Bir başpehlivanın hayatından kesitler

Yağlı güreş hayranı bir babanın oğlu olarak bu spora başlayan ve 29 yaşında başpehlivan olan Şaban Yılmaz, haftada 2 kez, 2 saatten oluşan koşu programında çam ormanlarının içinden 1400 rakımlı dağa tırmanıyor, ağaçlara bağladığı kondisyon geliştirici lastikleri çekerek kuvvet depoluyor.

Şaban Yılmaz 12 yaşındayken spora başladığını ve çocukluk döneminde yaşadığı yokluğun kendisini hırslandırdığını dile getirerek, Samsun Tekel Spor'da başlayan güreş hayatının, çiftçilik yüzünden sık sık kesintiye uğradığını söyledi.

Hayvan otlattığı ve dağdan odun getirdiği yılları unutmadığına değinen Yılmaz, çocukluğuna ilişkin bir anısını "Küçükken odun kesmeye gelir sonra da eşeklerle bunları taşırdık. Git-gel 7 saate yakın yürürdük. Azık çantamızda biraz soğan, şanslıysak domates ve ekmek bulunurdu. Şimdi nerde yemek yersem yiyeyim o soğanın, ekmeğin tadını bulamıyorum" ifadeleriyle anlattı.

"Gençliğimde köy şartları nedeniyle iyi bir güreş eğitimi alamadım ama bu eksikliğimi gücüm ve hırsımla kapatarak başarılı oldum. Güce dayalı bir sitilim var kendime özel bir oyunum yok"

"Samsun'daki Din Adamları Derneği'nin yağlı güreşleriyle profesyonel yaşamım başladı. Vedat Ergin'in himayesinde kendimi geliştirdim, 2005'te Kırkpınar Başpehlivanı oldum"

"Kırkpınar Yağlı Güreşleri, bir pehlivanın en önemli güreşidir. Başpehlivanlık güreşi sırasında final için adım okunduğunda çok heyecanlandım. Davullar, zurnalar, seyirciler, bütün sesler birbirine karışıyordu. Çayıra ayağımı basıp güreşe tutuştuğumda her şeyi unuttum. Güreşin sonunun ne olacağını hiç düşünmedim her şey Allah'tan geliyor. Rakibim Ekrem Yavuz'u yendim bütün dünya benim oldu. Annemin ve babamın gözyaşlarını unutamam. Benim için altın kemerden bile daha değerliydi onların gözyaşları."

"Güreşirken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum, sanki zaman kavramı yok oluyor. Bir pehlivan güreşe tutuştuğunda zamanın içinde kayboluyor. Gündüzmüş, geceymiş, sıcakmış, açlıkmış, toklukmuş hepsi unutulur. Pehlivanlık mezara kadar gider. "

"Pehlivan dediğin insanlara tepeden bakmaz. İnsanlara tepeden bakana, Allah da tepeden bakar. Ne olursa olsun, ne kadar yorgun olursam olayım yanıma gelen kimseyi geri çevirmem. Onların gönüllerini incitmemeye azami özen gösteririm. Büyüklerimi sayar, küçüklerimi severim. İnsanların gönlüne girmek böyle oluyor sanırım."

"Kazandığım her zafer sonrası köydeki yokluk içinde geçen hayatımı düşünürüm. Pehlivan olmak büyük sorumluluk. Bir pehlivan alçakgönüllü olmak zorunda."

"Vücudum belki normal insanlara göre daha büyük, ama içimizde taşıdığımız kalplerimiz aynı çarpar. Kimsenin kalbini kıramam, ben onların kalbini kırarsam Allah benden bu azameti ve gücü alır; bundan çok korkarım."

"Özel bir yemek programı uygulamıyorum. Sık yiyorum ama fazla yemiyorum. Dayanıklılığı arttıran organik gıdaları tercih ediyorum. Favori yiyeceklerim süt ve yoğurt."

"3 yıl sonra güreşi bırakmayı planlıyorum. Vücudum belirli bir yaştan sonra güreşmeme izin vermeyecek. İçimdeki pehlivan, benimle mezara kadar gidecek."

"Düzenli hayatımı asla terk etmeyip ne kendimi ne de ailemi kimseye muhtaç bırakmadan yaşayıp bu dünyadan göçmek istiyorum."

İnsan vücudunun zirvelerini zorlayan ağır antrenman programları uyguluyan pehlivanlar, dambıl olarak adlandırılan ağırlıklarla günde ortalama 4 saate yakın çalışıyor.

Uzun süren dağ koşularının ardından, teknik güreş yaparak program tamamlanıyor.

Şaban Yılmaz, haftada 2 kez, 2 saatten oluşan koşu programında çam ormanlarının içinden 1400 rakımlı dağa tırmanıyor, koşu programının ardından ağaçlara bağladığı kondisyon geliştirici lastikleri çekerek kuvvet depoluyor.

Yılmaz, güreşi bıraktıktan sonra tecrübelerini genç sporculara aktarmak istediğinin altını çizerek, Samsun'da veya başka bir şehirde güreş okulu kurulması halinde, burada eğitime katkıda bulunmak istediğini vurguladı.

HABER: ONUR ÇOBAN / AA

Bir başpehlivanın hayatından kesitler