Okullarımız sadece bir şeyler öğreten kurumlar olduğu için eğiten kurumlar olmadığı için bir şeyler öğreniyoruz ama eğitilmiyoruz. Eğitimden (terbiyeden) yoksun olarak yetiştiğimiz için de hangi hareketin doğru hangisinin yanlış olduğunu pek kestiremiyoruz.
İyi okullarda okumuş iyi bir mevkie gelmiş, ekonomik durumu da iyi sayılan eğitim (terbiye) mahrumu o kadar çok insanımız var ki.
Bazen çıldırası geliyor insanın.
Mesela teknoloji harikası cep telefonları görgüsüzler elinde çıldırtan cihazlara dönüşebiliyor.
Cep telefonları bazen eğitim düzeyimize ayna tutan bir cihaza dönüşüyor.
İstanbul trafiğine yakalanmamak için metroyu seyrek sayılmayacak kadar kullananlardanım.
Onlarca insanın bulunduğu metro vagonunda çınlayan acayip telefon seslerinin ortama verdiği havayı anlatamam.
Bi defa telefonlara yerleştirilen zil sesleri bir alem, telefonu kullananlar bir başka alem..
Koca vagonda sanki ondan başkası yokmuş gibi konuşanların haddi hesabı yok.
Tabii telefonunun kibarca açıp fısıltı ile sonra görüşelim diyerek telefonunun kapatan nezaketli insanlar da var ama bağıra bağıra konuşup çevreyi kirletenler de.
Çevre kirliliğini sadece yere izmarit atmak, çöp dökmek olarak algılıyor garibim.
Geçenlerde çok önemli bir toplantıdayız. Değerli bir insan çok hassas bir konuyu anlatıyor. Nefesleri tutmuş dinliyoruz. Ama dinleyemiyoruz. Çünkü böylesi nezih bir toplantıya katılan yüksek düzeyli kimi insanlar cep telefonlarını -kapatsınlar demiyorum ama- sessize ya da titreşime almayı akıl edememişler ki sağdan soldan telefon sesleri o nezih ortama limon sıkıyor. Hadi unutmuşlardır diye iyiye yoralım derken, üstelik ön tarafta duran ve ortalığı velveleye veren telefonunu kapatmak yerine açıp cevap veren şahsı görünce diplomanın ya da mevki ve makamın değeri sıfıra iniyor benim gözümde. Kürsüde hatip konuşuyor salon tıklım tıklım dolu ama beyimiz tınmıyor yüksek sesle cevap veriyor.
Hani fıttırmak diyorlar ya tam o raddeye geliyorsunuz. Salondakiler bu hareketi hissedilir şekilde kınıyorlar. Zannediyorsunuz ki artık herkes tedbirini almıştır. Hayır bu sefer bir başka telefon hem de en yüksek tonda bir müzik çalmaya başlıyor. Sahibi utanır da kapatır diye düşünürken tam tersini yapıyor. Telefonu açıyor ve karşısındaki sağırmış gibi bağırarak cevap veriyor. Salon buz kesiliyor. Hatip ikazda bulunuyor. Herhalde anlaşılmıştır diye düşünüyorsunuz. Ama hayır birkaç dakika sonra aynı telefon aynı tonda çalmaya başlıyor ve telefon sahibi aynı görgüsüzlükle yüksek tonda cevap vermeye başlıyor. Bu kez salondakilerin sabrı taşıyor dört bir yandan müdahale ediliyor.
Bu telefonu çalanlar cahil insanlar değil. Yüksek okul bitirmiş öğrenim görmüş ama eğitim alamamış bizim insanlarımız.
Ya camilerde yaşanan rezalet. Artık cami girişlerinde cep telefonlarını sessize alınmasına dair uyarılar var. İmam da namaza başlamadan önce safları sık tutun ikazının yanı sıra cep telefonlarını kapatın ya da sessize alın ikazı yapıyor. Buna rağmen namazın tam ortasında oynak bir türkü çalmıyor mu?
Hadi mazur görelim unutmuş diyelim. Kardeşim uzat elini kapat telefonu. Hayır kapatmıyor. Namazının bozulacağını zannediyor garibim. Oysa farkında değil bütün bir cemaatin namazını bozmaktan beter ediyor.
11 Kasım 2009 tarihinde Hayrettin Karaman hoca namazda cep telefonunu kapatmanın caiz olduğunu yazdı.
Ama hayır bizimkiler namazını bozacağı korkusuyla telefonunu kapatmaz ve camideki bütün cemaate Niksarın fidanları türküsüyle namaz kıldırır ve herkesin namazını bozmaktan beter eder.
Mehmet Şevket Eygi köylülük derken bunları kastediyor olmalı.
GİRESUN''UN Doğankent Müftülüğü, namaz sırasında cep telefonlarını kapatmayan cemaat için ilginç bir uyarı afişi bastırıp cami kapılarına astırmış.
“Hak ile irtibat için, halk ile irtibatı kes”
Hadi camileri halLetlik diyelim ya öteki kamusal alanlar?!
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.