Değişimin sırrı, "değiş" diyeni mağlup edebilmekte...

Üç yıl dört ay önce izlediğimiz bir filmin yeni versiyonu bugünlerde siyaset sinemasında izleyicilerle buluşuyor: Değişim Baskısı!

Aslında herbiri seçimin mağlubu olan kampın doğal üyeleri olan kişi ve kurumlar şimdi bir yandan hem MHP''nin ne kadar değiştiğini yani 12 Eylül öncesinde "kan, katliam ve faşizm" izafe ettikleri bu partinin şimdi nerede olduğunu anlamaya çalışıyorlar; bir yandan da kendilerince bir değişim planı üzerinden baskıya hazırlanıyorlar. 19 Nisan sabahından itibaren bütün köşelerde hep aynı soru soruluyor, aynı cevap aranıyor. 1995 seçimlerinden sonra, "Bu Refah Partisi neyin nesidir?" şeklinde gelişen merak şimdi de MHP''yi kuşatıyor. Refah ve MHP ülkeye, seçimlerin yapıldığı sabah gelmişler gibi ham ve kaba bir merakla sorgulanıyorlar. Dahası, geçen seçimde Refah''a bu seçimde de MHP oy veren kitleler taleplerini, siyasal ve toplumsal planda sanki ilk kez dile getiriyorlarmış gibi büyük bir şaşkınlıkla evrile çevrile inceleniyor.

Basının ve onunla aynı kaynaktan beslenen bütün kurumların topluma yabancılaşmasının geniş toplum katmanlarında, ekonomik ve sosyal gruplardaki hareketlenmelere bigane kalışının bundan daha açık bir örneği olabilir mi? İnsanların siyasal taleplerini ve siyasal yönelimlerini tesbit etmekte bu kadar aciz kalan medyanın bir de siyaset dışı alanlarda atladığı, görmezden geldiği ya da istese bile göremediği gerçeklerin büyüklüğünü düşünün.

Bu insanlar, bu sahte ve yabancılaşmış kurumlar; bireylerin ya da partilerin değişip değişmediğini denetleme hakkını nereden alıyorlar? Neden bir kere de seçmenin bu soruyu soranlara "değiş artık" mesajı gönderdiğini görmezden, duymazdan geliyorlar? 19 Nisan sabahı ve sonrasında ortaya çıkan tablo, bütün siyasal analizlerden önce Türk medyası ile Türk toplumu arasındaki uçurumun akılalmaz ölçüde büyüdüğünü ortaya koymaktadır. Toplumun gerçek problemlerini tanımlamak ve ortaya çıkarmakla görevli olan medya bu işlevini tersine çevirmiş her alanda gerçek olanla sahteyi örtbasa yönelmiştir. Bazen, iğne başı büyüklüğünde bir hareket bütün rejimi tehdit eder gibi takdim edilirken, bazen de tersine ülkedeki bütün insanları yakından ilgilendiren bir hareket yok sayılmıştır. Şimdi aynı tasnif MHP için sözkonusudur. MHP de gerçekte hangi toplumsa ve siyasal taleplerin yansıması olduğuna bakılmaksızın, şekilsiz ve tarif edilemeyen ama sonuçta "teslimiyetçilik ve kayıtsız şartsız uzlaşma"ya tekabül eden bir değişim rüzgarının savurduğu atmosferde öz ile ilgili olmayan görüntülerle yargılanacaktır. İnsanların bu partiye oy vermelerinin temel sebepleri yok sayılacak, MHP sözcülerinin bazen soğan-sarmısak yiyip yemedikleri gibi müstehzi bazen de ülkücü gençlerin teröre meyilli olup olmadıkları üzerinden ürkütücü yorumlar öne çıkacaktır. Yüzde 18''in verdiği mesaj ya da beklentileri değil, yüzde 18''le politika yapan partinin ve şahısların neye ne kadar benzediği öncelik kazanacaktır.

"Değiş" diyenlerin, iktidara talip ya da ortak olacak bir partinin mutlaka değişmesi gerektiğini söyleyenler ülkede değişime karşı en duyarsız ve en tepkisiz kurumlardır.

Böyle olduğundan hem Refah''ın hem MHP''nin gelişinin gerçek anlamlarını farkedememişler; farkedemedikleri için de başlangıçta sergiledikleri sınırlı yaranmayı kısa süre sonra iç barışı bile tehdit eder bir reaksiyona dönüştürmüşlerdir. MHP değişmemişse ya da değişim bu odakların kafasına yatmamışsa belli ki bu kez de, "Gitti irtica, geldi faşist tehlike" diyeceklerdir.

Kazındığında, hepsinin altından donuk, statik bir kişilik ya da kurumsal kimlik ve mutlaka yarı demokrat bir aydın portresi çıkacak bu güce boyun eğmek adı ve içeriği ne olursa olsun bütün siyasal hareketler için en büyük tehlikedir.

Bu ülkede gücünü, medya-iş dünyası-asker, sivil bürokrasi ve benzeri güçlerin ittifakından almayan bütün siyasal hareketlerin ortak kaderi bu güçle hesaplaşmaktır. Ve ister, RP-FP ister MHP, ister de bir başkası olsun vaadedilen değişim sırrı da bu gücü aşabilmekte gizlidir.