Aşk; hiç görmediğin halde 132 yaşında bir adamı sevmektir

Bu yazı bir ''Sevgililer Günü'' yazısı değildir. Yazının başlığında anlatılmak isteneni anladığınızda gözyaşlarınızın yanaklarınızı yalayıp geçtiğine şahit olacaksınız. Evet, onlarınki bir aşk hikâyesi, hem de ne aşk! Bilmem farkında mısınız sosyal medyada uzun süredir, bir takım sesler yankılanıyor. Yüzlerce insan atasına olan hasretini, deyim yerindeyse üstünü başını yırtarak, nasıl özlem yangınlarında kavrulduklarını, ne denli ''Hasretinden prangalar eskittim'' modunda olduklarını bas bas bağırıyor bizlere. Etkilenmemek mümkün değil inanın. Uzun süredir bu denli dışavurumcu olmalarının nedenlerini, bu koyu sevgilerinin boyutlarını, nasıl bu denli akıldan fikirden âzâde olabildiklerini düşünüyorum.

Twitter ve Facebook''ta yüzlerce kayıp ruh, en irkiltici cümlelerle atasına olan özlemini höykürüyor. Bu hususta yaptığımız en ufak eleştiride hep aynı tarife, ''O olmasaydı baban kim olacaktı?'' sorusu hakarete bulanarak dayatılıyor. (Hâlâ tedavülden kalkmadı bu soru…) Binlerce insanın neredeyse varoluşlarını, nefes alışverişlerini, babalarını, hatta ebelerini falan borçlu olduğu bir lider daha var mı acaba dünyada? Belki Kuzey Kore lideri Kim Jong-il olabilir. Bana tuhaf gelen bu yapışkan sevgi+özlem, büyük ihtimalle Kuzey Koreliler tarafından normal karşılanacaktır. Zira bu fanatiklikleri ile Kuzey Korelilerle birçok noktada ortaklaşabilirler.

Yıllarca o ant senin, bu tören benim bütün o ritüellerinin, ''Atatürk geldi düşmanı yendi, bu güzel yurdu bizlere verdi'' masallarının bu insanların beyinlerini ipotek altına almak için yapıldığı gayet aşikâr! Bu kesimi gerek duruşu, gerek ''zekâ''sıyla en iyi şekilde temsil edenlerden biri olan Helin Avşar''ın ''Ben laik olmasını istiyorum her şeyin, ne mutlu Türkiye!'' cümlesini hatırlarsanız, bu arkadaşların ''zekâ'' seviyelerine dair de bir fikriniz olmuş olur.

İsterseniz bu ''Atatürk Çiçekleri''nin atalarına olan özlemlerini, sevgilerini nasıl ifade ettiklerine bir göz atalım:

''Bir karar almadan evvel atam ne yapmamı isterdi diye düşünürüm'',

''Ne darbe ne hilafet, ben saygı duruşu istiyorum'',

''Benim sevgilim 132 yaşında biliyor musunuz?'',

''Aşk; hiç görmediğin halde 132 yaşında bir adamı sevmektir'',

''Olmasaydın olmazdık'',

''Kasımda aşk başkadır diyorlar, bilmiyorlar ki ben aşkımı 10 Kasım 1938''de toprağa verdim''...

İlayda, Rüzgâr, Gökbörü gibi isimlerin, başındaki ''T.C.''leri ile Kemalizm''in uslu kuzucukları olarak aslında nasıl tıbbi bir desteğe ihtiyaçları olduğunu görmüyor musunuz? Sanal ortamlarda ''atam, atam'' diye eşelenen bu kayıp ruhlar rehabilitasyona muhtaç değiller mi sizce de? Atalarının adı her geçtiğinde arka ceplerinden falan iki damla gözyaşı çıkarmaları normal mi?

Hakikatlerden bu denli kopmuş olmalarından, kendi halklarına karşı bu denli şirretleşmelerinden, çıktıkları kabı beğenmemelerinden, tıka basa Kemalizm''le doldurulduklarından dolayı her türlü iletişime kapalı oluşlarından, halkın tercihlerinin üzerinden gerekirse tanklarla geçilmesi gerektiğini savunmalarından falan açıkçası ürküyorum.

Artık Dünya Sağlık Örgütü mü olur, Sağlık Bakanlığı mı bilemem ama birileri bu insanlara bir el uzatmalı. Ya da en azından parapsikoloji biliminden yardım alınıp bir ruh çağırma seansı da ayarlanabilir ki bu konuda Nur Serter hocamızın tecrübeleri olduğunu da gayet iyi biliyoruz. (Bkz. ''Sevgi Birliği'' tarikatı). Maksat; bir nebze de olsa hasreti dindirmek…

Âşık Mahsuni Şerif''ten bir alıntı ile bitirmek istiyorum yazıyı: ''Ararım izini Dolmabahçe''den, bir daha dönmez mi bu yola giden, içimde sen, gözümde sen sarı saçlım mavi gözlüm, nerde nerde nerdesin dost?'' (Ağlayacağınızı söylemiştim.)