Aslında her şey devam ediyor

Fatma Tülin Türkiye'nin yetiştirdiği en önemli ressamlardan biri. Otuz yıllık meslek hayatına 32 sergi sığdırmış olan Fatma Tülin, 'Önce' adını verdiği son yapıtını Beyoğlu Casa Dell' Arte Galeri'de sergiliyor bu günlerde. Tek parçadan oluşan bu devasa çalışmasını 'Sonluluğun içindeki devamlılık' olarak tanımlıyor ünlü ressam.

Ben bir kavramdan yola çıkaracak bu sergiyi gerçekleştirdim. Resim belli bir biçimde tanımlanıyor. Duvara asılı belirli boylarda, şasiye gerili bir tuval üstündeki görüntüye resim diyoruz. Oysa bu çalışma bir akar bant gibi. 26 metrelik bir çalışmadan söz edi-yoruz. Bu kadar büyük bir çalışma için resim yerine bir duvar yerleştirmesi demek daha yerinde olabilir. Resmin tanımını aşan bir boyutu var diye düşünüyorum.

Aslında eserin herkeste farklı duygu uyandırması beni sevindiriyor. Yola çıkarken sanatçının bir yorumu olur her zaman. Ben de bir kavramdan yola çıkarak bu çalışmayı gerçekleştirdim. Herhangi bir sanat yapıtı eğer yoruma açıksa, herkeste farklı farklı duygular uyandırıyorsa işin zenginliği orada demektir. Bu bir sanatçı için önemli ve olumlu bir şey. Bir sanat yapıtı çok çağrışımlı olmalı. İnsanları başka yerlere götürebilmeli. Kendi birikimleri ölçüsünde çok fazla kelimeye dökülmeyen bir takım öyküler, düşünceler ya da izlenimler kurabilmeliler.

Bu da çok birebir değil aslında. Bir sanatçı olarak cümlelerden yola çıkarak çalışmadım hiç. Duyduğumuz, yaşadığımız şeyler, zihnimiz, birikimle-rimiz hepsi birbirine karışıyor. Ve çok dolaylı olarak yansıyor yaptığım çalışmalara. Bir kavramdan söz edebiliriz ama araya ne kadar başka şeyler karışıyor bunu kestirmek zor. Hayatta beni ilgilendiren, kaygılandıran zamanla baş edememek belki, bir oluşumu izliyor gibi olmak. Çünkü ne kadar içine girebiliriz, doğaya ne ölçüde karışabiliriz? Bütün canlılar, bütün evren bir gelişme içinde. Başlangıç, gelişme ve son bulmamayı görüyoruz. Çalışmanın sonunda da figür kalıyor. Ucu açık bir figür. Aslında her şey devam ediyor. Sonluluğun içinde bir paradoks bir devamlılık var aslında. Çünkü biz gidiyoruz ama yerimizi başkaları alıyor. Sürekli bir gelgit durumu. Bütün bu konular beni ilgilendiri-yor. Bunların bir izdüşümü diyebiliriz bu çalışma için. Bir akış var, bir oluşum var. O oluşumun içinde bir döngü var, bir gelgit var ve son bularak bir son bulmama hali aslında. Ama ekranın solundan girip sağından kayboluyoruz.

Resmin kendisi zaten soyut bir kavram. Dili yok. Görsel bir dille sesleniyor bize. Alfabetik bir dili yok. Biz bütün iletişime alfabe ile başlıyoruz. Ama görsellik çok soyut ve dilsizdir.

Aslında konular kendiliğinden gelir. Konu seçmek için hiçbir zaman düşünmedim. Zaten sanat budur bir anlamda. Sanat sadece orada bir iş yapmak değil, konunun size gelmesidir. “Ben şimdi ne resmi yapsam” diyen insan sanatçı değildir. Çünkü bir kaygı var. Sizi ifadeye zorlayan bir şeyler var. Meseleler, kaygılar size gelir ve siz bir şekilde onu işlemek ihtiyacı duyarsınız.

Avrupa'da görsel sanatlarla ilişki kurmak çok daha eskiye dayanıyor. Bizdeki geçmişi daha kısa bu ilişki. Avrupa'da görsel sanat daha gündelik hayatın içinde. Sadece kilise anlamında değil her anlamda; vitrin düzenlemede, sokaktaki bir heykelin üzerinde, bir bahçede çiçek düzenlemede hemen her şeyde sanatın etkisini görebiliyoruz. Gündelik hayatın içine girmiş bütünleşmiş bir şekilde. Herhangi bir serginin önünde kilometrelerce kuyruklar görüyorsunuz. Görsellikle iletişim çok daha gelişkin. O toplumların dilinde imge ile iletişim var.

Sadece merak değil aslında; istek, kişisel çaba, yetenek hepsinden biraz olmalı. Bu her şey de böyledir bence. Bizi biz yapan her şeyin bir kısmı genetiktir. Bir kısmı da içinde bulunduğumuz çevrenin şekillendirdiği olgulardır. Ama söz konusu resim sanatı olunca kişisel çaba çok önemli. Ama o kişisel çabayı ürüne çevirmek için de eğitim ve kültür kesinlikle şart.

Tabii ki çok daha iddialı bir girişim. 26 metrelik bir duvar anlatısı çok sık gördüğümüz bir çalışma değil. Benim için de iddialı bir çalışma. Beni zorlayan bir çalışmaydı çünkü. Parça parça gerçekleştirmek, kurgusunu yapmak çok kolay bir şey değil tabii. Onun için diğer sergilerimden ayrılıyor doğal olarak. Çok farklı bir yönü var bu anlamda.

Olumlu tepkiler alıyorum. Benim olumluktan kastım yaptığınız işin insanları çarpması, bir şekilde içsel bir hareketlenme sağlaması.