Son aylarda ülkemizde yaşanan olaylar hayatımızın pek çok alanına dair algılarımızı yeniden biçimlendirdi. Bu yeniden yapılanmaların bir kısmı kendiliğinden gerçekleşirken, önemli bir bölümü de üzerinde düşünmemiz ve sorgulamamız gereken durumları göz önüne serdi. Özellikle gençlerin milli ve manevi değerlerin ışığında, yaşadıkları topluma ve toplumun değerlerine sorumluluk duygusuyla yetişmesi gerekliliği, daha önce gençlerle ilgili önemsediğimiz pek çok değerin önüne geçti.
Eğitim ve öğretim hayatları boyunca yalnızca akademik başarılarına odaklanılan, daha iyi eğitim almaları ve iyi meslekler tercih edebilmeleri için aileden uzaklaşmalarına göz yumulan, sorgusuz sualsiz bir adanmışlıkla şekillenmelerine ortam hazırlanan gençlerin; kötü niyetli insanların elinde nasıl bir tehdit unsuruna dönüştüğüne hep birlikte şahit olduk.
Tüm bunlar gösterdi ki hepimizin canını yakan ancak bir milat olarak kabul ettiğimiz bu dönüşümün istikrarlı bir şekilde sürdürülebilmesi için en büyük sorumluluk, anne babalara ve eğitimcilere düşmektedir. Okul başarısının tek başına bir anlam ifade etmediğini, muhakeme ve sorgulama becerisinden yoksun, değerleri olmayan, vatanına ve milletine vefa duymayan bir neslin kendisine, ailesine ve topluma yararlı bir birey olamayacağını önce anne babalar ve eğitimciler kabul etmelidir.
ANNE BABALAR OLARAK SORUMLULUKLARIMIZ
Çocuklar büyürken hayata dair derinlikli bir anlama çabası içine girerler. Bitmek tükenmek bilmez merakları, çoğu zaman ebeveynleri usandırıcı soruları ile zengin bir sorgulama becerisine sahiptirler. Bilişsel düzeyleri geliştikçe sorular yerini, itirazlara, mantıksal çıkarımlara, neden sonuç ilişkilerini anlamlandırmaya bırakır. Özellikle otoriter ve narsistik kişilik özellikleri taşıyan ebeveynler için bu yıllar sıkıntılıdır. Onlar, çocuğun sorularına cevap vermeyi, çocuğu dinlemeyi, onunla konuşmayı adeta kendilerine zül kabul ederler. Kimi zaman geçiştirici, çoğu zaman küçük düşürücü yaklaşımlarla çocukları örseler, özgüvenlerini kırarlar. Böyle ailelerde büyürken kendini ifade etme zemini bulamayan çocuklar, gençliklerinde onları dinleyen, değerli ve özel hissettiren kişi ya da organizmaların içinde daha kolay yer bulurlar. Böyle bir ortamda daha önce görmediği önem ve değeri bulan genç, kendisini “farklı ve seçilmiş” gördüğü gibi, onu var eden yapıya karşı da derin bir minnet duyuyordur. Yetiştiği aileden getirdiği “itaat edersen kabul görürsün” bilinci ile de o yapının ya da kişinin bir neferi olmak için gönüllü olması kaçınılmaz olacaktır.
Yalnızca otoriter ya da narsistik kişilik özellikleri taşıyan ebeveynler itaatkâr nesiller yetiştirmezler. Mükemmeliyetçi tutum sergileyen aile yapılarında yetişen çocukların da sorgulama, kendi başına karar alarak harekete geçme yetileri gelişmez. Ne yapması ve nasıl yapması gerektiği sürekli olarak hatırlatılan, her davranışına müdahale edilen, sürekli izlenen çocuklar, kendileri gibi olma özgürlüğüne sahip olamazlar. Yönerge almadıkları hiçbir işi kendiliklerinden düşünüp gerçekleştiremezler. Bu çocuklar yoğun olarak eleştirilme, hata yapma korkusu taşırlar. Bu yüzden kalabalık gruplarda çoğunlukla birlikte hareket etmek, onlar için güvenlidir. Öngörüsü olmayan, bir sonraki aşamada ne yapması gerektiğini düşünemeyen yetişkinler olduklarında, kendilerine söyleneni sorgusuz sualsiz yerine getirirler. Komut gelmediğinde ise donup kalırlar!
