Liberaller ve AK Parti; peki kim haklı?

Bir süredir medyada, liberal yazarlarla AK Parti arasında oluştuğu savlanan çatlaktan sözediliyor. Gerçi Başbakan, Ukrayna dönüşünde gazetecilere “öyle bir ittifak da yok, çatlak da” dedi ama, “ucube” tartışmaları, içki konusundaki “aksırıncaya, tıksırıncaya kadar içiyorlar” sözü ve son dönemdeki Başbakan''a özgü, benzeri öfkeli çıkışlar, belli ki liberallerin bir kısmını çileden çıkardı.

Hemen tüm liberal eleştiriler de, Ahmet Altan''ın “Kof kabadayılık” sözünde kristalleşiyor. Reformların yavaşladığı, parti içi demokrasinin azaldığı, Başbakan''ın devletçi ve sistemci söyleme savrulduğu eleştirilerinin tamamını bu başlık altında okuyabiliriz.

Öncelikle şunu koymakta fayda var:

Ahmet Altan yönetimindeki Taraf''ın, darbeler döneminin sona ermesindeki rolü, demokratik bir Türkiye hayalinin dolaşıma girmesine yaptığı katkı nedeniyle, Türkiye için bir şans olduğuna en ufak bir şüphe yok. Birkaç talihli müstesnayı dışarıda tutarsak, yazar kategorisinde bile olsa, gazetecilerin büyük çoğunluğunun öyle çok ferahfeza şartlarda, bir eli yağda bir eli balda yaşamadığı da sır değil.

Doğrusu Başbakan''ın Ahmet Altan''a tazminat ve ceza dava açmasını, bu iki sebepten, hele de ikincisinden ötürü yadırgıyorum. Bana kalırsa, yanlış bir karardı.

Ama, liberal kalemlerin de Başbakan''ı ilk kez görüyormuş, O''nun öfkelendiğinde kurduğu ok gibi hedefini bulan ve bıçak gibi kesen cümlelerine ilk kez uyanıyormuş gibi yapmalarını da sahici bulmuyorum. O''nun hesapsızca gibi görünen konuşması, “öfkelendiğinde öfkeleniyor, sevindiğinde seviniyor, üzüldüğünde üzülüyor, rest çekmek istediğinde rest çekiyor” gibi gözüken hali, Erdoğan''ın halk nezdindeki en başat sevilme sebebi. O''nun oyları tam da oradan geliyor.

Yani, buradan bakınca, “Niye öfkeleniyor, yoksa bu ülke diktatörlüğe mi gidiyor?” diye sormak, hem “Damdan düştük, damdan düşenin halini anlarız” diyen, ama bir yandan da haksızlığa uğradığını düşündüğü anda sertleşen Erdoğan''ı hiç tanımamış olmaya, hem de şimdilerde “oh olsun size” diye sevinen ulusalcı-kemalistlerin saflarına yakınlaşmaya delalettir gibi görünüyor.

Başbakan''ın kişiliği bir yana, AK Parti''nin bugüne kadar getirdiği siyasetin, ''neoliberal denilebilecek ekonomi politikaları'' gibi, ''AB yolunda atılan hukuki adımlar'' gibi belli kısımlarının liberallerin desteğini kazanacak nitelikte olmasına rağmen, hükümetin liberallerin sözünden hiç çıkmadığını düşünenlerden de değilim. Nitekim, AK Parti''nin oy kitlesinin çok büyük bir bölümünü milliyetçi-muhafazakarlar oluşturuyor. Liberallerin tavsiyeleri demokrasinin sağlamlaşması, farklı fikirlerin ve özgür düşüncenin yaşam alanı bulabilmesi gibi gayet makul öneriler olabilir, ama siyasetçi bütün bunları gerçekleştirmek istiyorsa bile, siyasi intihar anlamına gelmeyen bir yolunu bularak gerçekleştirmelidir. Sözgelimi bir yazar, ateşkes ilan eden “APO''ya minnettarım” diyebilir ama, hangi gerekçeyle olursa olsun bu cümleyi bir Başbakan kurarsa, o cümle aynı zamanda, siyaseten “O''nun Ruhuna Fatiha” anlamını da taşır.

İkincisi, liberal kalemler pek çok serzenişlarında haklı olabilirler, bu ülkenin yaşanası bir yer olmasını isteyen bendeniz de bunların çoğuna katılırım; zaten hükümetin bazı önemli kalemlerde tökezlediği ya da yavaşladığını, Başbakan''ın fazlaca sertleştiğini düşünen muhafazakar kalemler de yeri geldiğinde Başbakan''ı eleştiriyor, ama “üsttenci”, “tepeden bakan”, haniyse “aşağılayan” o üslubun şehvetine dalmadan…

“Biz size destek verdik, diyetini azarlama istihkakı olarak tahsil ediyoruz” dediğiniz anda, kibrin oksijensiz tepelerine ışınlanmışsınız demektir.

Velhasıl, liberallerin itiraz noktaları desteksiz değil, ancak Başbakan''ın sertleşmesi de şaşırtıcı değil.

Bir de şu var tabi; AK Parti''ye daha önce destek verip, şimdilerde eleştiren liberalleri bağlar mı, ırgalar mı bu bilmem ama, ulusalcı Kemalistler şu aralar ortalıkta zevkten dört köşe olmuş vaziyette geziyor. “Biz size demedik mi a kardeşler” kıvamında şefkatli yazılar çiziktiriyor. Ne zaman düşmanlıktan kardeşliğe geçtiler, hangi ara aşağıladıkları liberalleri bağırlarına basacak derecede geniş bir affetme süreci geçirdiler bilmiyorum ama, buradan çok karikatür gözüküyorlar.

***

Bilenler bilir, bu köşede kitap tanıtmayı çok fazla sevmiyorum. Bunu yaptığımda ulaşamadığım ya da gözden kaçırdığım diğerlerine haksızlık olacak hissinden midir, nedir, sadece ve sadece adının anılmamasının kayıp olacağını düşündüklerimden sözediyorum. Bu gruba girecek birkaç kitap var; bunlardan ilki, Aksiyon''dan Zafer Özcan''ın kaleme aldığı “Arz Ederim”. 28 Şubat 1997''den 12 Eylül 2010''a kadar medyada neler olup bittiğini öğrenmek isteyenler, hafıza tazelemeyi önemseyenler için bir kaynak kitap niteliğinde. Yakın tarih medyasına kuşbakışı yapmak isteyenler için bence harika bir çalışma. İkincisi Sabah''tan Metin Sever''in “Devlet Dersinden Çakıyoruz Abiler”. Metin Sever, gazetenin haftasonu ekinde yazdığı yazıları kitaplaştırmış ve toz duman içindeki bir ülkenin fotoğrafını yazılarıyla çekerek yakın tarihi anlatmış. Akşam yazarı Ali Saydam ise, Eş ve Müşteri Nasıl Kaybedilir kitabında, “En garantili özel müşteri, en yakın eş bile her an çekip gidebilecekmiş gibi özel ihtimam ister” diyor ki, bence ilginç. Ve son olarak; Helen Rose Ebaugh''un “dışarıdan” bir gözle, “cemaati” incelediği “Gülen Hareketi” adlı kitabı. Cemaatten çekinenler, korkanlar için tarafsız, sosyolojik bir analiz. Okuyunuz, öğreniniz tadında…