseten geliştirdiği ve daha sonra kendisini esir alan insafsızlığı, problemli tavrı ve söylemi, ne için ve ne amaçla yapıldığı sorgulanmaya muhtaç, “cehennem tehditleriyle” dolu dinin siyasete alet edildiği siyaset tarzı da dibe vurdu. Büyük yenilgilerin, 40 yıllık efsanevi paradigmaların çöküşü gerçeğini örtmeye ne mazeretler ne de hırçınlıklar yetmiyor.

Demirel ve Erbakan''a sormak lazım; Değer miydi, değdi mi, yarım asra varan mücadelenin taçlandırılması böyle mi olmalıydı?

Uzan''ın da siyasetin tozlu yollarındaki yolculuğu bitti. Mazot yeni bir gaz vermedi ona. Siyaseti Türkiye için değil, kendinizi kurtarmak için yaparsanız buna kim inanır ki.

Bir de Baş var kaybederler arasında. Anlamadığım şey, müminin feraseti vardır. Siz nasıl oluyor da “tek başımıza iktidarız”, “Başbakan Baş” sloganları ile seçime girip, o ferasete rağmen en küçük yüzdelikler arasında kaybolup, diplerde yer alıyorsunuz.

Nerede ferasetiniz, yoksa din size kitlelere yalan da söyleme cevazı mı veriyor.

Ağar''ın kaybettiğini söylememe gerek var mı?

Bazı sivil görünümlü oluşumlar da kaybettiler.

Kimi anayasal kurumlar da öyle…

İnsan neden sonucunu bildiği bir yola çıkar?

Kim neden yenilgiden haz duyar bu ülkede?

Mesleğine ve gerçeğe ihanet edenler kaybettiler.

Ne kendileri bir şey olabildiler ne de gerçeğin akışını değiştirebildiler.

Bir kısmı sustular, sessizce kayboldular.

Bir kısmı bir ömür verdikleri itibarlarını hırslarına yenik düşerek sarstılar, gözden düştüler, değer kaybettiler…

Çok azı da insaflıca

öz eleştiri yaptılar...

Niyetleriniz halis olsaydı, yenilgiden kendinize bir ders çıkartır,

“değer” kaybetmezdiniz. Yenilgi, “yanlışlarınızı görme” fırsatına dönüşündü.

Öyle anlaşılıyor ki, sizin derdiniz

Pozitif Türkiye değil, hep kendi ihtiraslarınız oldu.

Ey başarısızlar, ey kendini sorgulama cesaretini gösteremeyenler, ey bizi aldatanlar, toplumu, demokrasiyi hiçe sayanlar…

Ey siyaseti kişiselleştirenler, siyaseti kendini

parlatma aracı yapanlar, kitleleri ayaklarının altında görenler, kendine kutsallık atfedenler…

Ey silahına, üniformasına, imkânlarına ve elindeki güce yenik düşenler…

Ey aklını ideolojisine kurban edenler…

Ey vicdanını nasırlaştıranlar, yenilgiyi hazmedemeyenler…

Ey negatif düşünenler, kâbus senaryolarını hayal edenler…

Ey gülle gelenlere diken uzatanlar…

Çekilin hayatımızdan…

Çekilin yolumuzdan…

Çekilin Pozitif Türkiye''nin önünden…