TR
EN
AR
FR
RU
UR
Ateşten gömlek
Yolda yalnız yürürken kendi kendine konuşan insanların sayısı artıyor. Adam herhalde içinden çıkılmaz hesaplar içinde ki; bir yandan anlaşılmaz kelimeler mırıldanıyor, bir yandan eliyle parmaklarıyla sayı işaretleri yapıyor. Öyle sayıyor olmuyor, böyle toplayıp çarpıyor; belli ki yine olmuyor; sonra el müphem bir bükülüşle içine kıvrılıp yumruk oluyor. Sıkılıyor, sıkılıyor.
Adam o sırada meydana varmıştır herhalde. Bir kenara çöküyor, dizlerini karnına doğru çekip ellerini kavuşturuyor.
Gelip geçenler, arabalar, kornalar, binalar, afişler, güneş, kuşlar, su satan çocuklar. Adam nereye bakıyor? Baktığını görüyor mu? Yoksa adam hep içindeki manzaralar, alış-veriş; hesap-kitap ile mi uğraşıyor? Alnı kırışıyor. Dalgın. Belki de aç. Belki evde çocuklar ekmek bekliyor. Yahut çekler, senetler ödenmeyi bekliyor. Belki de bunların hiçbirisi yok, adamın işi yok. Cebinde parası yok. Sigarası bile yok.
Yokluk: Ateşten gömlek.
Aslında bu benzetme sevda için, ayrılık için falan kullanılırdı.
Ama şu günlerde işsizlik ve yoksulluk için tam bir karşılık.
Adam ne yapsın?
Eğer bir işçi, yahut işini yakında kaybetmiş bir işçi ise; zaten aylar yıllar boyu sokaklara indi, mitinglere katıldı, güneş altında yandı, sloganlar attı, cop yedi, tazyikli su ile savaştı, belki de gözaltına alınıp bırakıldı. Memur ise hemen hemen aynı şeyleri yaşadı. Defalarca "Hükûmet şaşırma, sabrımızı taşırma" diye söylendi. Kameralar önünde örgüt liderleri ile birlikte "bıçak kemiğe dayandı, artık gücümüz kalmadı" diye demokratik tepkilerini dile getirdi. Metrelerce uzayan kağıtlara imza attı, protesto telgrafları çekti. Köylü ise bir köylü yürüyüşüne, mitingine katıldı. Para etmeyen patatesi, domatesi caddeye savurdu, çiğnedi; gübre, ilaç, taban fiyatlarından dem vurdu. Traktör konvoyuna katılıp başkente yürümeye kalkıştı.
Memleketin her yerinde, her meslekten insanlar seslerini yükselttiler; adalet istediler, haksız gidişe dur denilsin istediler, zincirler, tabutlar taşıdılar, temsilciler seçip Ankara'ya yolladılar, Meclis'i, sorumluları göreve çağırdılar.
İMF geldi, Cotarelli gitti, Derviş geldi, dolar çıktı, borsa-banka battı, hortumlarla çalkalandı medya, demeçler verildi, sözlerden cayıldı, şu oldu-bu oldu. Hâlâ "patlama olur mu acaba" diye bir endişenin hayaleti dolaşıyor ortalıkta.
Meydanda oturan adam efendi bir adam. Azla yetinen, çileye yatkın bir adam. Bütün tepkilerini yakmadan-yıkmadan ortaya koydu. Artık patlamaya takati yok.
İçinden tek bir cümle geçiyor:
İş-Ekmek-Hürriyet...
Bunu seslendirmek de siyasilere düşüyor.
Adam o sırada meydana varmıştır herhalde. Bir kenara çöküyor, dizlerini karnına doğru çekip ellerini kavuşturuyor.
Gelip geçenler, arabalar, kornalar, binalar, afişler, güneş, kuşlar, su satan çocuklar. Adam nereye bakıyor? Baktığını görüyor mu? Yoksa adam hep içindeki manzaralar, alış-veriş; hesap-kitap ile mi uğraşıyor? Alnı kırışıyor. Dalgın. Belki de aç. Belki evde çocuklar ekmek bekliyor. Yahut çekler, senetler ödenmeyi bekliyor. Belki de bunların hiçbirisi yok, adamın işi yok. Cebinde parası yok. Sigarası bile yok.
Yokluk: Ateşten gömlek.
Aslında bu benzetme sevda için, ayrılık için falan kullanılırdı.
Ama şu günlerde işsizlik ve yoksulluk için tam bir karşılık.
Adam ne yapsın?
Eğer bir işçi, yahut işini yakında kaybetmiş bir işçi ise; zaten aylar yıllar boyu sokaklara indi, mitinglere katıldı, güneş altında yandı, sloganlar attı, cop yedi, tazyikli su ile savaştı, belki de gözaltına alınıp bırakıldı. Memur ise hemen hemen aynı şeyleri yaşadı. Defalarca "Hükûmet şaşırma, sabrımızı taşırma" diye söylendi. Kameralar önünde örgüt liderleri ile birlikte "bıçak kemiğe dayandı, artık gücümüz kalmadı" diye demokratik tepkilerini dile getirdi. Metrelerce uzayan kağıtlara imza attı, protesto telgrafları çekti. Köylü ise bir köylü yürüyüşüne, mitingine katıldı. Para etmeyen patatesi, domatesi caddeye savurdu, çiğnedi; gübre, ilaç, taban fiyatlarından dem vurdu. Traktör konvoyuna katılıp başkente yürümeye kalkıştı.
Memleketin her yerinde, her meslekten insanlar seslerini yükselttiler; adalet istediler, haksız gidişe dur denilsin istediler, zincirler, tabutlar taşıdılar, temsilciler seçip Ankara'ya yolladılar, Meclis'i, sorumluları göreve çağırdılar.
İMF geldi, Cotarelli gitti, Derviş geldi, dolar çıktı, borsa-banka battı, hortumlarla çalkalandı medya, demeçler verildi, sözlerden cayıldı, şu oldu-bu oldu. Hâlâ "patlama olur mu acaba" diye bir endişenin hayaleti dolaşıyor ortalıkta.
Meydanda oturan adam efendi bir adam. Azla yetinen, çileye yatkın bir adam. Bütün tepkilerini yakmadan-yıkmadan ortaya koydu. Artık patlamaya takati yok.
İçinden tek bir cümle geçiyor:
İş-Ekmek-Hürriyet...
Bunu seslendirmek de siyasilere düşüyor.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.