Güle Güle'de ağlamak yok!

Eskiden aşklar, dostluklar bir ömür sürermiş. Şimdilerde dostluklar bir yana insanlar, ailevi ilişkiler bile yürütülemez hale geldi. Aşk, her yıl 14 Şubat'ta tüketilen bir meta artık... Günübirlik aşk hikâyelerini üç kuşak öncesinin iflah olmaz aşıkları hayret ve şaşkınlıkla izliyor. Böyle bir zamanda yitirilen değerlerin altını çizen Zeki Ökten imzalı "Güle Güle" sıcak, dokunaklı ve evrensel bir film. Az ama mümkün olduğunca farklı türlerde ürün veren Türk sinemasında hem dramın hem komedinin dozunda kullanıldığı "Güle Güle" bir adada ömürlerinin sonbaharını geçiren beş arkadaşın hikâyesini anlatıyor. Yıllar boyu en zor zamanlarında birbirlerine omuz veren, birbirlerinin yaralarına merhem olan, acıyı, kederi, sevinci, hüznü o sımsıcak dostluk halesi içinde yaşayan sevimli ihtiyarlardan Galip (Metin Akpınar), yirmi yıl önce bir görüşte aşık olduğu Rosa adlı Kübalı sevgilisine kavuşmak için her yolu denemiş ama bir türlü kavuşamamıştır. Sonunda ne olursa olsun Küba'ya gitmeye karar verir. Ancak Yirmi yıl boyunca hiç aksatmadan karşılıklı olarak yazılan mektuplarla büyüyen ve herkesin şaşkınlıkla karşıladığı bu büyük aşk, Galip'i içten içe eritip, tüketmiştir. Arkadaşlarıyla veda turları düzenlediği sırada fenalaşan Galip'e kanser teşhisi konulur. Öleceğinden habersiz Galip, Rosa'ya mektuplar yazmayı sürdürür. İsmet (Zeki Alasya), Şemsi (Şükran Güngör), Zarife (Yıldız Kenter) ve Celal (Eşref Kolçak) biricik dostlarının hayatının son günlerinde sevdiği kadının yanında olması gerektiğine karar verirler. Onu Küba'ya gönderecek parayı bulmak için de tek çıkar yol vardır: banka soymak. Dört kafadar sadece yolculuk için gerekli miktar kadar para çalarak Galip'i yolcu ederler... Seyirciye hiç de yabancı gelmeyen ve hayatın içinde bir şekilde şahit oldukları diyaloglarla örülü Güle Güle, insanların değişen zamanla nasıl da sevgisizleştiklerini dokunaklı bir dille aktarıyor beyazperdeye. Zamane gençlerinin 'aşk' zannettikleri gel-geç duygulara da incelikli bir espriyle göndermede bulunan filmde, Galip'le Celal'in kızı arasında geçen diyalog unutulacak gibi değil. Zarife'nin alabildiğine karamsar ve her an ağlamaya hazır İsmet'i azarlayıp, güçlü olmaya çağırdığı sahne de uzun süre akıllardan çıkmayacak. Ve tabii, hastane bahçesinde arkadaşlarının öleceği haberine rağmen ayakta durmaya çalışan dostların, gözyaşlarına engel olamazken "Ağlamak Yok" diyen Yıldız Kenter'in o hali... Güle Güle'nin en sıcak yanlarından biri de hiç kuşkusuz Şükran Güngör'ün büyük bir ustalıkla çizdiği Şemsi karakteri. Gençliğinde karısı tarafından terkedilen ve kendini dine veren Şemsi, inancını bütün samimiyetiyle yaşayan, varı yoğu antika arabasını yürütebilmek için tamirhaneden çıkmayan, grubun en sempatik üyelerinden biri. Filmlerimizde görmeyi arzuladığımız böyle bir karakteri armağan ettiği için filmin senaristine ve yönetmen Zeki Ökten'e yürekten teşekkürler...