TÜRKİYE'DE YÜZYILIN FOTOĞRAFÇISI SEÇİLEN ARA GÜLER:

Hiç bir duygum yok. Ödülmüş falan, takmam. Ödül aldım diye de takla atmam. Ben işimi yaparım. Çocuklar seçmişler, teşekkür ederim. Sonuçta güzel bir duygu elbette.

Terör, savaş, açlık, katliam.. bir çok şey söylenebilir ama benim için en önemlisi insanlığa saadet getiren, sevgiyi ve güzelliği anlatan fotoğraflar. İnsanların yaşadığı dramı, şiddeti ve dehşeti anlatan fotoğraflarsa, harp muhabirlerinin yansıttığı fotoğraflar. Onlar da önemli. Önemli çünkü, 'dünya böyle olmasın' diye yapılan bir iş, verilen bir çaba.

Fotoğraf icad edilmeseydi, televizyon, sinema, görsel dökümasyonlar, illistirasyon.. bunların hiç biri olmazdı. Fotoğrafın önemi hiç bitmeyecek. Fotoğraftan vazgeçilmeyecek, göreceksiniz.

Zannetmiyorum. Dünya genelinde insanların % 80'i bunu anlamaz. Geriye kalan % 20'de işte, ne anlarsa. Bir fotoğrafı doğru okuyabilmenin şartı eğitimdir. Görüleni yorumlamak ve görünmeyenle bağlantılandırmak gerek.

Çok var. Ama en önemlisi Henri Cartier-Bresson.

Fotoğraf için duygu gerek, çalışma gerek, bakmak ve görülmesi gerekeni görmek gerek. Herkes fotoğraf sanatçısı olmak ister. Ama olur mu? İnsan ancak ölürken anlar ve "evet, ben fotoğrafçıydım" der.