“Bu güç, tek bir adam için çok fazla”

Malcolm X filminden bir sahne… Bir hastanenin önünde toplanmış kalabalık, elbette Amerikalı siyahların oluşturduğu bir kalabalık, ateşli bir şekilde “Adalet istiyoruz” diye sloganlar atmaktadır. Derken… Sert mizaçlı polis şefi arabasından iner ve kalabalığın önünde biraz yürür. Ardından, Malcolm X gelir ve polis şefiyle konuşmaya başlarlar.

Polis Şefi, “Pekala, bu kadar yeter. Bu adamların buradan gitmesini istiyorum” der. Malcolm X “Onlar disiplinli Müslümanlar. Hiçbir kanunu çiğnemediler… Henüz” der.

Polis şefi, kalabalığın içindeki bir grubu işaret ederek “Ya onlar?” Diye sorar. Malcolm X “Onlar senin baş ağrın, Yüzbaşı” der. Ve ardından ekler: Eğer kardeş Johnson ölürse, sana acırım..”

Bu arada kalabalık “adalet istiyoruz” sloganları atmaya devam eder. Malcolm X hastaneye gider ve yaralı haldeki “kardeş Johnson”ı teslim alıp araca yerleştirir. Hastaneden ayrılmadan önce kalabalığa döner ve sadece küçük bir el işareti yapar; gidelim anlamına gelen. Kalabalık, “disiplinli” bir şekilde, askeri nizamla sola döner ve yine “disiplinli” bir şekilde hastanenin önünden ayrılır.

Polis şefi, binlerce insanın bir adamın tek bir el hareketiyle son derece disiplinli bir şekilde hareket etmesinden endişe duyar ve şöyle der: “Bu güç, tek bir adam için çok fazla.”

Türkiye'nin son yıllarda atlattığı badireleri düşündükçe, sürekli, Malcolm X filmindeki bu sahne aklıma gelir.

Kendini dünyanın efendisi, dünyanın jandarması, dünyanın polis şefi, her ne haltsa işte, kendini dünyanın yegâne sahibi olarak görenler, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın Türkiye'de ve bölgede yükselen gücünü gördükçe, tıpkı o filmdeki polis şefi gibi “Bu güç, tek bir adam için çok fazla” diyorlar. Erdoğan'ı indirmek için ellerinden geleni yapıyorlar.

Erdoğan'ın şahsında Türkiye için de aynı şeyi söylüyorlar: “Bu güç Türkiye için çok fazla…”

Bu nedenle Erdoğan başta olmak üzere, genel olarak Türklerden hazzetmiyorlar. Çok oldular bunlar diyorlar, bize haddimizi bildirmek istiyorlar, batının efendi olduğu bir dünya düzenine biat etmiş, Amerika ne derse yapan, Avrupa hem çemkirdiğinde “eyvah yine azar işittik” diyen, milletin efendiliğine değil “süper güçlerin” efendiliğine razı olan Eski Türkiye'nin gelmesini arzu ediyorlar.

İçerideki işbirlikçi hainleriyle, paralı askerleriyle, PKK'sı, IŞID'i, DHKP-C'siyle, kokteyl terör örgütleriyle, hava alanlarımızda, başkentimizin göbeğinde, kültür başkentimizde kanlı eylemler düzenleyerek dize getirmek istiyorlar Türkiye'yi.

Gezi Parkı vakasında olduğu gibi, çevrecilik adı altında gençleri kışkırtıyor, Türkiye'nin dört bir yanına yayılan toplumsal kalkışmalar düzenliyorlar, olmuyor.

17-25 Aralık'ta olduğu gibi hukuk darbesi yapmak istiyorlar olmuyor.

Her seferinde şiddeti arttırıyorlar, 15 Temmuz'daki gibi, dünyanın en sinsi örgütlenmelerinden biri olan FETÖ'yü devreye sokuyorlar; dünyanın en kanlı askeri darbesini gerçekleştirmek istiyorlar; Meclisimizi, Cumhurbaşkanlığı Külliyesi'ni, meydanları bombalıyor, insanları kurşunlara diziyorlar, yine de başaramıyorlar…

Türkiye'yi Mısır yapmak istiyorlar, Suriye'ye çevirmek istiyorlar başaramıyorlar, parçalamak, bölmek, eritip yok etmek istiyorlar, olmuyor.

Türkiye o karanlık, o hain elin parmaklarını teker teker kırıyor.

Yetmiyor, bir kez daha IŞID'i, PKK'sı, PYD'si, YPG'siyle taciz ederek, terör estirerek Türkiye'yi baskı altına almak istiyorlar. Türkiye buna da direniyor; direnmek ne kelime, kendisine atılmak istenen bütün tokatlara yumrukla karşılık veriyor.

Amerika'daki siyahilerin bir dönem Amerikan hükümetine söyledikleri gibi, kölelik devrinin bittiğini söylüyor Türkiye. Sizin “ev zenciniz” olmayacağız diyor özetle. Milletiyle, siyasetiyle, ekonomisiyle, bürokrasisiyle bunu söylüyor; elbette hastalıklı organizmalarını, kanserli hücrelerini temizleyerek, vesayeti, mandacılığı kabul eden, batılı efendilerine biat eden, Türkiye için beddua, batılı efendileri için hayır duaları eden bütün “ev zencilerini” teker teker temizleyerek yapıyor bunu.

Bir yandan o “ev zencilerini” temizlerken, bir yandan da “üçüncü köprü artık sadece iki kuleden ibaret” manşetleri atan o ev zencilerine inat, büyük yatırımlarını, büyük hayallerini birer birer gerçeğe dönüştürüyor, emin adımlarla geleceğe, kendi aydınlık geleceğine doğru ilerliyor.

Onurlu bir devletin, onurlu bir halkın yapması gerekeni yapıyor. Önce, “Korkma!” diyor kendi kendine, tıpkı İstiklal Marşımızda olduğu gibi, sonra “ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım, hangi çılgın bana zincir vuracakmış, şaşarım” diyor. Büyük bir devlet, büyük bir millet olduğunu hatırlıyor ve hatırlatıyor, tarihine dönüyor, özüne dönüyor, yeter artık diyor, ben bu oyunu bozarım diyor. Bozuyor da, elhamdülillah.