Siyasetçiye pres ve irade zaafı

Türkiye''de garip olaylar cereyan ediyor. Kavakçı''nın evine düzenlenen geceyarısı baskını, büyük bir çoğunluk tarafından kınandı. Cumhurbaşkanı ile Başbakan, müdahale etmek suretiyle tatsız gelişmelerin önünü kestiler. Adalet Bakanı da savcı hakkında soruşturma açtı.

Hemen hemen herkes, siyasi zirvenin tavrını onayladı. Ama marjinal bir grup, Ecevit ile Demirel''i eleştirdi.

Eleştirenler arasında, en dikkat çekici kişi, şüphesiz Danıştay Başkanı Erol Çırakman idi.

Erol Çırakman, 24 Ekim 1999 tarihinde verdiği beyanatta, Merve''ye sahip çıkanları yargı bağımsızlığı adına tenkit etti. Tenkitle yetinmeyip, "İstanbul Milletvekili Merve Kavakçı''nın vatandaşlığının devam ettiğini gösteren hiçbir işaret yokken, vatandaşlığının ''askıda'' olduğunu ve bunun sonucu milletvekili dokunulmazlığına sahip olduğunu söylemek oldukça zor" diyerek, Kavakçı''nın şu anda milletvekili olmadığını bile söyledi.

Aslında Danıştay Başkanı''nın sözleri çok tartışılacaktı. Ama araya Kışlalı cinayeti girdi.

Böylece siyasallaşan adaletin çarpıcı bir örneği, gündem dışı kaldı.

Ama, Türkiye''de rahat nefes almaya imkân yok ki! Danıştay Başkanı''nın sözleri suikastın dehşeti içinde unutuldu derken, aynı çizgide bir başka ses duyuldu. Vural Savaş gene tartışma yaratacak demeçlerden birini verdi.

Doğrudan Parlamento''yu hedef alıyor. Demokratlara karşı cumhuriyetin militanlığını yapıyor. Yasakçı bir zihniyet... Kavgacı bir üslup... İpleri geriyor... Vesayet rejimini savunuyor.

Ayrıca Tayyip Erdoğan''a iftira atıyor. Erdoğan onu hedef göstermedi. Aksine "Vur de vuralım, öl de ölelim" diye bağıranlara "Benim adım Vural mı ki ''Vur diyeyim'' Soyadım Savaş mı ki savaş açayım" cevabını verdi.

Sırf bu sözlerinden dolayı Vural Savaş, -hedef gösterildiği gerekçesiyle- Erdoğan aleyhine dava açtı.

Savaş, kendisine yönelik tehditlerin kaynağını daha özel ilişkilerde arayabilir.

Sormak isterim; madem bu kadar can korkusu çekiyordu, göreve ilk geldiğinde Antalya''da kaldığı evin kurşunlanması üzerine, niçin olayı kapatmak için büyük çaba sarfetti? Bir diğer sorum da şu: Yargıtay 8''inci Dairesi ile hangi sebebten dolayı bu kadar ilgili? İçli dışlı?

Kulağımıza gelen söylentileri ortaya dökersek, Savaş''ı kimin tehdit ettiği de belki anlaşılacaktır.

Şimdilik "8''inci Daire''nin esrarı" başlığı ile yetinelim.

Politikacılar siyaset üretmedikçe galiba yerlerini başkaları alıyor. Onlar da büyük bir tevekkülle buna rıza gösteriyor.

Bakalım Milli Güvenlik Kurulu''nda siyasetçiler prese sokulup gene ne gibi baskıcı kararlar alınacak?

İlk işaretlerini Radikal gazetesinin haberinden sezdik.

Meclis tüzüğünü değiştirerek başörtüsü yasağı getirilmemesi veyahut Polis Kolejleri''ne İmam Hatip mezunlarının girmesinin engellenmemesi, irtica ile mücadelede, milletvekillerinin hanesine yazılan eksi puan olarak kabul ediliyor.

