Medyanın Amok Koşusu...

Kuralsız, denetimsiz, ilkesiz yayınlarıyla önüne ne çıkarsa mahvederek yoluna devam eden medyanın bu hali pür melali ''Amok Koşucusu''nu hatırtatıyor izleyenlere..

Öyle bir koşu ki, durmak yok, önüne çıkan bütün canlıları öldürerek ilerlemek, hep ileriye koşmak.. Ta ki, bir başkası tarafından öldürülene ya da yığılıp kalana kadar devam eden buhranlı bir nöbet...

Sinirlere bir fırtına gibi basınç yapıp boşandıran bu nöbette, ölene ya da bayılana kadar durmak yok. Koşmak, koşmak, koşmak var.

Amok koşusu bu.

Malezyalıların tutulduğu bir sendrom sayılan "Amok Koşusu", sıradan ve kendi halinde bir Malezyalının kafasında kurup kurup ilgisizleşmesi ve olduğu yerde uyuşmasıyla beliriyor.

Malezyalı sonra birden hançerini çekip sokağa fırlıyor. Önüne ne çıkarsa hançeriyle yere seriyor. Kan kokusu almış gibi büsbütün çileden çıkıyor. Sağını solunu görmeden dümdüz koşuyor, koşuyor. Bir kurşunla yere serilene ya da ağzından köpükler gelip bayılıncaya kadar sürüyor bu koşu...

Avusturya''nın ve dünyanın en büyük yazarları arasında yeralan, hayata karşı reaksiyonunu eşiyle elele ölüme yürüyerek bütün dünyaya haykıran Stefan Zweig''in en güzel öykülerinden ve içinde yeraldığı kitaba ismini veren ''Amok Koşucusu.''

Kuralsız, denetimsiz, ilkesiz yayınlarıyla önüne ne çıkarsa mahvederek yoluna devam eden medyanın bu hali pür melali ''Amok Koşucusu''nu hatırtatıyor izleyenlere.. Ekranlardaki yargısız infazları, mahkeme tarafından mahkum edilmemiş masum insanları bir anda suçlu ilan ediveren bu tutum medyanın ağzından köpükler saçarak koştuğu izlenimi uyandırıyor.

Durmamacasına devam eden bu koşuda medya, sapık gizli kameraları, sinsi mikrofonları ile saldıran, şiddet silahıyla vuran medyanın histeri nöbetinin sonu bir türlü gelmiyor. Saldırıyor, yokediyor ve yoluna devam ediyor. Ancak Zweig''in öyküsünde, Amok Koşucularının cezalarını görmeleri pek uzun sürmüyor.