Cankurtaran geliyor çığlık çığlığa

Sürücü kurslarında öğretilmesi gereken ilk konu, kırmızı ve yeşil ışıkların ne anlama geldiği ise, fikrimce ikinci öğretilecek konu, cankurtaranlara usulünce yol vermek olmalı.

Yoğun trafikte ilerlemeye çalışan cankurtarana yol vermek, ışıklardan da önce öğretilse yeridir.

Zira sürücülerimizin neredeyse yarısı, nasıl yol verileceğinden habersiz.

Sirenini bağırtarak, farlarını yakarak, kendine yol bulmaya ve bir an önce hastaneye yetişmeye çalışan cankurtaranlar, o siren sesini duyunca, sersem sepelek davranan sürücüler yüzünden ilerleyemiyor.

Bir müddet sonra havalanacak olan uçağına yetişmek için, zengin yolcusunu hasta görüntüsü altında taşımıyorsa şayet, o cankurtaran içinde kurtarılmayı bekleyen bir can vardır muhakkak.

Trafik kazasından kurtulmuş bir kazazede...

Vurulmuş, bıçaklanmış bir yaralı...

Doğum yapmak üzere olan bir hamile...

Yoldan geçerken yanı başında patlayan bir bomba sebebiyle, kanlar içinde kalmış bir vatandaş...

Yüksek bir yerden düşmüş bir çocuk...

Hepsinin hayati tehlikesi büyük... Kurtulması an meselesi... Bir an önce ameliyata alınması şart.

Ama daha önce yol bulup hastaneye yetişmesi lâzım.

Lâzım da nasıl yetişecek?

Sürücülerden bazıları kenara geçip yol vermeye çalışırken, bu kadarını bile beceremeyenler yolu daha beter tıkama yarışına giriyor.

İnadına yapar gibi.

Acil durumlar için ayrılan “emniyet şeridi”nin veya “acil ulaşım hattı”nın boş olması gerekir ama işe bakın ki bizde oraları da doludur.

Ya araçlar parketmiştir, ya akıp giden trafik içinde orası da uyanık sürücüler tarafından işgal edilmiştir.

Bazı araç sürücülerinin, arkadan ağlayan bir sesle yaklaşan cankurtarana yol verme konusundaki yetenekleri, ancak bilgisayar sürücüleri kadar.

Bilgisayar sürücüsü denen alet, bir cankurtarana ne şekilde yol verebilirse, trafikteki kimi sürücüler de o kadar yol verebiliyor.

Bilenler ve konu gelince hatırlayanlar vardır mutlaka, sürücü kurslarında cankurtarana yol vermek öğretiliyor aslında.

Öğretiliyor ama yanında o kadar lüzumsuz bilgiler bulunmakta ki hepsi birbirine girdiği için hatırlanmıyor bile.

Zahmet edip bir bakın da görün.

Motor dersi var kurslarda efendiler, motor dersi... Kitaptan bakıp doğru şıkları ezberleyenler geçiyor.

Ondan sonra motor konusunu bildiği varsayılıyor o kişinin.

Hâlbuki motor sınavından 98 alanların büyük kısmı, krank milini görse mertek sanacaktır kesin.

Şayet yanılıyorsam, o zaman mertek sanmayacaktır.

Çünkü merteğin de ne olduğunu bilmemektedir.

Tam sınava girmek üzereyken “Sinyal nasıl veriliyordu? Sağa dönerken kendimize doğru mu çekiyorduk kolu, ileri mi itiyorduk?” diye soranlar gördüm.

Yeminle söylüyorum, bu soruyu soran kız sınavdan geçmişti.

Bir işi formaliteden ibaret görünce, yasak savma kabilinden ele alınca sonuç böyle oluyor.

Aksi halde, herkesin iyi derecede bilmesi gereken “ilk yardım” konusunda bile cemi cümlemiz cahil kalmazdı. Demekki iş kanunda kuralda değil, uygulamada.

Bir gün canhıraş çığlıklarla yaklaşan cankurtaranı fark edince, yoldaki kalabalığı azaltmak için hastane tarafına dönmeyip yolumu uzatmış, farklı yöne dönmüştüm.

Ne gariptir ki o çığlıklar kesilmedi, peşim sıra geldi.

Demek ki hastaneye değil, saptığım yöndeki bir hastayı almaya gidiyormuş. Ne yaparsın!