Dikici ailesinin bitmeyen evlat özlemi: Ömrüm ağlamakla geçti

“Ömrümün Yarısı Ağlamakla Geçti”

1 Haziran 2002 gecesi meydana gelen olay, Bahçelievler Mahallesi’nde gerçekleşti. O dönem market işleten Osman Dikici, aracına bineceği sırada kimliği belirsiz kişilerce zorla bir otomobile bindirildi. O geceden sonra genç adamdan bir daha haber alınamadı. Baba Kemal Dikici, oğlunun yokluğunun kendisini derinden etkilediğini ifade ederek, “Ömrümün yarısı ağlamakla geçti. Kanser oldum ama yine de bekliyorum. Umudumu kaybetmek istemiyorum. Oğlumu bulmadan ölmek istemem” dedi.

“Oğlumdan Bir Haber İstiyorum”

Dikici ailesi, Osman’ın kaybolduğu ilk günden itibaren hem emniyete haber verdi hem de kendi imkanlarıyla araştırmalar yaptı. Anne Dikici’nin gözyaşları içinde yaptığı çağrı, yürekleri dağladı: “Bir haber istiyorum, ne olduğunu bilmek istiyorum. Ölü mü diri mi? Eğer ölüyse mezarına gidip dua edelim, diriyse bir kez sarılayım. Bu bekleyiş bizi mahvetti.”