Anneler hep bizi korurlar, hep bize destek olurlar ama bazı anneler var ki onlar kelimenin gerçek anlamında çocuklarının hayat boyu yanı başında olmak, elini tutmak, lokmalarını ağzına vermek zorundalar. Onlar engelli anneleri. Anne kelimesinin anlamını onlar bize öğretiyorlar. Anne demek, fedakarlık demek.
Dünyanın en kutsal görevi annelik. Daha dünyaya gelmeden sarmaya, korumaya, beslemeye başlar bizi annelerimiz. Ellerinden gelse pamuklara sararlar, kırılacağımızdan korkup tutmaya kıyamazlar. Ne kadar büyüsek de hiç büyümeyiz onlar için, hayat boyu bize destek olurlar. Ancak öyle anneler var ki, onlar kelimenin gerçek anlamında çocuklarının hayat boyu yanı başında olmak, elini tutmak, lokmalarını ağzına vermek zorundadır. Çok özel anneler onlar. Özürlü bir çocuğu olan anne, özel bir insandır. Annelerin tattığı en basit mutlulukları tadamayan, mesela çocuğunun anne deyişini duyamayan annelerdir onlar. Çocuklarının bir meslek sahibi olamayacağını bilirler. Buna rağmen öyle severler ki çocuklarını, öyle cesurdurlar ki, tutup çocuklarının elinden çekinmeden birlikte çıkarlar hayat yolculuğuna. Kendileri ile ilgili değildir endişeleri, “benden sonra çocuğuma ne olacak”tır. Bu anneler gününde işte bu fedakar anneleri anlatmak istedik. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Özürlüler Müdürlüğü'nün anneler günü kutlamasında yanlarındaydık. Onların yüzündeki gülümsemeye, gözlerindeki ışıltıya şahit olduk. Onlar evlatlarıyla gurur duyuyorlar. Hatta Türkan Harmankaya gibi öyle anneler var ki evlatlık aldığı bir çocuğu nice anneden daha çok seviyorlar.
Birbirlerinin gözlerinin içine bakarken sevgiden uçacaklar anneler de çocuklar da. İşte bir zihinsel özürlü çocuk annesinin ağzından dökülenler: “Engelli çocuğunuzun olması, anne, baba olmak için bir engel değil. İnsanlar rahat anne-baba olmak istiyorlar o kadar. Etrafımdaki insanlardan çok sık duyduğum bir şey var. “Çocuk sevilir de bu kadar mı sevilir?” Engelli çocukların sağlıklı çocuklardan tek eksikleri bir meslek sahibi olamayacaklarıdır. “Oğlum büyüsün, doktor olsun” veya “kızımın öğretmen olduğunu göreceğim.” diyemeyecek olmaktır. Ama bu ne bir annenin o müthiş duyguyu yaşamasına engel ne de bir çocuğun "annem" deyip sımsıkı sarılmasına. 40 yaşındaki oğlunu elinden tutup gezdiren 70'lik anneler görüyorum. İncinmesin diye bıkmadan usanmadan koruyorlar. Koşulsuz bir sevgi var. Gerçek sevgi bu.”
Annelik öyle yüce bir kavram ki, sadece doğurmayı kapsamıyor. Bazen doğurmadığı halde, biyolojik annesinden çok daha iyi annelik yapar anneler. Türkan Harmankaya da bu fedakar annelerden biri. Ancak onun anneliğinin bambaşka bir yanı var. Annesinin karnındayken evlatlık edindiği Enes, spastik olarak doğunca arkasını dönüp kaçmamış. Öz annelerin bile zorlukla kaldırdığı bir yükün altına girmiş ve “Of” bile dememiş.
Türkan ve Bayram Harmankaya yıllarca istedikleri çocuğa sahip olamayınca, evlat hasretini gidermek için evlatlık edinmeyi düşünmüşler. Başvurdukları Konya Çocuk Yuvası'nda evlat edinilecek çocuk olmadığı için bu isteklerini gerçekleştirememişler. Türkan Hanım Enes'in biyolojik annesiyle, gittiği hastanede karşılaşmış. Maddi imkansızlık nedeniyle çocuğunu aldırmak isteyen ancak kürtaj için geç kalan anne adayı Türkan Hanım için bir umut ışığı olmuş. Bebeğin tüm sorumluluğunu üzerine aldığına dair bir senet imzaladıktan sonra evlat edinmiş. Bebeğe Enes adını vermişler. Bir süre sonra Enes'in spastik özürlü olduğu anlaşılınca üzüntüye boğulan Harmankaya çiftinin Enes'e olan sevgisi ise hiç eksilmemiş. Türkan Hanım bu hikayeyi anlatmayı pek istemiyor, belki de Enes'i doğurmadığını hatırlattığı için. “Daha önce anlatmıştım.” deyip geçiştirmek istiyor.
Türkan Hanım geçtiğimiz Ocak ayında 10 yaşına giren Enes'e büyük bir özveri ile bakıyor. Enes'in aç olduğunu, su istediğini, uykusu geldiğini yalnız Türkan Hanım anlayabiliyor anne ve çocuk arasındaki o özel bağla. Bu nedenle Enes bir an olsun Türkan Hanım olmadan yapamıyor. Hem annesini yanında istediğinden hem de derdini bir tek ona anlatabildiğinden. Ana oğul birbirinden uzak kalamıyor. Özel eğitim veren bir okula devam eden Enes'in daha iyi bir duruma gelebilmesi için doğduğu günden beri mücadele veriyor Türkan Hanım. Enes'in bir gün konuşacağına yürüyeceğine dair umutlarını yitirmemiş. Anne sözünü duyacağı günleri sabırsızlıkla bekliyor. Şu anda fizik tedavi desteği alan Enes'in durumu önceye göre daha iyi. Türkan Hanım duygularını anlatırken hissettiği sevginin sesine yansıdığını anlamamak mümkün değil. Tekrar evlat edinmeyi asla düşünmüyor. “Benim tek çocuğum Enes'tir.” diyerek Enes'in sevgisinin ona yettiğini anlatıyor: “İyi ki Enes'i evlat edinmişim. O bizim evimizin neşesi. Bir an bile onu evlatlık edindiğim için pişman olmadım. O bizim canımız, ciğerimiz...”
