Kemâlât yolculuğumuzun kılavuzları

Hayatımızda karşılaştığımız ve ortak bir geçmişimizin olduğu insan sayısı kaçtır? Hiç bunu düşündük mü? Kaç kişi olduğu ile ilgili nicelik önemli olabilir ancak nitelik kısmı daha önemli desem, ne dersiniz?

Belki şu an ne yaptığından haberdar bile olmadığımız, zamanında aynı ranzada uyuduğumuz yol arkadaşımızdan paylaşmayı, mevta olmuş büyükannemizden çiçekleri ve kedileri sevmeyi, geçmişte tartıştığımız şu an hayatımızda olmayan bize büyük adrenalin yaşatmış bir takım kişilerden öfkemizi kontrol etmeyi ve hatalarımızı görmeyi öğrenmiş olabilir miyiz? Nitelikten kastım bu aslında…

Hayatımıza giren insanlar; görmek isteyen ve gören kişiler için bir kılavuz görevi üstlenir. Her insan bir dünyadır ve her insan bir hikâye barındırır içinde… O dünyaya girdiğimizde ve hikâyesini dinlediğimiz insanlar ile iletişim halinde iken onlardan çok şey öğrendiğimizin farkına varabilmek önemli… Ancak bunu kişiler ile muhatap olduğumuz an değil, daha sonra ya da yıllar geçince anlayabiliyoruz.

YOLUMUZUN KESİŞMESİ TESADÜF DEĞİL

Yaşamdaki amaçlarımızın belki de en önemlisi yaşamın anlamını keşfetmek, kendimizi bilmek ve bu doğrultuda hareket etmek diyebiliriz. İnsan, hayatında bedenî ve ruhî yeteneklerinin gelişme sürecini tamamlayarak en yetkin duruma ulaşmaya başladığı zaman olgunlaşma çağına girmektedir. Yani hem zihinsel hem duygusal bütünlüğü sağlayarak bu ikisinin denge içerisinde olduğu holistik bir yaşam düzeyine ulaşmaya yaklaştığında tuğlaları yerli yerine oturtmaya başlamış olmaktadır. İşte bu yolculukta rastladığımız ve bazı şeylerimizi paylaştığımız konumda olan insan faktörü bizim için önemli bir yere sahiptir. Çünkü karşımıza çıkan insanlar ile yolumuzun kesişmesi tesadüf değildir esasında… O kişilerin bize olgunlaşma yolunda olumlu yönde dokunan ve mutlaka almamız gereken bir dersi öğreten tarafı vardır. Her biri kendi içinde anlam ifade eden bu insanlar, kudretli ve yüce varlık olan Yaratıcı’mızın yarattığı eşrefi mahlûkat olan bizlere, kemalâta erişme yolculuğunda sağladığı vesilelerdir. Bu göz ile bakabilmek hatta görebilmek ise bizlere kalmıştır.

Hayatımızı mahvettiğini düşündüğümüz adını dahi anmak istemediğimiz insanlara bir de işin bu tarafından bakmayı deneyelim. Belki onlara hala öfkeliyiz, hala kırgınız ya da “Nereden karşıma çıktı?” diyebiliriz. Fakat bu kişiler, görebilene bir kılavuz niteliği taşır. Maharet ise bunu görebilmektedir. İlahi nizama ve onun yaşattıklarına aydınlık göz ile bakabilmektedir. İşte bu seviyeye gelebildiği zaman, hayatı keşfetmeyi sağlayan olgunlaşma basamaklarını çıkmaya başlamıştır insanoğlu…

MİNNETTAR OL HER GELENE

Kemale erişme yolculuğu dedik ya, duygularımızı kontrol altında tutabilme becerisi, seçimlerimiz nedeniyle önümüze çıkan şeyleri kabullenebilme, sahip olmadıklarımızdan şikâyet etmek yerine, sahip olduğumuz şeyler için şükür hissetme, insanlar başarılı olduğunda onlara haset emek yerine kutlama erdemine erişme, herkesin eşit olduğunu bilme, kabul etme ve kendimizi kimseden üstün görmeme, öfke halinde sükûnetimizi koruma gibi düsturlara ulaşabilmede birçok şey bizlere etken olmuştur. Ancak olaya konumuz yönünden bakarsak, belki de hayatımızdan geçen insanlar bizlere bu anlamda basamak olmuştur, ne dersiniz?

Mevlâna Celâleddin-i Rumi’nin konuyu özetler nitelikte bir sözü var:

“Minnettar ol her gelene, kim gelirse gelsin.

Çünkü bunların her birisi öte taraftan bir kılavuz olarak gönderildi.”

Bir gün bu hayattan göçüp gideceğiz. Gitmeden önce gördüklerimizde, idrak etmemiz gereken kılavuz niteliğinde insanlar olduğunu unutmamak ve hayatımıza uğrayan bu kimseler için bakış açımızı rastlantı ya da tesadüf değil, kılavuz insan olarak değiştirmek ümidi ile.