Umut için ahlak ve sabır vakti!

Dışarıdan da içeriden de, yakından da uzaktan da aynı; nereden, neresinden baksan değişmiyor; bu memlekete dair bir umut gözüküyor… Cemreleriyle havaya, toprağa ve suya geleceğinin haberini bırakmış bahar gibi, karanlıktan usulca sıyrılan kızıllık sayesinde kesinkes doğacağı anlaşılan güneş gibi ya da ne bileyim eteklerini beline vurmuş, uzaktan bize doğru seğirten neşeli bir kadın gibi… Bu ülkeye bir umut geliyor.

Peki, nedir bu umudun mesnedi, devlet İmralı"yla ilk kez mi görüşüyor? Elbette hayır, yeni yeni yayınlanmaya başlayan hatıratlarda da anlatılmaya başlandığı gibi Öcalan"ın İmralı"daki ilk günlerinden bu yana devlet ama şu kişiler, ama bu kurumlar aracılığıyla görüşmeleri sürdürüyor. Devlet İmralı"yla ilk kez görüşmediği gibi, manzarayı bulandıracak hadiseler de halen sürüyor.

Sözgelimi, Güneydoğu"dan gelen ve elbette tüm Türkiye"nin yüreğine acı salmış şehit cenazelerinin oluşturduğu öfkeyi "Türk meselesi" olarak tevil etmeyi tercih edenler; bu acılardan hükümete yönelik bir eleştiri/baskı unsuru damıtma gayretiyle konunun soğumasına asla izin vermiyor.

Bütün kesimlerin ve tarafların en küçük iyi niyet kırıntılarına bile ihtiyaç duyulan şu dönemde mesela o köşelerden hala "Bu ülkede bir Kürt meselesi varsa, artık bir de Türk meselesi var" cümleleri kan gibi yüzümüze sıçrıyor. Birileri anlayacağınız içlerinden, "30 yıllık meseleyi, bu hükümet mi çözecekti?" cümlelerini geçiriyor; geçirmekle kalmıyor, düşmanlık, kin, nefret tohumu atıp, bu tohumlardan çıkabilecek kargaşa ihtimalini beklememeye devam ediyor.

Öte yandan Karadeniz turuna çıkan BDP"lilere lümpen saldırılar yapanlar da; Diyarbakır"da yol kesip bir servis aracına molotof atanlar da, yine bu ülkede yaşıyor…

Ama işte umut da; tüm kötü koşullara insan olarak ve öyle kalarak direnebilme ahlakı, sabrı gerektiriyor. Bu ülkede iyi şeylerin olabileceğine yönelik inanç, tam da bu sabır yüzünden sürüyor…

Bir yandan aklım ve gönlüm, "Oğlumun mezarında dua etmeden ölürsem, gözüm açık gideceğim" diyen 105 yaşındaki Berfo Ana"ya gidiyor. Ömrünü 33 yıl önce gözaltında kaybolan oğlunu arayarak geçirmiş olan o beyaz tülbentli yaşlı kadın; şimdi Cemil Kırbayır"ın kemiklerinin bulunup defnedileceği güne kadar açık olan bir mezarın yanında yatıyor…

Orhan Miroğlu"nun 20 Eylül 1992"de Diyarbakır"da öldürülen Musa Anter"i anlattığı, Musa Anter Cinayeti adlı kitabının tanıtım bülteninde şunlar yazıyor:

"1929-1935 yılları arasında Mardin yatılı ilkokulunda okuyordum. İl vilayet kapısı önünde teneşir tahtası büyüklüğünde iki seki yapmışlardı ve her gün o sekilerde kanlar içinde paramparça olmuş iki Kürt gencini vitrinlerlerdi. Gaye Kürt halkının gözünü korkutmaktı.

Bir gün ben oradayken Kurdis köyünden dayım sayılan Bengo"nun ölüsünü gördüm. Çuval gibi bir katıra yüzüstü yüklemişlerdi. Bengo dayı uzun boylu yakışıklı bir gençti. Yeni öldürüldüğü için daha vücudu katılaşmamıştı. Katırın yanlarından o canım kınalı elleri ve ayakları sallanıyordu.

Vilayet kapısına getirdiler. Jandarmalar O"nu bir yük gibi, katırın üstünden yere fırlattılar ve sonra da O"nu sırtüstü vitrine yatırdılar. Yaşlı gözlerle yaklaştım. Dayımın gözleri açıktı ve sanki bana bakıyordu. O an gözlerinden şu manayı çıkardım: "Oğlum Musa görüyorsun halimi! Sana ne diyeyim? Sen bilirsin!"

Biliyorum, umudunu yitirmemiş ama umduğunu asla bulamamış insanların ülkesi bu ülke.

Ama yine de bir umut yürüyor sanki; bahar gibi, güneş gibi, şen şakrak, ışık saçan bir kadın gibi... Bu, sizi bilmem ama bana iyi geliyor…