Kalemi keşfettiğim günden beri yazıyorum

Cabülka Türk edebiyatında tarzına rastlamadığımız poetik bir roman. Bu şiirsel romanın sizin estetik serüveninizdeki duruşu nedir?

Kalemin ne işe yaradığını sezinlediğim günden beri yazıyorum. Şiirsel bir üslupla yazdığım güncelerimi hiç aksatmadan zapturapt altına alma disiplinim çok uzun yıllar devam etti. Hikâyesini, mektuplar ve sanat düşüncemle harmanladım. Motosikletimle yaptığım uzun yolculuklardaki yol notlarım Cabülka'nın ana çatısını zaten oluşturmuştu. Düşüncelerimi bir takım işaretlerle sembolleştirmeye başladığım zaman adı tam olarak koyulmayan prototip anlatı-romanım oluşmuştu. Estetik beğenisine inandığım dostlarımla bu projeyle gelen heyecanımı paylaşmaya çalıştıkça; kitabi dayatmalarla bir takım kuralları önümde barikatlaştırıp yazılan bu aykırı metnin roman olamayacağını iddia ettiler. Bir iki yayınevi de basımına olur vermemişti. Keyfim kaçsa bile yaptığım işin doğruluğuna inanıyordum. Israrla romanın üzerinde çalışıp, yoluma devam ettim. Bu yarışma bir ölçü ise sonunda yanılan olmadığıma sevindim. Şiirsel akıcılık, üslup ve lirizm pratiğinden gelen zorlanmayan teknikle yazılmış bu kitabı, (ısrar edip okumak isteyen) okuyucunun da sevebileceği bir formu yakaladığıma inanıyorum.

Cabülka'da sembolleşen sosyal çalkantılar ve soyut kahramanlar iç içe. Müdahil durumundaki kahramanın (yolcu) gölgesi, câhil, aynadaki suret, muhacir vb. serüvenin müdahalecisi konumunda rol alırken, ortaya çıkan yapı sizin iç ve dış yolculuk serüveninize karşılık mı geliyor?

Aynilikler ve benzeşmeler taşısa da kurgu ürünü olan bir metinde, yazarla roman kahramanının bire bir örtüşmesi mümkün mü? Bizim kuşağa giydirilen ağır yükün nasırları hâlâ iyileşmedi. Yoldaki adamın bir yerleri mekân tutmaktan korkup yolculuk egzotizmine sürüklenmesi bunun sonucu. Yoldaki adam bilinç gelgitlerinde çıldırma pratiğini yakalayıp, hayatını oyunlaştırıyor. Bu iç çatışmalar roman kahramanlarını da uyumsuz kılmıştır. Bir sözde söylenmemiş şeylerin de söylenmiş şeyler kadar kendini hissettirmesini seviyorum. Nesneleşen roman kahramanlarının her biri gözlerini kapayıp olanları ve olması gerekenleri tasavvur ediyor. Sezgiler, bilinç talanı, imâ ve işmarın biricikliği, teklik içindeki güzelliği burada. Öyle bir 'şimdi' geliyordu ki; yolculuk bittiği yerde başlıyordu. Sonunda romanı sondan başa yazmaya karar verdim.

Robert M. Pirsigîin de 'Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı' romanında bir motosiklet yolculuğunu anlatır.

Cabülka'nın serüveni 1985'te başlar. Günce transferleri 12 mart ve sonrasında gelişen öğrenci hareketleri fondaki seyrini sürdürüyor. Pirsig'te kendi (iç ve dış) yolculuğunu yapan sıkı bir motorcu. Zen'i okuduktan sonra her motorcunun uzun yolculuktaki ortak paydalarıyla örtüşen bir çok bölümü kendi romanımdan çıkartmak zorunda kalmıştım.

Cabülka'da yolcu olmak nasıl bir şey?

Sözün ve fırçanın ihanetine uğramış sanatçının, içindeki yolculuğu motosikletiyle sürdürmesi konu ediliyor. Bilinç; hem özne hem de nesne olma keyfiyetine dönüşürken, dönüştüren bir idrak talanıdır. Dışa dönük sürdürülen bu iç yolculukta: muhalif olmanın, kuralsızlığın, azınlıkta olmanın ayrıcalığı imâ ediliyor. Bütün zorbalıklarına rağmen şehirlerde yaşamak, şehirle yüzleşmek zorundaydı. Bilgeliğin de bilimsel teknoloji kadar çevre bilincini kirletmesine tanık olan yolcu'nun hikâyesini denedim.

Roman bitmemiş gibi duruyor, sürecek mi Yolcu'nun serüveni?

Yolcu'nun serüveni orada bitti. Sevdiğim halde roman konusunun kazanılmış rantına yatay geçiş yapmak istemiyorum.

1956 yılında Akçaabat'da doğdu. Enstitü'de Türkçe / Edebiyat okuduğu yıllarda gazeteci, gündelikçi, ocakçı, marangoz, mücellit, bazen de öğrenci oldu. 14 kişisel resim sergisi açtı.1975'te yazdığı ilk romanının ardından 11 kitabı yayımladı. Serbest ressamlık ve nakkaşlık yaptı. Motosikletiyle haftalarca süren yolculuk terapileri oldu. Göçebe hayatından sonra Trabzon'a dönüp kendi sanat evini kurdu. Reklâmcılıkla iştigal. Yazıyor, resim yapıyor, fotoğraf çekiyor.