Gecenin maverası gündüzdür

İnsan yağmur gibi, gökyüzünden yeryüzüne inmiştir. İnsana verilen zaman tamamlandığında, yağmurun buharlaşıp gökyüzüne yükselmesi gibi, geldiği yere dönecektir. Nasıl gündüzün maverası geceyse, yeryüzünün maverası da gökyüzüdür. İnsan yitirdiği gökyüzünü yeryüzünün ötesinde bulacaktır. İnsanın en büyük ve en önemli görevi, yeryüzünün balını, gökyüzünün peteğine taşımaktır. Bu bağlamda, yeryüzü gökyüzünün kovanıdır.

Gökyüzünün yeryüzündeki kovanında, Yunus''un deyişiyle, “ballar balını” bulmak için, Goethe gibi: “Benim servetim zaman, benim tarlam zaman” demesini bilmek gerekir. Yeryüzünün balını, gökyüzünün peteğine taşımak için, insan zamanın ustası olmak zorundadır. Zamanın insanı değil de, insanın zamanı denetebilmesi için, insan iyilikte, güzellikte ve dürüstlükte yarışmalıdır. Zamanın nabzını tutanlar, hem yeryüzünde, hem de gökyüzünde güzellikleri arayanlardır.

Kültür ve sanatın şiirini yakalayan Mahmut Bıyıklı''nın yönetimindeki Seyr Fm''de, yılların radyo programcısı Recep Koçak''ın hazırlayıp sunduğu “İyiliğin Seyr Hali” programında, bir dönemin “Açık Üniversite”si olmuş, “Aylık Edebiyat Dergisi Mavera”yı ve çevresinde kümelenen yazarları konuştuk. Edebiyat sevdalısı Zühal Yıldırım''ın yönettiği “Adsız” dergisi de, yedinci sayısını, “Yedi Güzel Adam”a ayırdı, Rasim Özdenören ve benimle konuşma yaptı.

Mavera dergisi, “herşeyin bir maverası vardır, maverasız birşey olmaz” diyen, yedi yazarın bir araya gelmesiyle kurulmuştu. Hepsi birbirini yıllardan beri tanıyor, seviyor, güveniyor ve edebiyatın, güzelliği, iyiliği ve doğruluğu aramak olduğuna inanıyorlardı. Onların hepsi, Büyük Doğu, Diriliş ve Edebiyat dergilerini gönülden desteklediler. Mavera yazarları, Necip Fazıl, Sezai Karakoç ve Nuri Pakdil''in izleyicileri oldular.

Mavera dergisinin kurucusu yoktu, kurucuları vardı. Bu yüzden, ne zaman kuruculardan birinin adı anılırsa, mutlaka diğerleri de anılır. Birinin adı sözkonusu olduğunda, diğerlerinin de hatırlandığı başka bir dergi yoktur. Mavera dergisi adına uygun olarak, yeryüzünün ötesi gökyüzü diyerek, sayfalarında, yeryüzü ve gökyüzüne ilişkin her konuya yer verdi, insana ilişkin hiçbir konuya uzak durmadı.

Mavera yazarları, “Kutsal kitaplarda söylenmemiş bir söz yoktur” diyerek, sanatın aynasını hem yeryüzüne, hem de gökyüzüne tuttular, yeryüzünde gökyüzünü, gökyüzünde yeryüzünü görmeye çalıştılar. Mavera bilenlere öğrenci, bilmeyenlere öğretici oldu. Mavera yazarları, seküler kültürün yanlışlarına değil, kutsal kültürün doğrularına odaklandılar. Onlar hiçbir şeyin, bulunmadığı yerde, aranmayacağını biliyorlardı.

Her Mavera yazarı şiirlerinde, hikayelerinde ve denemelerinde, kutsal kültürün değerlerini yansıttı. Onların kitapları hayatlarıdır.

Gökyüzü için iyi olan, yeryüzü için de iyidir. Gökyüzü yeryüzünün maverasıdır.

Maverası güzel olanın kendisi güzel olur.