Şu ıssız göl kenarları olmasaydı, korku filmi senaristleri ne yapardı acaba?

Hemşirelik okulu öğretmeni Jenny ve erkek arkadaşı Steve, romantik bir hafta sonu tatili geçirmek üzere şehirden uzaklaşıp Eden Gölü'nün kıyısında kamp yapmaya giderler. Ancak, o civarı mesken tutmuş olan bir serseri çetesi, son derece güzel başlayan bu tatili gerçek bir kâbusa çevirecektir. Neredeyse çocuk yaştaki gençlerden oluşan çete üyeleri ilk olarak çiftin eşyalarını, ardından da otomobillerini çalarak geri dönmelerini imkânsız hale getirirler. Sonrasında ise saldırganlıklarında bir ileri aşamaya geçerek Jenny kaçırırlar. Huzurlu bir hafta sonu geçirmekten başka bir planı bulunmayan Steve, şimdi hem kendi hayatını, hem de kız arkadaşınınkini kurtarmak için savaşacağı ürkütücü bir kedi-fare oyununun ortasında kalmıştır.

İlk gençlik yıllarımızdan bu yana düzinelercesini tükettiğimiz ve artık izlemekten de yazmaktan da illallah dediğimiz “tekinsiz göl kıyısı” filmlerinden biri daha… Benzerlerine göre en kayda değer farkı, saldırganlar grubunun yaş çıtasını iyice düşürerek şiddet kültürünün sarıp sarmaladığı genç kuşağın acıklı hâline ilişkin pedagojik bir mesaj veriyor oluşu….

James Watkins'in, İngiliz sinemasının geleneksel kalite standartları içinde ilerleyen öyküsü işlevini büyük ölçüde yerine getirerek izleyiciyi bir buçuk saat boyunca esaslı bir biçimde geriyor, zaman zaman da resmen koltuklarından sıçratıyor. Ancak, filmin kahramanlarına çektirdikleri yoğun acıları gördükçe hepsini tek tek yakalayıp en vahşi şekilde gebertmek istediğimiz bütün bu caniler galerisinin son tahlilde içimizdeki “gizli faşist”i uyandırmaktan başka hiç bir işe yaramadığını da dikkatinize sunarım.

Cem Yılmaz'ın stand-up gösterilerine malzeme olacak kadar ayağa düşmüş bir tema, “göl kenarına oynaşmak için gelip orada belasını bulan genç çift” muhabbetinden hâlâ bıkmayanlara…