Zaten Vural Savaş da, Parlamento''nun bugünkü yapısıyla, irtica karşıtı düzenlemelerin gerçekleştirilemeyeceğini söylemedi mi?

Resmen baskı sürüyor. Eğer bundan sonra, Meclis çoğunluğu tüzük değişikliği istikametinde karar alırsa, bunun hür irade ürünü olduğuna inanabilir miyiz?

Polis Kolejleri''ne neden İmam Hatipliler girmesin? Bu okullar devletin okulu değil mi? Devlet kendi okulundan korkar mı?

Elime, Türk Silahlı Kuvvetleri Konut Yönergesi''nde değişiklik yapılmasına dair bir yönerge geçti.

3''üncü maddenin (z) bendinde şöyle deniliyor:

"Konutlardan istifade eden personel ve aileleriyle, ziyaret maksadıyla gelen sivil personelden giyim tarzı çağdaş olmayan, İnkılap Kanunları''na aykırı, siyasi veya dini bir akım veya ideolojiyi belirleyen kılık kıyafette olanlara, tutum ve davranışları ile Atatürk ilke ve inkılaplarına aykırı davrandığı, yıkıcı, bölücü ve irticai görüşleri benimsediği tesbit edilenler konut bölgesine giremezler."

Bu yönergeyi bana gönderen ve ismini saklı tutan asker şunları yazıyor mektubunda: "Askeri lojman, ailenin ikamet ettiği, istediği gibi rahat edeceği özel evdir. İnsan evinde isterse terlik giyer, isterse şort. İsterse de başörtüsü takar. Hani özel hayata karışmıyorlardı? Askeri lojmanlara, pardesülü, başörtülü hanımları ve misafirlerini almıyorlar. Önce lojmandan çıkmaya zorluyorlar. Sonra da kocasına ''Karının başını aç'' diye baskı yapıyorlar. Kabul etmeyeni Yüksek Askeri Şûrâ ile ordudan atıyorlar. Askeri okulda, çocuğu olan ailelerin evlerine gidiyorlar. Tanışma ve güvenlik soruşturması adı altında, evdeki takvim, dergi, gazete, kitap ve levhaları inceliyorlar. Öğrencinin annesi, ablası başörtülü ise okuldan atıyorlar.... Rejimin ruhuna yakışmayan uygulamalar düzeltilmelidir. Hakimiyet milletvekillerinin olmalıdır. Özgürlüğe kavuşmak için kurtarıcılar arıyoruz."

Tabii bu asker vatandaşın aradığı kurtarıcılar militan-cumhuriyetçi Vural Savaş''ın aradıkları değil.

Yukarıdaki mektup bir çığlığı andırıyor.

Talep edilen esasta basit bir şey:

Yüksek Askeri Şûrâ kararlarının yargı denetimine tâbi olması.

Meclis''in kanunları bile Anayasa Mahkemesi tarafından denetlenirken, Şûrâ kararları üzerinde hiç bir denetimin bulunmamasını anlamak zaten mümkün değil. Ama, 28 Şubat sürecinde kimse Şûra kararlarını tartışmaya cesaret bile edemiyor.

Milli Güvenlik Kurulu toplantısında, özgürlükleri daha da kısıtlayıcı adımlar atılması ihtimali mevcut. Bu yüzden endişeliyiz.

MGK damgalı bir emirname salınırsa, tüzük de değişir, Polis Kolejleri''nin kapısı da İmam Hatipliler''e kapanır.

Hani adamın biri sürekli önde yürüyenin ensesine şaplak atıyormuş. Hışımla arkasına dönüp, kendisinden bunun hesabını soran muhatabına "Sende bu ense, şu yanındakinde de bu kadar para olduktan sonra, daha çok dayak yersin" cevabını vermiş.

İrade zaafı giderilmedikçe, dayak mukadder gözüküyor.