İçinde bir değer taşımayan her tutum doğru bile olsa yanlış sonuçlara yol açar. Ebeveynler olarak düşünen, sorgulayan, akleden çocuklar yetiştirirken; vicdan, ahlak, sorumluluk, vefa, adalet gibi değerlerin ışığında ilerlemeli, kendi hayatlarımızla çocuklarımıza örnek olabilmeliyiz.
EĞİTİMCİLER OLARAK SORUMLULUKLARIMIZ
Ülkelerin kalkınmasında ve ilerlemesinde toplumu yönlendirmesi beklenen, ülkenin geleceği, itici ve geliştirici gücü olarak kabul edilen gençlerin doğru yönlendirilmesi, toplumun ortak sorumluluğudur. Bu sorumluluğun önemli bir payesi de eğitimcilerindir. Okul çağı çocukları, eğitim hayatları boyunca zamanlarının çoğunu okulda geçirirler. Bu bağlamda en içine kapanık çocuk için bile okul ortamı bir sosyalleşme ve kendini ifade etme fırsatıdır. Anne babaların gözünden kaçan bir sorun, dikkatli bir öğretmenin fark edip destekleyeceği bir çözüme dönüşebilir. Ancak eğitim sistemimizde ihtiyaca göre değişen ve güncellenen müfredatlar kadar eğitimcilerin de kendilerini güncellemeleri öğrencilerin eğitim ortamlarından en üst düzeyde yararlanabilmeleri için gereklidir.
Ülkemizde eğitim sisteminin; öğrencinin soru sormasına, kendisini ifade etmesine, muhakeme ve sorgulama becerilerinin geliştirilmesine fırsat tanıyan bir yaklaşıma evrilmesi ivedilikle sağlanmalıdır. Bunun için eğitimcilerin de sistemle birlikte kendilerini güncellemesi devletin değil bu alanda hizmet veren kişilerin bireysel sorumluluğu olmalıdır.
Sorgulama ve düşünme becerisi gelişmemiş bir neslin öğrenciliğinin parlak olmasının bir anlam ifade etmediğini yine yaşananlar bize açıkça göstermiştir. Eğitimcilerin akademik başarıya fazlaca yoğunlaşıyor olması, başarıyı besleyen ve yönlendiren değerlerin yeterince telaffuz edilmiyor olması üzerinde düşünülmesi gereken bir noktadır. Öğrenim hayatı boyunca başarılı bir performans göstermiş kişilerin kötü niyetli kimselerin ağına bu kadar kolay düşüyor olmaları, sorgulamaksızın kendilerine söylenilenlere itaat ederek hareket ediyor olmaları çok çarpıcıdır. Son yıllarda eğitim camiasında zeka ölçümleri ile özel sınıflarda özel eğitimlere tabi tutulan öğrencilerin, akıl yürütme, muhakeme yapabilme, kıyaslama ve değerlendirme becerilerinin hiç geliştirilmediği kendi otoritelerine hizmet eden kafalar yetiştirildiği çarpıcı biçimde karşımızda durmaktadır.
OKULA GERÇEK ANLAMINI KAZANDIRMAK
Okullar, milli ve manevi değerlerin aileyle eş zamanlı olarak kazandırılabileceği kurumlardır. Öğrencilerin kendi anne babalarından çok öğretmenlerini örnek almaya meyilli olmaları, öğretmenlerin ders dışındaki yaşamlarından, ideolojik söylemlerinden, karakter özelliklerinden etkilenebildikleri bunun bir göstergesidir. Dünya görüşü, siyasi duruşu, yaşam tarzı ne olursa olsun, eğitimcilerin milli, manevi ve temel insani değerler konusunda duyarlı olmaları öğrencilerin de bu bilinçle yetişmesine katkı sağlayacaktır.
Eğitim sistemimizin bu bağlamda yeniden değerlendirilmesi, eğitimcilerin mutlak itaat beklentisinde olmaksızın, kendisini ifade edebilen, kurallar üzerinde konuşup fikir yürütebilen, değerlerinin bilincinde, sorgulayabilen, soru sorabilen, nedenini araştırabilen zihinler yetiştirmeyi hedeflemeleri bir kez daha önem kazanmıştır.
Bugün anne baba ya da öğretmen olarak kendi sözümüzden çıkmayan, itaatkar, düşünmeyen, sorgulamayan, problem çıkarmayan çocuklar yetiştirirken, yarın kimlerin eline kişilikleri yok edilecek aşırı uyumlular vereceğimizi hesaba katmak zorundayız.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.