Bayramınız mübarek olsun, hayırlı işler

Veda, dokunaklı bir şeydir her zaman. Ben, Mevlid-i Şerif''te Fatıma anamız''ın Peygamberimiz''in dar-ı bekaya geçeceğini anladığı dakikaları okurken çok hüzünlenirim.

Yani, Fatıma, "Ey canım baba, halin nedir?" diye sorarken.

Peygamberimiz, kızına, "Dosta ulaşmak diler canım benim" derken.

Bilal, O''nun mihraba gelmeyeceğini anlayıp ağlayınca…

Veda Hutbesi''nin en yakıcı, en hüzün verici yeri, Peygamberimiz''in, "İnsanlar, beni dinleyin… Belki bu seneden sonra sizinle bir daha burada buluşamayacağım" cümlesidir.

Ben, öyle büyük bir vedadan bahsetmiyorum. Ama, Ramazan-ı Şerif''e ''Veda'' düşüncesi, buralardan başladı, bir sürü şey çağrıştırdı bana.

Ramazan-ı Şerif, gitti. Birkaç saat sonra ''Şevval hilali'' görünecek. Bu yazıyı okurken, Allah izin verirse, Şevval''de olacağız.

Ramazan yalakalığı değil bu, beni tanıyanlar, yalakalığa pek dilimin dönmediğini bilir.

Düz konuşmayı severim ben.

Yalan olur, ''Ramazan''ın biteceğine sevinmiyorum'' dersem.

Seviniyorum Ramazan''ın biteceğine. Yarın (bugün) oruç tutmayacağım için seviniyorum.

Ama, yalan olur, ''Ramazan''ın biteceğine üzülmüyorum'' dersem.

İkisi bir arada. Demek, Allah insanı böyle yaratmış.

Ramazan-ı Şerif giderken, büyük bir dost, hatırlı bir dost, çok sevgili bir dost, evimize gelmiş, bize konuk olmuş da gidiyormuş gibi, hüzünleniriz.

(Tabii ki herkes hüzünlenmek zorunda değil. Zaten ben de hüzünlenip kalmıyorum.)

Bu sabah, namazdan çıkınca, güneş bir mızrak boyu yüksekteyken çay içebileceğim mesela. Ayağın yerden kesiliyor gibi. Harika!

Ya da, camiden çıkarken bir arkadaş bir limonlu -veya başka bişeyli- şeker uzatacak, ''al ağzın tatlansın'' diyecek, ne tuhaf. Dün yoktu böyle bir imkanımız, bugün var.

Ya da evde, kahvaltı sofrasında, herkes bir hoş. O saatte, o sofra, gökten gönderilmiş gibi.

O sofrayı, Allah''ın bahşettiği, herhalde en çok o zaman hissedilir.

İftar demeye en layık sofra, o kahvaltı sofrasıdır herhalde.

Bayramınız mübarek olsun.

Veya Boşnaklardan işittiğim gibi, ''Bayram-ı Şerif Mübarek olsun.''

Veya, ''Bayramınız kutlu olsun.''

Bazen köylerde rastlarım, ''Bayramın mubarekli olsun.''

Bu da olur.

Hayırlı işler?

Olur.

Hayırlı Bayramlar?

Size tuhaf gelmiyorsa, o da olur ama, bana tuhaf geliyor.

Bayramdır. Önce tebrik et, sonra uğurlarken, ister hayırlı işler de, ister hayırlı bayramlar de, ne edersen et.

Ramazan herkesin ramazanıydı.

Oruç tutanın da, tutmayanın da.

"İnsanlar, Ramazan-ı Şerif''te Allah''ın konuklarıdır" denilir; Ramazan''da insanlara iyi davranmak tavsiye edilir.

Bana göre bu söz, cümle kullara şamildir.

Bayram da herkesin bayramı.

Oruç tutanın da tutmayanın da.

Tutamayanın da.

Geçen bayram, camide, cemaatle bayramlaşırken, çok yakın bir dostum, erken çıktı.

Çıkışta baktım, gitmemiş.

Kulağıma söyledi.

Hüzünlenmiş. Bana diyemedi ama, belki ağlamış.

Babası aklına gelmiş.

Kiminin annesi gelir aklına, kiminin babası.

Kiminin oğlu, kiminin kızı.

Bu yüzden, coşarken mübalağa etmemek lazım.

Ama bayramdır. Sevinmek vardır bayramda.

Sevindirmek de vardır.

Demek ki biz, ne kadar korku ile ümit arasında bir ümmetsek, o kadar hüzünle sevinç arasında bir ümmetiz.

Bağcılar''daki, Şişli''deki, Beykoz''daki, Kadıköy''deki yoksulu da unutmamak lazım, Londra''daki, New York''taki yoksulu da.

Tabii ki, Mogadişu''daki yoksulu da.

Ramazan''ın son gününde, orucun son saatlerinde, çaysız, tütünsüz, benden bu kadar

Bayramınız mübarek olsun.

Hayırlı işler!