Sözünü sakınmazdı

Akif''in, bildiğimiz kalbi daima yumuşaklıkla, şefkatle, merhametle yüklüdür.

Akif İnan, sözünü sakınmayan insanlardandı. Ne var ki, sözünü sakınmamak çoğu insanı nobranlığa iterken, Akif nezaketi asla elden bırakmazdı. Buna rağmen, insanlar, işitmek istemedikleri sözleri işittiklerinde içlerine hoşa gitmeyen bir duygu, bir ukde yerleşebilir. Belki bazılarının kalbinde halen böyle bir duygunun, böyle bir ukdenin bırakılmış bulunduğu yerde kaldığı gözlenebilir. Bazan benim bile, keşke böyle söylemeseydi, diye aklımdan geçirdiğim çıkışları vaki olmuştur: Akif''in sözünün doğruluğundan duyduğum kaygıdan dolayı değil, fakat o sözlerin yanlış anlaşılma ihtimalinden dolayı, bazan da muhatabının hazımsızlığının o sözleri farklı istikametlere çekebilme ihtimalinden dolayı.. Ama Akif''in, bildiğimiz kalbi daima yumuşaklıkla, şefkatle, merhametle yüklüdür. O, uyarılarını dile getirirken, bilinmelidir ki, muhatabını himaye etme güdüsüyle hareket etmektedir. Öyleydi. Ancak onun karizmatik kişiliği, çoğu kez, başkaları tarafından tepeden bakıyormuş gibi de algılanmıştır.

1969 yılındaydı. Günlük bir gazetenin çıkartılacağına dair bir söylenti vardı. Ben henüz o mahfilleri tanımıyordum. Ama her nasılsa, istişare için Akif''le benim de çağırıldığım haberi geldi. İkimizle bir arada istişare edilmek istenmiş. Akif''le birlikte verilen adrese gittik. Günlük gazetenin gerekliliği üzerine bir giriş konuşmasından sonra, bizimle istişare etmek lüzumunu hissetmiş olan zat: "Öyle bir gazete çıkartalım ki, dedi, o gazeteyi elimize alıp: ''buyrun sayın savcım, buyrun sayın paşam'' diyerek gazetemizi rahatlıkla onlara takdim edebilelim!" Akif, bu sözleri işitince, hemen itiraz etti: "Hayır hocam, dedi, öyle bir gazete çıkartalım ki, sayın savcım ve sayın paşam, o gazeteyi kendisi bayiden alıp okumak zorunda kalsın!"

Akif''ten dinlemiştim. Sanıyorum 1960''lı yılların başları, o tarihte aylık Hilal dergisini yönetiyor. Bir gün dergiyi Sezai Karakoç ziyaret ediyor. Akif, Sezai beyi gıyaben tanıyor. Şiirlerini ve bazı yazılarını okumuş. Derginin sahibi Salih Özcan''ın bürosunda üçlü bir sohbet.. Akif, Sezai beyin sohbetinden, konuşmasından memnun kalıyor. Ancak söylemeden edemeyeceği bir fikri var. Biraz tereddütten sonra, kendini alamıyor: aslında yaptığı işin gaf olduğunu düşünmüyor, ama çok geçmeden gaf işlediğini farkediyor. Vedalaşırlarken Sezai beye şunları söylüyor: "Gördüğüm kadarıyla ciddi bir insana benziyorsun. Okuduğum kadarıyla yazıların da iyi. Ama.. ama şiirlerin.. şiir yazmayı bırak ve kendini yazılarına ver!" Dediğine göre Sezai bey, Akif''in bu öğüdünü sükûtla geçiştiriyor. Akif, bu anekdotu anlatırken, gülümseyerek kafasını iki yana sallar ve: "Ama o tarihte, Sezai bey, bize şairlik dehasının ürünleri olan şiirlerini henüz göstermemişti. Dolayısıyla o tarihte ona bunları söylemekte mazurdum." diye ilave ederdi.

Akif, Cahit Zarifoğlu''nun şiiri için de, gerek onun sağlığında, gerekse ölümünden sonra, geç bir kabulleniş gösterdiğini itiraf ederdi. Cahit için kullanılan: "Şair-i maderzat" (anadandoğma şair) ifadesi onundur. Aslında ne Cahit''in, ne Sezai Karakoç''un tarzı ve telakkisi kendisine uymamakla birlikte, her ikisini de her zaman takdirle, beğeniyle anardı. Ama o şiirlerin kendi telakkisine uymadığını söylemekten de çekinmezdi, çünkü kendi şairliği üzerine karmaşa yaşamazdı, kendi şiirine de güvenirdi.